Ο blogoulis λέει καληνύχτα...

Θα ξαναβρεθούμε



Επειδή θα χρειαστεί να λείψω για ένα διάστημα κι επειδή κάποια καλά φιλαράκια που απόκτησα εδώ μέσα, την τελευταία φορά που χρειάστηκε να απουσιάσω ανησύχησαν, σκέφτηκα να πω ένα γεια. Δεν μου αρέσουν οι αποχωρισμοί, ούτε οι βαρύγδουπες δηλώσεις και οι φανφάρες.

Κάποιος φίλος στο blog του, είχε απαντήσει σε έναν επισκέπτη που του έγραψε ότι δεν θα ξαναπερνούσε από εκεί: "όταν θέλεις να κάνεις κάτι δεν χρειάζεται και να το δηλώνεις". Το ίδιο ισχύει και για ό,τι δεν μας αρέσει. Δεν είναι απαραίτητο να το δηλώσουμε σε κάποιον. Απλά δεν ασχολούμαστε ξανά μ' εκείνα που μας χαλάνε και τραβάμε το δρόμο μας.

Αν βρω την ευκαιρία και... εμένα, ίσως αργότερα, κοντά στις γορτές, απ' όπου κι αν βρίσκομαι, να περάσω να σας δω γιατί θα μου έχετε λείψει σίγουρα. Και κάποια στιγμή θα επιστρέψω. Σίγουρα. Πάντα ο δολοφόνος επιστρέφει στον τόπο τού εγκλήματος.

Μέχρι τότε να περνάτε καλά, να χαμογελάτε κι ας σας παίρνουν για χαζοχαρούμενους και να διασκεδάζετε με την ψυχή σας. Η ζωή απαιτεί πολύ λίγα πράγματα για να μας χαρίζει όμορφες στιγμές κι εμείς μπερδευόμαστε και την κάνουμε περίπλοκη.

Πολλλά φιλιά σε όλες και όλους κι άλλες τόσες αγκαλιές...

Ο blogoulis Leon...

Θα μπορούσα να κάνω τα πάντα για σένα


Ευχαριστώ το Κυκλοδίωκτον που μου έμαθε ένα καινούριο τρόπο να ανεβάζω τα βιντεάκια...
Πληροφορίες ότι νοσηλεύεται βγάζοντας αφρούς από την προσπάθεια που κατέβαλε μέχρι να το εμπεδώσω κρίνονται ως αναληθείς...

Συγγνώμη για τη βιαιότητα των σκηνών αλλά πώς να δείξεις μέχρι πού είναι αποφασισμένος να φτάσει κανείς για να προστατεύσει αγαπημένα του πρόσωπα καθώς επίσης και το μέγεθος των κινδύνων που τα απειλούν;

Αν δεν έχεις δει την ταινία να το κάνεις οπωσδήποτε. Περιλαμβάνει πολύ σκληρές σκηνές αλλά περνάει και μηνύματα για την αγάπη, για το πού μπορεί να φτάσει και ποιους μπορεί να καταφέρει να αγγίξει... Τα πιο όμορφα λουλούδια άλλωστε μέσα από την κοπριά φύονται...

Το τραγούδι είναι του Sting...

Ο blogoulis ταΐζει τον λύκο του...

Ο λύκος χωρίς δάσος

Στην αρχή δεν ήταν παρά δυο κουκίδες σε διαφορετικά σημεία τού χάρτη. Μετά βρέθηκαν να συναντιούνται τα βήματά τους και να ανταλλάσσουν έναν τυπικό όσο κι αμήχανο χαιρετισμό. Η τυχαία συνάντηση έγινε καθημερινή και κάθε φορά που διασταυρώνονταν τα βλέμματά τους κάποιος αόρατος μαγνήτης τραβούσε ολοένα και περισσότερο το ένα μέσα στο άλλο. Η καθημερινή "τυχαία" συνάντηση έγινε συνήθεια που άρχισε να περικλείει επικίνδυνα σημάδια προσδοκίας αλλά και απογοήτευσης τις λίγες φορές που για διάφορους λόγους δεν κατάφερναν να συναντηθούν.

Πέρασε καιρός έτσι. Κανείς δεν έκανε το παραπανίσιο βήμα που θα τους έφερνε πιο κοντά. Ώσπου ένα βράδυ, πάλι τυχαία, σε ένα από τα πολλά παιχνίδια τής μοίρας που φτάνει πάντα να επιβεβαιώσει το αναπόφευκτο, βρέθηκαν στον ίδιο χώρο, προσκεκλημένοι σε ένα χάπενινγκ μιας διαφημιστικής εταιρείας που κορυφώθηκε με βραδινή έξοδο σε γνωστό μπαρ τού κέντρου τής πόλης.

Αυτός καθόταν στην μπάρα με ένα ποτήρι ουίσκι στο χέρι κι εκείνη συνομιλούσε όρθια με μια φίλη της λίγα μέτρα πιο πέρα. Κοιτάχτηκαν στα μάτια για αρκετή ώρα. Εκείνος κατέβηκε από το σκαμπό που καθόταν και την πλησίασε. Χωρίς να πει λέξη έπιασε το χέρι της και την τράβηξε απαλά. Τον ακολούθησε σαν μαγεμένη. Στο βάθος τού μπαρ, σε μια γωνία υπήρχε ένα άδειο απόμερο τραπέζι με δύο καρέκλες. Κάθισαν αντικριστά. Εκείνη είχε ακουμπήσει και τα δυο της χέρια πάνω στο τραπέζι. Άπλωσε τα δικά του και άγγιξε απαλά τα δάχτυλά της. Μετά έκλεισε τα χέρια της στις παλάμες του και έμειναν έτσι με τα βλέμματά τους βυθισμένα βαθιά μέσα τους. Δεν υπήρχε τίποτα γύρω τους. Ούτε ένας ήχος, ούτε μια εικόνα. Μόνο τα μάτια τους χαμένα στις ψυχές τους και τα χέρια τους μπλεγμένα σφιχτά σα να είχαν κολλήσει μεταξύ τους με μείγμα θεϊκό κι αόρατο. Έσκυψαν ταυτόχρονα μπροστά και πλησίασαν τα πρόσωπά τους σε απόσταση αναπνοής. Τα χείλη του έψαξαν τα δικά της που μισάνοιξαν διψασμένα για το φιλί του. Ένα φιλί που πρέπει να κράτησε έναν αιώνα. Τα μάτια κλειστά, τα χείλη ενωμένα. Οι γλώσσες υγρές, παθιασμένες, να σπρώχνονται και να παλεύουν να φυλακίσουν και να φυλακιστούν στον ευωδιαστό παράδεισο τού αγαπημένου στόματος. Μια ανάσα, ένα χτύπος καρδιάς, ένα φτερούγισμα στα φυλλοκάρδια, ένας πυρετός, ένα δάκρυ, μια ανατριχίλα.

Άνοιξαν απότομα τα μάτια καθώς άστραψε το φλας ενός φωτογράφου που βρήκε την ευκαιρία να τούς απαθανατίσει την ώρα που ήταν παραδομένοι στη μαγεία τού ταξιδιού τους που μόλις είχε αρχίσει. Χαμογέλασαν. Πρώτη φορά αντίκριζε ο ένας τον άλλο από τόσο κοντά. Δεν έχαναν δευτερόλεπτο να παρατηρούν τις λεπτομέρειές τους που τόσο καιρό ανίχνευαν μόνο με τη φαντασία τους. Ήταν κι οι δυο πολύ όμορφοι. Έλαμπαν. Σε λίγο ήρθε κι η φωτογραφία. Εκπληκτικό αποτέλεσμα. Την κράτησε εκείνη.

Η συνέχεια δόθηκε στο σπίτι του όπου τους βρήκε το ξημέρωμα να δίνουν μάχη σώμα με σώμα στο πεδίο ενός έρωτα αχαλίνωτου και φρενιασμένου. Χάθηκε ο χρόνος, αναιρέθηκαν οι διαστάσεις, ανασυντέθηκε σε εκατομμύρια μόρια η ύλη κι ο χώρος άλλαξε χιλιάδες μορφές για να αντέξει μέσα του τα φορτία που εκκενώνονταν από τα δύο ηλεκτρισμένα κορμιά. Πάλι και πάλι και πάλι.

Αποκαμωμένοι κοιμήθηκαν αγκαλιά μέχρι το μεσημέρι. Μα ήταν μόνο μια ανακωχή και μόλις ξύπνησαν ρίχτηκαν ξανά με καινούρια όρεξη να εξερευνούν τους πρωτόγνωρους βυθούς τού έρωτά τους. Όταν ερχόταν η κορύφωση και τους ανέβαζε στους αταξίδευτους ουρανούς της, έπεφταν πάλι εξαντλημένοι και τότε σφιχταγκαλιάζονταν και έμεναν έτσι κολλημένοι σα να μην ήθελαν να αποχωριστούν ούτε για μια στιγμή ό ένας το σώμα τού άλλου.

Ο καιρός περνούσε όμορφα. Η αγάπη είχε βρει στα πρόσωπά τους τη δικαίωσή της. Αυτός ήταν τρυφερός, γλυκομίλητος, στοργικός, την πρόσεχε σαν κόρη οφθαλμού. Δεν περνούσε μέρα να μη της φέρει λουλούδια. Τις περισσότερες φορές τα αγαπημένα της τριαντάφυλλα. Κίτρινα. Κάποιες φορές όμως τις αγόραζε ματσάκια με ανεμώνες που ήξερε επίσης ότι τις λάτρευε. Εκείνη τον είχε σαν θεό της και του το έδειχνε κάθε στιγμή. Τον ακολουθούσε ακόμα και στα πιο παράξενα χόμπι του, μερικά από τα οποία ήταν αρκετά ριψοκίνδυνα. Δεν δίσταζε μάλιστα να συμμετάσχει σε κάποια απ' αυτά. Ήταν κάθε μέρα μαζί. Έπαιζαν σαν μικρά παιδιά, πήγαιναν σε ταβερνάκια, στο θέατρο, στον κινηματογράφο, σε μουσικές σκηνές, σε συναυλίες, σε εκθέσεις. Έκαναν βόλτες δίπλα στη θάλασσα ή μακρινές εκδρομές με τη μηχανή ή με το αυτοκίνητο αλλά και ταξίδια. Γύρισαν πολλά μέρη. Ταξίδεψαν σε πολλές χώρες. Άλλοτε πάλι έμεναν στο σπίτι. Εκείνη του μαγείρευε τις περισσότερες φορές αλλά κι αυτός της έκανε έκπληξη πολλές βραδιές ετοιμάζοντάς της ρομαντικά δείπνα με κεριά και κόκκινο κρασί που τόσο τής άρεσε. Κι έπειτα περνούσαν ατέλειωτες βραδιές κάνοντας έρωτα σαν τρελοί. Κάθε φορά με περισσότερο πάθος. Ξεπερνώντας ακόμα κι αυτή την πρώτη τους φορά. Συνεχώς ανακάλυπταν καινούρια πράγματα στον έρωτα. Ήταν και οι δύο απελευθερωμένοι από ταμπού και δεν δίσταζαν να κάνουν πράξη κάθε φαντασίωσή τους όσο τολμηρή και να έμοιαζε. Τίποτα δεν φαινόταν ικανό να σκιάσει την ευτυχία τους.

...Κοίταζε τον εαυτό του στον καθρέφτη καθώς ξυριζόταν. Το είδωλό του έμοιαζε να τον παρατηρεί με μια ελαφριά ειρωνεία στο βλέμμα. Πολλές φορές συνήθιζε να κοιτάζεται στον καθρέφτη και να συνομιλεί με τον εαυτό του. Σήμερα τον άκουγε καθαρά να τού μιλάει. Έσκυψε το κεφάλι. Ξεπλύθηκε γρήγορα και σκούπισε το πρόσωπό του. Ήθελε να απομακρυνθεί όσο πιο γρήγορα μπορούσε.

Ήταν πραγματικά περίεργο. Πέρασε τόσος καιρός από τότε που άκουσε για τελευταία φορά τον λύκο να ουρλιάζει μέσα του. Είχε φτάσει να πιστέψει ότι το σκότωσε το μέσα τέρας του και το έθαψε βαθιά σε απρόσιτο σημείο ώστε να μη μπορέσει ποτέ να ξαναβγεί. Φαίνεται πως είχε κάνει λάθος. Όπως μεταμορφώνεται ο λυκάνθρωπος το βράδυ τής πανσελήνου, έτσι κι αυτός ένιωθε τώρα να ξυπνάει μέσα του το θηρίο που πάντα διψούσε για αίμα. Τίναξε το κεφάλι του σα να ήθελε να διώξει τις κακές σκέψεις που τον πλημμύριζαν. Ήξερε καλά όμως ότι είχε αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση. Ο λύκος ζητούσε ήδη με μανία να τον ταΐσει. Δεν τολμούσε να πλησιάσει ξανά στον καθρέφτη. Ήξερε ότι το βλέμμα του είχε αλλάξει. Ταυτίστηκε κιόλας με το θηρίο. Έφερε τα χέρια του στο στόμα και το έφραξε ένα δευτερόλεπτο πριν ξεπηδήσει από μέσα του το ουρλιαχτό τής απόγνωσης και τού ολέθρου. Το αίμα κυλούσε στις φλέβες του με τρελή ταχύτητα. Οι κρόταφοί του χτυπούσαν μανιασμένα. Γιατί; Γιατί πάντα να νικάει αυτός; Γιατί να καταφέρνει πάντα να του καταστρέφει ό,τι καλύτερο και ομορφότερο άνθιζε στον κήπο του; Γιατί δεν έβρισκε τη δύναμη να τού τσακίσει το απαίσιο κεφάλι του μια για πάντα;

...Σήκωσε με μια κίνηση που θύμιζε ζωντανό-νεκρό το τηλέφωνο στο γραφείο και σχημάτισε τον αριθμό της. Το βλέμμα του ήταν παγωμένο. Γυάλινο. Ένα σχεδόν άδειο μπουκάλι ουίσκι μπροστά του φρόντιζε να παίξει το ρόλο τού αναισθητικού την ώρα που ετοιμαζόταν να μπήξει το μαχαίρι βαθιά στην καρδιά του.

Τα υπόλοιπα ήταν καθαρά διαδικαστικά. "Ναι;". "Πρέπει να χωρίσουμε, λυπάμαι". Σιωπή. Απέραντη σιωπή. Η σιωπή που επικρατεί δευτερόλεπτα πριν σκάσει ο κεραυνός στο μοναχικό δέντρο τού κάμπου και το κάψει μέχρι τα κατάβαθα τής ρίζας του. Αξιοπρέπεια. Ούτε γιατί. Ούτε εξηγήσεις. Ούτε του ζήτησε να συναντηθούν. Είχε καταλάβει. Ήταν αλλιώτικη. Όπως ήξερε από το πρώτο βλέμμα του τι θα σήμαινε γι' αυτήν, έτσι ήξερε και από το τελευταίο του τι θα επακολουθούσε. Μόνο ένα ξέπνοο "Σ' αγαπάω" της ξέφυγε. Τίποτα άλλο. Είχε ήδη κλείσει η γραμμή όταν ψιθύρισε κι αυτός μέσα από τα δόντια του: "Κι εγώ", κλείνοντας τα μάτια του και την υπόλοιπη ζωή του…

* Η μουσική επένδυση είναι μια ευγενική προσφορά του Green_revenger και βρίσκεται εδώ.

Ο blogoulis καταγράφει...

Για τα μεγάλα όχι τής ζωής μας και για όσους καταφέρνουν να τα πουν...

Rosa Parks

Pascal Obispo - Rosa
Στίχοι: Lionel Florence
Μουσική: Pascal Obispo
Άλμπουμ: Les Fleurs Du Bien, 2006
Βίντεο, απόσπασμα από το dvd: Les Fleurs De Forest, 2007

Rosa Parks (1913-2005)

"Κάθισε εκείνη για να μπορέσουμε να σηκωθούμε εμείς" (Αιδεσιμότατος Jesse Jackson)

Μεγαλύτερη κόρη μιας τετραμελούς οικογένειας νέγρων, η Rosa κατάφερε να έχει μια καλή μόρφωση, παρά τα εμπόδια που παρουσιάζονταν για τους νέγρους σ' αυτόν τον τομέα, τη δεκαετία τού '30-'40 στην Αλαμπάμα τών Η.Π.Α. Μεγάλωσε σ' έναν κόσμο φυλετικών διακρίσεων με χαρακτηριστικό το παράδειγμα τής χρήσης τών μέσων μεταφοράς. Δεν ήταν διαφορετικά για Λευκούς και Μαύρους, αλλά χωρίζονταν εσωτερικά σε δύο τμήματα. Επίσης, τα Μαύρα παιδιά δεν είχαν δικαίωμα στη χρήση τού σχολικού, και ήταν αναγκασμένα να πηγαίνουν με τα πόδια στο σχολείο. Στα λεωφορεία τού Μοντγκόμερι, οι τέσσερις μπροστινές σειρές θέσεων ήταν για τους Λευκούς. Οι Μαύροι, που αποτελούσαν το 75% των επιβατών, κάθονταν στο πίσω μέρος. Μπορούσαν, ωστόσο, να καθίσουν στην κεντρική ζώνη, ώσπου κάποιος Λευκός να χρειαστεί τη θέση τους, οπότε και θα έπρεπε να τού την παραχωρήσουν και να καθίσουν στο βάθος ή να εγκαταλείψουν το λεωφορείο, αν αυτό ήταν γεμάτο. Ύψιστη ταπείνωση: εάν οι θέσεις ήταν πιασμένες, οι Μαύροι έπρεπε ν' αγοράσουν τα εισιτήριά τους από μπροστά, κι έπειτα να ξαναβγούν για να μπουν από την πίσω πόρτα, ώστε να κάτσουν στις προορισμένες γι' αυτούς θέσεις. Αυτές οι εικόνες χαράχτηκαν στη μνήμη της Rosa:

"Έβλεπα το λεωφορείο να περνάει κάθε μέρα, μα για 'μένα, έτσι είχαν τα πράγματα. Δεν είχαμε άλλη επιλογή απ' το να δεχτούμε την καθημερινή μας πραγματικότητα. Το λεωφορείο ήταν από τα πρώτα στοιχεία που με έκαναν να συνειδητοποιήσω πως υπήρχε ένας κόσμος για Μαύρους κι ένας για Λευκούς".

Και ήταν σε ηλικία 42 ετών, την 1η Δεκεμβρίου 1955, που η Rosa έγινε γνωστή, γιατί αρνήθηκε να υπακούσει στον οδηγό ενός λεωφορείου, ο οποίος της ζήτησε να δώσει τη θέση της σ' ένα Λευκό, κι εκείνη να πάει να καθίσει στο βάθος τού λεωφορείου. Η Rosa χαρακτηρίστηκε ως "Μητέρα τού σύγχρονου κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων". Πέθανε στις 24 Οκτώβρη 2005. Τον τελευταίο χρόνο τής ζωής της, έπασχε από εκφυλιστική φρενοβλάβεια.

Ο blogoulis πάει άτα...

Μια βόλτα στην Αθήνα

Αν στην έχει βαρέσει και θέλεις να στανιάρεις λιγάκι ανέβα. Θέλει λίγο κουράγιο βέβαια.
Μια βόλτα με τα όλα της. Με τα κόκκινά της, με τις σούζες της, με τις κωλιές της, με τις σφήνες της. Να ανεβαίνει η αδρεναλίνη και να ανάβουν τα αίμματα.
Υπουργείο Συγκοινωνιών, Μεσογείων Πεντάγωνο, Βασ. Σοφίας, Καλλιρρόης, αναστροφή Άγ. Παντελεήμονας, ΤΣΠΕΑΘ, Απόλλων Λ. Βουλιαγμένης. Η διαδρομή αυτή υπό φυσιολογικές συνθήκες είναι γύρω στα 25 με 30 λεπτά με την κίνηση. Έχει πλάκα στο τέλος της διαδρομής να δεις το χρονόμετρο κάτω δεξιά στην οθόνη. 5.41'!
Κανονικά θέλει εμφάνιση πλήρους οθόνης και ηχεία στα ύψη! Γι' αυτό σου βάζω και τη διεύθυνση YouTube αν δεν μπορείς να το δεις από εδώ να πας εκεί: http://www.youtube.com/watch?v=9eNfT-Lt3JY
Το βίντεο έχει γυριστεί για το περιοδικό Moto σε πραγματικές συνθήκες και είναι πέρα για πέρα αληθινό.
Αν οδηγείς μηχανή να μη ληφθεί σαν παράδειγμα προς μίμηση και να καθίσεις στ' αβγά σου. Και στο Δαφνί υπάρχουν μουρλοί αλλά δεν πας να κλειστείς μαζί τους!

Ο blogoulis πετάει ένα μήλο...

Συμμετοχή σε Blog Ο' Παίγνιον!

(τηρώ ευλαβικά τον τρόπο γραφής που επέλεξε ο L' Aesthéte Soleil ο οποίος με κάλεσε να παίξω)

Το θέμα είναι ένα ποίημα, ένας πίνακας και ένα ρητό που να μου αρέσουν. Καλώ με τη σειρά μου όλη την τρελοπαρέα (είπα να μη σας δώσω ονομαστικά αλλά θα πάρω απουσίες και θα το κάνω μετά) να συμμετάσχει.

Ο πίνακας πρώτα γιατί συνηθίζει να προηγείται η εικόνα...

"Τίποτα στη ζωή δεν είναι αίνιγμα" - Νίκος Εγγονόπουλος

Το ποίημα

Προτίμησις - Αχιλλέας Παράσχος

"Δεν θέλω κόρην άπειρον του έρωτος, δεν θέλω!

Δεν θέλω αθωότητα δειλήν, ερυθριώσαν.

Είν' εύκολον εις άπειρον καρδίαν ν' ανατέλλω,

Λατρεύουσαν το άδηλον, το άγνωστον ερώσαν.

Ποτέ γενναίος μαχητής αόπλους δεν φονεύει·

Ψυχραίνει νίκη εύκολος την ευγενή ανδρείαν.

Ζητεί αγρίαν συμπλοκήν, ζητεί να κινδυνεύει,

Και ισχυρού πολεμιστού να σχίζει την καρδίαν.

Κ' εγώ εδέχθην φίλημα από ψυχήν παρθένον,

Κ' ήκουσα στόνον συμπαθή νεάνιδος αγίας·

Αλλά το φίλημα με πυρ δεν ήτο μεμιγμένον,

Ουδ' ήτο στόνος έρωτος ο στόνος της δειλίας.

Τοιούτος έρως παίγνιον αγάπης θεωρείται·

Καλείται περιέργεια, ανυπομονησία...

Καλείται ό,τι θέλετε, αλλ' έρως δεν καλείται.

-H προανάκρουσις ποτέ δεν είναι αρμονία.

Ε, όσοι το ερύθημα ποθούν το τετριμμένον,

Εις το γυμνάσιον αυτό του έρωτος τους στέλλω.

Ας λάβουν άλλοι φίλημα από αγνήν παρθένον·

Εμέ, τοιούτον φίλημα κουράζει: - δεν το θέλω!

Θέλω ψυχήν ημιθανή, ψυχήν καταβληθείσαν,

Το παν ιδούσαν και ουδέν μη έχουσαν να μάθη·

Καρδίαν αμαρτήσασαν, καρδίαν τεφρωθείσαν,

Γνωρίζουσαν τι έπαθε, και... θέλουσαν να πάθη!

Θέλω καρδίαν ζήσασαν ταχύτερον· πεσούσαν

Να την εγείρω, κ' εις νεκράν ψυχήν να εμφυσήσω·

Kαρδίαν φθινοπωρινήν, ζωήν φυλλορροούσαν,

Και πεπτωκότα άγγελον ποθώ να ελεήσω.

Τοιούτος είμαι· προτιμώ την νύκτα της ημέρας·

Το πίπτον φύλλον και ουχί ναρκίσσους μυροβόλους·

Από το άστρον της αυγής, τους δύοντας αστέρας,

Και προτιμώ ένα νεκρόν από τους ζώντας όλους!"

Το ρητό

"Από τότε που μ' έχτισαν στον τοίχο έμαθα ν' ανασαίνω ωκεανούς και λειμώνες" - Άρης Αργέστης

Ο blogoulis καλημερίζει...

Καλημέρα και καλή εβδομάδα...