Blogoulis

Ο blogoulis λέει καληνύχτα...

2008-11-11T12:28:00.004+02:00

Θα ξαναβρεθούμε

Επειδή θα χρειαστεί να λείψω για ένα διάστημα κι επειδή κάποια καλά φιλαράκια που απόκτησα εδώ μέσα, την τελευταία φορά που χρειάστηκε να απουσιάσω ανησύχησαν, σκέφτηκα να πω ένα γεια. Δεν μου αρέσουν οι αποχωρισμοί, ούτε οι βαρύγδουπες δηλώσεις και οι φανφάρες.

Κάποιος φίλος στο blog του, είχε απαντήσει σε έναν επισκέπτη που του έγραψε ότι δεν θα ξαναπερνούσε από εκεί: "όταν θέλεις να κάνεις κάτι δεν χρειάζεται και να το δηλώνεις". Το ίδιο ισχύει και για ό,τι δεν μας αρέσει. Δεν είναι απαραίτητο να το δηλώσουμε σε κάποιον. Απλά δεν ασχολούμαστε ξανά μ' εκείνα που μας χαλάνε και τραβάμε το δρόμο μας.

Αν βρω την ευκαιρία και... εμένα, ίσως αργότερα, κοντά στις γορτές, απ' όπου κι αν βρίσκομαι, να περάσω να σας δω γιατί θα μου έχετε λείψει σίγουρα. Και κάποια στιγμή θα επιστρέψω. Σίγουρα. Πάντα ο δολοφόνος επιστρέφει στον τόπο τού εγκλήματος.

Μέχρι τότε να περνάτε καλά, να χαμογελάτε κι ας σας παίρνουν για χαζοχαρούμενους και να διασκεδάζετε με την ψυχή σας. Η ζωή απαιτεί πολύ λίγα πράγματα για να μας χαρίζει όμορφες στιγμές κι εμείς μπερδευόμαστε και την κάνουμε περίπλοκη.

Πολλλά φιλιά σε όλες και όλους κι άλλες τόσες αγκαλιές...

Ο blogoulis Leon...

2008-11-09T23:52:00.005+02:00

Θα μπορούσα να κάνω τα πάντα για σένα

Ευχαριστώ το Κυκλοδίωκτον που μου έμαθε ένα καινούριο τρόπο να ανεβάζω τα βιντεάκια...
Πληροφορίες ότι νοσηλεύεται βγάζοντας αφρούς από την προσπάθεια που κατέβαλε μέχρι να το εμπεδώσω κρίνονται ως αναληθείς...

Συγγνώμη για τη βιαιότητα των σκηνών αλλά πώς να δείξεις μέχρι πού είναι αποφασισμένος να φτάσει κανείς για να προστατεύσει αγαπημένα του πρόσωπα καθώς επίσης και το μέγεθος των κινδύνων που τα απειλούν;

Αν δεν έχεις δει την ταινία να το κάνεις οπωσδήποτε. Περιλαμβάνει πολύ σκληρές σκηνές αλλά περνάει και μηνύματα για την αγάπη, για το πού μπορεί να φτάσει και ποιους μπορεί να καταφέρει να αγγίξει... Τα πιο όμορφα λουλούδια άλλωστε μέσα από την κοπριά φύονται...

Το τραγούδι είναι του Sting...

Ο blogoulis ταΐζει τον λύκο του...

2008-11-08T02:26:00.009+02:00

Ο λύκος χωρίς δάσος

Στην αρχή δεν ήταν παρά δυο κουκίδες σε διαφορετικά σημεία τού χάρτη. Μετά βρέθηκαν να συναντιούνται τα βήματά τους και να ανταλλάσσουν έναν τυπικό όσο κι αμήχανο χαιρετισμό. Η τυχαία συνάντηση έγινε καθημερινή και κάθε φορά που διασταυρώνονταν τα βλέμματά τους κάποιος αόρατος μαγνήτης τραβούσε ολοένα και περισσότερο το ένα μέσα στο άλλο. Η καθημερινή "τυχαία" συνάντηση έγινε συνήθεια που άρχισε να περικλείει επικίνδυνα σημάδια προσδοκίας αλλά και απογοήτευσης τις λίγες φορές που για διάφορους λόγους δεν κατάφερναν να συναντηθούν.

Πέρασε καιρός έτσι. Κανείς δεν έκανε το παραπανίσιο βήμα που θα τους έφερνε πιο κοντά. Ώσπου ένα βράδυ, πάλι τυχαία, σε ένα από τα πολλά παιχνίδια τής μοίρας που φτάνει πάντα να επιβεβαιώσει το αναπόφευκτο, βρέθηκαν στον ίδιο χώρο, προσκεκλημένοι σε ένα χάπενινγκ μιας διαφημιστικής εταιρείας που κορυφώθηκε με βραδινή έξοδο σε γνωστό μπαρ τού κέντρου τής πόλης.

Αυτός καθόταν στην μπάρα με ένα ποτήρι ουίσκι στο χέρι κι εκείνη συνομιλούσε όρθια με μια φίλη της λίγα μέτρα πιο πέρα. Κοιτάχτηκαν στα μάτια για αρκετή ώρα. Εκείνος κατέβηκε από το σκαμπό που καθόταν και την πλησίασε. Χωρίς να πει λέξη έπιασε το χέρι της και την τράβηξε απαλά. Τον ακολούθησε σαν μαγεμένη. Στο βάθος τού μπαρ, σε μια γωνία υπήρχε ένα άδειο απόμερο τραπέζι με δύο καρέκλες. Κάθισαν αντικριστά. Εκείνη είχε ακουμπήσει και τα δυο της χέρια πάνω στο τραπέζι. Άπλωσε τα δικά του και άγγιξε απαλά τα δάχτυλά της. Μετά έκλεισε τα χέρια της στις παλάμες του και έμειναν έτσι με τα βλέμματά τους βυθισμένα βαθιά μέσα τους. Δεν υπήρχε τίποτα γύρω τους. Ούτε ένας ήχος, ούτε μια εικόνα. Μόνο τα μάτια τους χαμένα στις ψυχές τους και τα χέρια τους μπλεγμένα σφιχτά σα να είχαν κολλήσει μεταξύ τους με μείγμα θεϊκό κι αόρατο. Έσκυψαν ταυτόχρονα μπροστά και πλησίασαν τα πρόσωπά τους σε απόσταση αναπνοής. Τα χείλη του έψαξαν τα δικά της που μισάνοιξαν διψασμένα για το φιλί του. Ένα φιλί που πρέπει να κράτησε έναν αιώνα. Τα μάτια κλειστά, τα χείλη ενωμένα. Οι γλώσσες υγρές, παθιασμένες, να σπρώχνονται και να παλεύουν να φυλακίσουν και να φυλακιστούν στον ευωδιαστό παράδεισο τού αγαπημένου στόματος. Μια ανάσα, ένα χτύπος καρδιάς, ένα φτερούγισμα στα φυλλοκάρδια, ένας πυρετός, ένα δάκρυ, μια ανατριχίλα.

Άνοιξαν απότομα τα μάτια καθώς άστραψε το φλας ενός φωτογράφου που βρήκε την ευκαιρία να τούς απαθανατίσει την ώρα που ήταν παραδομένοι στη μαγεία τού ταξιδιού τους που μόλις είχε αρχίσει. Χαμογέλασαν. Πρώτη φορά αντίκριζε ο ένας τον άλλο από τόσο κοντά. Δεν έχαναν δευτερόλεπτο να παρατηρούν τις λεπτομέρειές τους που τόσο καιρό ανίχνευαν μόνο με τη φαντασία τους. Ήταν κι οι δυο πολύ όμορφοι. Έλαμπαν. Σε λίγο ήρθε κι η φωτογραφία. Εκπληκτικό αποτέλεσμα. Την κράτησε εκείνη.

Η συνέχεια δόθηκε στο σπίτι του όπου τους βρήκε το ξημέρωμα να δίνουν μάχη σώμα με σώμα στο πεδίο ενός έρωτα αχαλίνωτου και φρενιασμένου. Χάθηκε ο χρόνος, αναιρέθηκαν οι διαστάσεις, ανασυντέθηκε σε εκατομμύρια μόρια η ύλη κι ο χώρος άλλαξε χιλιάδες μορφές για να αντέξει μέσα του τα φορτία που εκκενώνονταν από τα δύο ηλεκτρισμένα κορμιά. Πάλι και πάλι και πάλι.

Αποκαμωμένοι κοιμήθηκαν αγκαλιά μέχρι το μεσημέρι. Μα ήταν μόνο μια ανακωχή και μόλις ξύπνησαν ρίχτηκαν ξανά με καινούρια όρεξη να εξερευνούν τους πρωτόγνωρους βυθούς τού έρωτά τους. Όταν ερχόταν η κορύφωση και τους ανέβαζε στους αταξίδευτους ουρανούς της, έπεφταν πάλι εξαντλημένοι και τότε σφιχταγκαλιάζονταν και έμεναν έτσι κολλημένοι σα να μην ήθελαν να αποχωριστούν ούτε για μια στιγμή ό ένας το σώμα τού άλλου.

Ο καιρός περνούσε όμορφα. Η αγάπη είχε βρει στα πρόσωπά τους τη δικαίωσή της. Αυτός ήταν τρυφερός, γλυκομίλητος, στοργικός, την πρόσεχε σαν κόρη οφθαλμού. Δεν περνούσε μέρα να μη της φέρει λουλούδια. Τις περισσότερες φορές τα αγαπημένα της τριαντάφυλλα. Κίτρινα. Κάποιες φορές όμως τις αγόραζε ματσάκια με ανεμώνες που ήξερε επίσης ότι τις λάτρευε. Εκείνη τον είχε σαν θεό της και του το έδειχνε κάθε στιγμή. Τον ακολουθούσε ακόμα και στα πιο παράξενα χόμπι του, μερικά από τα οποία ήταν αρκετά ριψοκίνδυνα. Δεν δίσταζε μάλιστα να συμμετάσχει σε κάποια απ' αυτά. Ήταν κάθε μέρα μαζί. Έπαιζαν σαν μικρά παιδιά, πήγαιναν σε ταβερνάκια, στο θέατρο, στον κινηματογράφο, σε μουσικές σκηνές, σε συναυλίες, σε εκθέσεις. Έκαναν βόλτες δίπλα στη θάλασσα ή μακρινές εκδρομές με τη μηχανή ή με το αυτοκίνητο αλλά και ταξίδια. Γύρισαν πολλά μέρη. Ταξίδεψαν σε πολλές χώρες. Άλλοτε πάλι έμεναν στο σπίτι. Εκείνη του μαγείρευε τις περισσότερες φορές αλλά κι αυτός της έκανε έκπληξη πολλές βραδιές ετοιμάζοντάς της ρομαντικά δείπνα με κεριά και κόκκινο κρασί που τόσο τής άρεσε. Κι έπειτα περνούσαν ατέλειωτες βραδιές κάνοντας έρωτα σαν τρελοί. Κάθε φορά με περισσότερο πάθος. Ξεπερνώντας ακόμα κι αυτή την πρώτη τους φορά. Συνεχώς ανακάλυπταν καινούρια πράγματα στον έρωτα. Ήταν και οι δύο απελευθερωμένοι από ταμπού και δεν δίσταζαν να κάνουν πράξη κάθε φαντασίωσή τους όσο τολμηρή και να έμοιαζε. Τίποτα δεν φαινόταν ικανό να σκιάσει την ευτυχία τους.

...Κοίταζε τον εαυτό του στον καθρέφτη καθώς ξυριζόταν. Το είδωλό του έμοιαζε να τον παρατηρεί με μια ελαφριά ειρωνεία στο βλέμμα. Πολλές φορές συνήθιζε να κοιτάζεται στον καθρέφτη και να συνομιλεί με τον εαυτό του. Σήμερα τον άκουγε καθαρά να τού μιλάει. Έσκυψε το κεφάλι. Ξεπλύθηκε γρήγορα και σκούπισε το πρόσωπό του. Ήθελε να απομακρυνθεί όσο πιο γρήγορα μπορούσε.

Ήταν πραγματικά περίεργο. Πέρασε τόσος καιρός από τότε που άκουσε για τελευταία φορά τον λύκο να ουρλιάζει μέσα του. Είχε φτάσει να πιστέψει ότι το σκότωσε το μέσα τέρας του και το έθαψε βαθιά σε απρόσιτο σημείο ώστε να μη μπορέσει ποτέ να ξαναβγεί. Φαίνεται πως είχε κάνει λάθος. Όπως μεταμορφώνεται ο λυκάνθρωπος το βράδυ τής πανσελήνου, έτσι κι αυτός ένιωθε τώρα να ξυπνάει μέσα του το θηρίο που πάντα διψούσε για αίμα. Τίναξε το κεφάλι του σα να ήθελε να διώξει τις κακές σκέψεις που τον πλημμύριζαν. Ήξερε καλά όμως ότι είχε αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση. Ο λύκος ζητούσε ήδη με μανία να τον ταΐσει. Δεν τολμούσε να πλησιάσει ξανά στον καθρέφτη. Ήξερε ότι το βλέμμα του είχε αλλάξει. Ταυτίστηκε κιόλας με το θηρίο. Έφερε τα χέρια του στο στόμα και το έφραξε ένα δευτερόλεπτο πριν ξεπηδήσει από μέσα του το ουρλιαχτό τής απόγνωσης και τού ολέθρου. Το αίμα κυλούσε στις φλέβες του με τρελή ταχύτητα. Οι κρόταφοί του χτυπούσαν μανιασμένα. Γιατί; Γιατί πάντα να νικάει αυτός; Γιατί να καταφέρνει πάντα να του καταστρέφει ό,τι καλύτερο και ομορφότερο άνθιζε στον κήπο του; Γιατί δεν έβρισκε τη δύναμη να τού τσακίσει το απαίσιο κεφάλι του μια για πάντα;

...Σήκωσε με μια κίνηση που θύμιζε ζωντανό-νεκρό το τηλέφωνο στο γραφείο και σχημάτισε τον αριθμό της. Το βλέμμα του ήταν παγωμένο. Γυάλινο. Ένα σχεδόν άδειο μπουκάλι ουίσκι μπροστά του φρόντιζε να παίξει το ρόλο τού αναισθητικού την ώρα που ετοιμαζόταν να μπήξει το μαχαίρι βαθιά στην καρδιά του.

Τα υπόλοιπα ήταν καθαρά διαδικαστικά. "Ναι;". "Πρέπει να χωρίσουμε, λυπάμαι". Σιωπή. Απέραντη σιωπή. Η σιωπή που επικρατεί δευτερόλεπτα πριν σκάσει ο κεραυνός στο μοναχικό δέντρο τού κάμπου και το κάψει μέχρι τα κατάβαθα τής ρίζας του. Αξιοπρέπεια. Ούτε γιατί. Ούτε εξηγήσεις. Ούτε του ζήτησε να συναντηθούν. Είχε καταλάβει. Ήταν αλλιώτικη. Όπως ήξερε από το πρώτο βλέμμα του τι θα σήμαινε γι' αυτήν, έτσι ήξερε και από το τελευταίο του τι θα επακολουθούσε. Μόνο ένα ξέπνοο "Σ' αγαπάω" της ξέφυγε. Τίποτα άλλο. Είχε ήδη κλείσει η γραμμή όταν ψιθύρισε κι αυτός μέσα από τα δόντια του: "Κι εγώ", κλείνοντας τα μάτια του και την υπόλοιπη ζωή του…

* Η μουσική επένδυση είναι μια ευγενική προσφορά του Green_revenger και βρίσκεται εδώ.

Ο blogoulis καταγράφει...

2008-10-26T16:16:00.006+02:00

Για τα μεγάλα όχι τής ζωής μας και για όσους καταφέρνουν να τα πουν...

Rosa Parks

Pascal Obispo - Rosa
Στίχοι: Lionel Florence
Μουσική: Pascal Obispo
Άλμπουμ: Les Fleurs Du Bien, 2006
Βίντεο, απόσπασμα από το dvd: Les Fleurs De Forest, 2007

Rosa Parks (1913-2005)

"Κάθισε εκείνη για να μπορέσουμε να σηκωθούμε εμείς" (Αιδεσιμότατος Jesse Jackson)

Μεγαλύτερη κόρη μιας τετραμελούς οικογένειας νέγρων, η Rosa κατάφερε να έχει μια καλή μόρφωση, παρά τα εμπόδια που παρουσιάζονταν για τους νέγρους σ' αυτόν τον τομέα, τη δεκαετία τού '30-'40 στην Αλαμπάμα τών Η.Π.Α. Μεγάλωσε σ' έναν κόσμο φυλετικών διακρίσεων με χαρακτηριστικό το παράδειγμα τής χρήσης τών μέσων μεταφοράς. Δεν ήταν διαφορετικά για Λευκούς και Μαύρους, αλλά χωρίζονταν εσωτερικά σε δύο τμήματα. Επίσης, τα Μαύρα παιδιά δεν είχαν δικαίωμα στη χρήση τού σχολικού, και ήταν αναγκασμένα να πηγαίνουν με τα πόδια στο σχολείο. Στα λεωφορεία τού Μοντγκόμερι, οι τέσσερις μπροστινές σειρές θέσεων ήταν για τους Λευκούς. Οι Μαύροι, που αποτελούσαν το 75% των επιβατών, κάθονταν στο πίσω μέρος. Μπορούσαν, ωστόσο, να καθίσουν στην κεντρική ζώνη, ώσπου κάποιος Λευκός να χρειαστεί τη θέση τους, οπότε και θα έπρεπε να τού την παραχωρήσουν και να καθίσουν στο βάθος ή να εγκαταλείψουν το λεωφορείο, αν αυτό ήταν γεμάτο. Ύψιστη ταπείνωση: εάν οι θέσεις ήταν πιασμένες, οι Μαύροι έπρεπε ν' αγοράσουν τα εισιτήριά τους από μπροστά, κι έπειτα να ξαναβγούν για να μπουν από την πίσω πόρτα, ώστε να κάτσουν στις προορισμένες γι' αυτούς θέσεις. Αυτές οι εικόνες χαράχτηκαν στη μνήμη της Rosa:

"Έβλεπα το λεωφορείο να περνάει κάθε μέρα, μα για 'μένα, έτσι είχαν τα πράγματα. Δεν είχαμε άλλη επιλογή απ' το να δεχτούμε την καθημερινή μας πραγματικότητα. Το λεωφορείο ήταν από τα πρώτα στοιχεία που με έκαναν να συνειδητοποιήσω πως υπήρχε ένας κόσμος για Μαύρους κι ένας για Λευκούς".

Και ήταν σε ηλικία 42 ετών, την 1η Δεκεμβρίου 1955, που η Rosa έγινε γνωστή, γιατί αρνήθηκε να υπακούσει στον οδηγό ενός λεωφορείου, ο οποίος της ζήτησε να δώσει τη θέση της σ' ένα Λευκό, κι εκείνη να πάει να καθίσει στο βάθος τού λεωφορείου. Η Rosa χαρακτηρίστηκε ως "Μητέρα τού σύγχρονου κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων". Πέθανε στις 24 Οκτώβρη 2005. Τον τελευταίο χρόνο τής ζωής της, έπασχε από εκφυλιστική φρενοβλάβεια.

Ο blogoulis πάει άτα...

2008-10-22T19:07:00.004+03:00

Μια βόλτα στην Αθήνα

Αν στην έχει βαρέσει και θέλεις να στανιάρεις λιγάκι ανέβα. Θέλει λίγο κουράγιο βέβαια.
Μια βόλτα με τα όλα της. Με τα κόκκινά της, με τις σούζες της, με τις κωλιές της, με τις σφήνες της. Να ανεβαίνει η αδρεναλίνη και να ανάβουν τα αίμματα.
Υπουργείο Συγκοινωνιών, Μεσογείων Πεντάγωνο, Βασ. Σοφίας, Καλλιρρόης, αναστροφή Άγ. Παντελεήμονας, ΤΣΠΕΑΘ, Απόλλων Λ. Βουλιαγμένης. Η διαδρομή αυτή υπό φυσιολογικές συνθήκες είναι γύρω στα 25 με 30 λεπτά με την κίνηση. Έχει πλάκα στο τέλος της διαδρομής να δεις το χρονόμετρο κάτω δεξιά στην οθόνη. 5.41'!
Κανονικά θέλει εμφάνιση πλήρους οθόνης και ηχεία στα ύψη! Γι' αυτό σου βάζω και τη διεύθυνση YouTube αν δεν μπορείς να το δεις από εδώ να πας εκεί: http://www.youtube.com/watch?v=9eNfT-Lt3JY
Το βίντεο έχει γυριστεί για το περιοδικό Moto σε πραγματικές συνθήκες και είναι πέρα για πέρα αληθινό.
Αν οδηγείς μηχανή να μη ληφθεί σαν παράδειγμα προς μίμηση και να καθίσεις στ' αβγά σου. Και στο Δαφνί υπάρχουν μουρλοί αλλά δεν πας να κλειστείς μαζί τους!

Ο blogoulis πετάει ένα μήλο...

2008-10-21T16:00:00.010+03:00

Συμμετοχή σε Blog Ο' Παίγνιον!

(τηρώ ευλαβικά τον τρόπο γραφής που επέλεξε ο L' Aesthéte Soleil ο οποίος με κάλεσε να παίξω)

Το θέμα είναι ένα ποίημα, ένας πίνακας και ένα ρητό που να μου αρέσουν. Καλώ με τη σειρά μου όλη την τρελοπαρέα (είπα να μη σας δώσω ονομαστικά αλλά θα πάρω απουσίες και θα το κάνω μετά) να συμμετάσχει.

Ο πίνακας πρώτα γιατί συνηθίζει να προηγείται η εικόνα...

"Τίποτα στη ζωή δεν είναι αίνιγμα" - Νίκος Εγγονόπουλος

Το ποίημα

Προτίμησις - Αχιλλέας Παράσχος

"Δεν θέλω κόρην άπειρον του έρωτος, δεν θέλω!

Δεν θέλω αθωότητα δειλήν, ερυθριώσαν.

Είν' εύκολον εις άπειρον καρδίαν ν' ανατέλλω,

Λατρεύουσαν το άδηλον, το άγνωστον ερώσαν.

Ποτέ γενναίος μαχητής αόπλους δεν φονεύει·

Ψυχραίνει νίκη εύκολος την ευγενή ανδρείαν.

Ζητεί αγρίαν συμπλοκήν, ζητεί να κινδυνεύει,

Και ισχυρού πολεμιστού να σχίζει την καρδίαν.

Κ' εγώ εδέχθην φίλημα από ψυχήν παρθένον,

Κ' ήκουσα στόνον συμπαθή νεάνιδος αγίας·

Αλλά το φίλημα με πυρ δεν ήτο μεμιγμένον,

Ουδ' ήτο στόνος έρωτος ο στόνος της δειλίας.

Τοιούτος έρως παίγνιον αγάπης θεωρείται·

Καλείται περιέργεια, ανυπομονησία...

Καλείται ό,τι θέλετε, αλλ' έρως δεν καλείται.

-H προανάκρουσις ποτέ δεν είναι αρμονία.

Ε, όσοι το ερύθημα ποθούν το τετριμμένον,

Εις το γυμνάσιον αυτό του έρωτος τους στέλλω.

Ας λάβουν άλλοι φίλημα από αγνήν παρθένον·

Εμέ, τοιούτον φίλημα κουράζει: - δεν το θέλω!

Θέλω ψυχήν ημιθανή, ψυχήν καταβληθείσαν,

Το παν ιδούσαν και ουδέν μη έχουσαν να μάθη·

Καρδίαν αμαρτήσασαν, καρδίαν τεφρωθείσαν,

Γνωρίζουσαν τι έπαθε, και... θέλουσαν να πάθη!

Θέλω καρδίαν ζήσασαν ταχύτερον· πεσούσαν

Να την εγείρω, κ' εις νεκράν ψυχήν να εμφυσήσω·

Kαρδίαν φθινοπωρινήν, ζωήν φυλλορροούσαν,

Και πεπτωκότα άγγελον ποθώ να ελεήσω.

Τοιούτος είμαι· προτιμώ την νύκτα της ημέρας·

Το πίπτον φύλλον και ουχί ναρκίσσους μυροβόλους·

Από το άστρον της αυγής, τους δύοντας αστέρας,

Και προτιμώ ένα νεκρόν από τους ζώντας όλους!"

Το ρητό

"Από τότε που μ' έχτισαν στον τοίχο έμαθα ν' ανασαίνω ωκεανούς και λειμώνες" - Άρης Αργέστης

Ο blogoulis καλημερίζει...

2008-10-20T13:47:00.003+03:00

Καλημέρα και καλή εβδομάδα...

Ο blogoulis σε κινέζικο…

2008-10-19T15:08:00.009+03:00

Μπαρμπουτσαλοφιλοσοφίες…

Πριν από μερικές μέρες μού τηλεφώνησε μια φίλη με την οποία είχαμε πολύ καιρό να βρεθούμε γιατί έλειπε στο εξωτερικό. Κανονίσαμε να βγούμε το επόμενο βράδυ και επειδή έχω μνήμη Μαροκινής καμήλας θυμόμουν ότι είχε μεγάλη τρέλα με το κινέζικο φαγητό.

Τηλεφώνησα και έκλεισα τραπέζι σε ένα πολύ καλό κινέζικο εστιατόριο και την επομένη βρεθήκαμε κάτω από εκείνο τον παράξενα γλυκό φωτισμό των ασιατικών μαγαζιών που σε χαλαρώνει σε όλα τα επίπεδα, έτοιμοι να παραγγείλουμε το δείπνο μας.

Για να είμαι ειλικρινής ποτέ δεν με εντυπωσίασε η ασιατική κουζίνα. Μου είναι από αδιάφορη έως ενοχλητική γευστικά. Πολύ λίγα πράγματα μπορώ να ανεχτώ από το μενού τους κι αυτά σε μικρές ποσότητες. Η φίλη μου αντιθέτως έκανε σαν μικρό παιδάκι που το έχουν πάει σε μαγαζί με λιχουδιές και δεν ξέρει ποια να πρωτοδιαλέξει.

Εκτός από τα κύρια πιάτα, που ήταν για εκείνη πάπια με πορτοκάλι και για μένα κοτόπουλο με μανιτάρια και μπαμπού, παρήγγειλε ένα σωρό παράξενα ορεκτικά που ο θεός μόνο ήξερε τι ακριβώς περιείχαν. Το φοβερό όμως ήταν οι σάλτσες που τα συνόδευαν. Είχα την αίσθηση ότι βουτάω γαρίδες σε μαρμελάδα κεράσι, φτερούγες κοτόπουλου σε σος βανίλιας με αρμπαρόριζα, σπρινγκ ρολς σε λικέρ βύσσινο και χοιρινά παϊδάκια σε ζελέ φράουλας γαρνιρισμένο με ανανά. Τα φρούτα, κυρίως ο ανανάς και το πορτοκάλι, έπαιζαν σε όλα τα πιάτα τους. Αυτή η περίφημη γλυκόξινη σάλτσα τους απορώ γιατί λέγεται έτσι αφού μόνο γλυκιά είναι. Το ξινή εγώ δεν το βρήκα πουθενά. Το μπαμπού από την άλλη, που ως γνωστόν είναι ένα καλάμι το οποίο εμείς οι άσχετοι το χρησιμοποιούμε για να φτιάξουμε κανένα κιόσκι ή κανένα στέγαστρο στον κήπο μας, αυτοί εδώ το μαγειρεύουν με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο λες και πρόκειται για το μάννα εξ ουρανού. Στη γεύση πάντως εμένα μού θύμισε ό,τι ακριβώς ήταν. Ένα παραβρασμένο καλάμι που έπρεπε να πείσω τον εαυτό μου ότι είναι λαχανικό.

Εγώ, κλασσικά με μαχαιροπίρουνα στο τραπέζι, σε αντίθεση μ' εκείνη που προτίμησε τα γνωστά επεισοδιακά κινέζικα ξυλάκια, τα οποία χειριζόταν με ιδιαίτερη μαεστρία μπορώ να πω. Χαμογελούσα και μόνο στη σκέψη τι θα μπορούσε να έχει συμβεί αν επιχειρούσα εγώ να φάω μ' αυτά τα μαραφέτια τού σατανά.

Κάποια στιγμή φτάσαμε και στο επιδόρπιο. Μπανάνα φλαμπέ με μέλι και παγωτό και για τους δύο. Ωραίο, δεν μπορώ να πω. Αν και βλέποντας την καιόμενη μπανάνα οι συνειρμοί από μόνοι τους πήραν την κατηφόρα στο μυαλό μου και την συνδύασα με την καιόμενη βάτο, σε βαθμό που από στιγμή σε στιγμή περίμενα να πεταχτεί ο Μωυσής και να μού πετάξει πάνω στο τραπέζι τις πυρωμένες πλάκες με τις δέκα εντολές -που μάλλον σήμερα θα ήταν περισσότερες- να καπνίζουν και γύρω-γύρω Κινέζοι σερβιτόροι με τεντωμένες τις μάνικες να ετοιμάζονται να μάς καταβρέξουν.

Τελευταία ήρθαν τα μπισκοτάκια τής τύχης! Ανοίγει πρώτη η φίλη μου το δικό της:

"Ο άνεμος τού φθινοπώρου παρασύρει κοντά σου τα δώρα τού φεγγαριού!".

Με κοιτάζει καθώς μού το διαβάζει. Την κοιτάζω κι εγώ. Μετά κοιτάζουμε έξω από το τζάμι. Ποιος άνεμος να εννοεί ο ποιητής. Ποιανού φθινοπώρου; Φιλοσοφία για τα μαύρα δράγκαλα! Έξω, αν και Οκτώβρης, σκάει ο τζίτζικας και μέσα στο μαγαζί είμαστε με τα αιρκοντίσιον αναμμένα. Το φεγγάρι την έχει κάνει εδώ και ώρα πίσω από κάτι μαύρα σύννεφα αλλά και πριν που το έβλεπα δεν μού φάνηκε να κρατούσε τίποτα.

"Παιδί μου", αναλαμβάνει να μού εξηγήσει η κολλητή μου, "είναι συμβολικά αυτά που γράφονται εδώ. Εννοεί ότι αυτή την εποχή κάτι καλό θα έρθει να με βρει και μάλλον θα είναι με αυτό το φεγγάρι!".

Την κοιτάζω, μάλλον λίγο παραπάνω έκπληκτος απ' όσα θα περίμενε και γνέφω ένα αμήχανο ναι. Πιάνω ν' ανοίξω το δικό μου:

"Αν η προχτεσινή μέρα ήταν χειρότερη από τη σημερινή, η χτεσινή θα κρυφτεί στον ίσκιο τής αυριανής!".

Δείκτης, αντίχειρας και μέσος στον κρόταφο να στηρίζουν το γερτό κεφάλι. Τα τρία δάχτυλα που κάνουμε την προσευχή μας. Πέφτω σε περισυλλογή. Το φιλοσοφώ βαθιά αλλά νόημα δεν λέει να βγει. Μέσα μου προσεύχομαι να τελειώσει η κινέζικη βραδιά αναίμακτα γιατί έχω αρχίσει και βλέπω τους κινέζους σερβιτόρους όπως έβλεπε ο Γιωργάκης ο Παπανδρέου τα καμένα χωράφια και τα σπίτια τού κόσμου στην καταστροφή τής Ηλείας και διαπίστωνε βαθυστόχαστα:

"Κάηκαν!".

Κοιταζόμαστε ταυτόχρονα με τη φίλη μου. Σα να έχουμε κάνει μια μυστική συνομωσία. Ζητάω το λογαριασμό. Ο μετρ έρχεται να μάς ρωτήσει αν είμαστε ευχαριστημένοι. Είναι ο μόνος άλλωστε που μιλάει κάποια σκοτωμένα ελληνικά. Σηκώνομαι όρθιος και με το πιο σοβαρό μου ύφος και με χαμηλή φωνή τού λέω κοφτά και με λέξεις που ξεπηδάνε μέσα από τα σφιγμένα μου δόντια θυμίζοντας Ιάπωνα αξιωματικό σε ταινία με θέμα το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο:

"Μπλε τα σύκα, μαύρα τα καρύδια, το φουντούκι πάνω στ' άλογο πράσα τηγανίζει!".

Η φίλη μου, αν και με ξέρει καλά, καταβάλει τρομερές προσπάθειες να κρατηθεί σοβαρή και αρχίζει να διπλώνεται στα δύο. Δεν έχω δει ποτέ ξανά στη ζωή μου Κινέζο με τόσο ολοστρόγγυλα ματάκια. Πού πήγε εκείνη η σχισμάδα που τούς διακρίνει; Και το χρώμα του. Δεν είναι κίτρινο πια. Πρασινίζει με ολίγο από φιστικί προς το βεραμάν. Αλλά πάλι είναι και ο φωτισμός, μπορεί να κάνω και λάθος. Κάτι επιχειρεί να τραυλίσει:

"Φουντούκις; α, χά, α, χά, όκι φουντούκις. Πράσος όκι έκει".

Στο μεταξύ καταφθάνει ο σερβιτόρος με τον λογαριασμό διακριτικά τοποθετημένο μέσα σε ένα μακρόστενο φάκελο από δέρμα φιδιού. Ανοίγω και βάζω δύο χαρτονομίσματα μέσα στον ίδιο φάκελο αφήνοντάς του ένα πολύ καλό φιλοδώρημα. Υποχωρεί με βαθιές υποκλίσεις τού τύπου "είμαι ένα ταπεινό σκουλήκι", ξέρεις, η μέση διπλωμένη μέχρι τα γόνατα και κατευθύνεται προς τούς άλλους δύο σερβιτόρους. Στο μεταξύ ο μετρ ακόμα παραμιλάει:

"Πράσος ε, φουντούκις α, χά, α, χά".

"Καλά, άστο", τον κόβω καθώς κατευθυνόμαστε προς την έξοδο και ενώ με το ζόρι σέρνω τη φίλη μου να μη μού ξαπλωθεί στα πατώματα. Ακριβώς στην πόρτα τής εξόδου τα ταπεινά σκουλήκια έχουν γίνει τρία και κοντεύουν από την υπόκλιση να ακουμπήσουν στα πλακάκια. Γυρίζω στον μετρ που μάς έχει πάρει από πίσω και μάς ανοίγει την πόρτα κάνοντας την δική του υπόκλιση και τού λέω, πάντα με το πιο σοβαρό ύφος μου και με τον ίδιο γιαπωνέζικο τρόπο ομιλίας:

"Ο μαύρος δράκος μπορεί να γίνει πράσινος αν τού αλλάξεις τη χωρίστρα!".

Τα ματάκια του έχουν γίνει σαν βραστά αβγά μελάτα.

"Καληνύχτα", τού πετάω.

"α, χά, α, χά, ντράκο, α, χά, α, χά… καληνύχτις".

Η φίλη μου έχει καθίσει στο πεζοδρόμιο και μού φωνάζει με απόγνωση:

"Κατουριέμαι! κατουριέμαι!".

Μέσα από τη τζαμαρία παρατηρώ τέσσερα ζευγάρια μάτια κολλημένα στο τζάμι να μάς παρακολουθούν γουρλωμένα. Μόλις με βλέπουν να γυρίζω το κεφάλι μου και να τούς κοιτάζω, ταυτόχρονα τέσσερα πλατιά χαμόγελα χαράζονται και ακούγονται παράλληλα τέσσερα υπόκωφα "μπαμ" καθώς κουτουλάνε πάνω στο τζάμι προσπαθώντας να υποκλιθούν…

Ο blogoulis ιδρώνει...

2008-10-16T20:55:00.006+03:00

Μια μέρα σαν τις άλλες

Πρωί Δευτέρας. Αφύπνιση στο κινητό. Μια κατάλευκη κούκλα να χοροπηδάει στο στήθος μου, στο πρόσωπό μου, να μού γλείφει τα χέρια, να μού τραβάει το σεντόνι με τα δόντια της. Το δεξί μου χέρι ψάχνει απεγνωσμένα στο κομοδίνο. Να μη πατήσω λάθος πλήκτρο, την έβαψα. Απλά αναβολή για δέκα λεπτάκια. Μπα, άδικος κόπος. Το άσπρο τερατάκι ξύπνησε και πρέπει να πάρει το πρωινό του. Κλείνω το κινητό. Σηκώνομαι κακήν κακώς και πάω προς το μπάνιο. Με ακολουθεί και μού δαγκώνει τα πόδια. Δίνει ένα σάλτο και ανεβαίνει στο καλάθι με τα άπλυτα. Πλένω το πρόσωπό μου και πλένω και το δικό της. Κολλητικές μερικές συνήθειες. Εγώ σκουπίζομαι. Εκείνη όχι. Της κάνω καρφάκια το τσουλούφι της. Πάμε στην κουζίνα. Ανάβω τον βραστήρα και κατευθύνομαι στο ντουλάπι με τα καλούδια της. Τρία σοκολατάκια, ένα μπισκότο και ένα μαντζούνι για τα δόντια της. Καταπίνει τα δύο πρώτα αμάσητα σχεδόν και παίρνει θέση στην καρέκλα της για να απολαύσει με την ησυχία της το τελευταίο.

Έτοιμος ο καφές. Πίνω δυο γουλιές. Επιστροφή στο μπάνιο. Χώνομαι στο χλιαρό νερό με τους ασημένιους αφρούς για δέκα λεπτά. Ξέβγαλμα. Δόντια. Ξύρισμα. Κολόνια. Καθαρά εσώρουχα και ρούχα. Καθρέφτης για την τελευταία ματιά. Οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά. Χτένισμα με επιμονή σε κάνα δυο ατίθασα τσουλούφια που δεν λένε να στρώσουν. Μια τελευταία τζούρα καφέ. Παρελκόμενα. Κινητό, κλειδιά, τσιγάρα, πορτοφόλι, μπουφάν, γάντια, γυαλιά ηλίου. Κράνος όχι. Κουσούρι κακό αλλά μ' αυτό πορεύομαι. Ένα γλυκό φιλί στη μουσούδα της με την προτροπή να είναι φρόνιμη μέχρι να γυρίσω. Δεν την βγάζω έξω για να λερώσει και στη βόλτα της ποτέ δεν λερώνει. Έχει τον δικό της χώρο, μια μωρουδιακή πάνα, σε μια άκρη τής βεράντας τής κουζίνας, που την αλλάζω κάθε βράδυ.

Δεν προλαβαίνω να φτάσω στο γκαράζ και το κινητό δίνει τα ρέστα του. Συνεννόηση τής συμφοράς. Ακόμα δεν έχω ξυπνήσει για τα καλά. Παρατήστε με ήσυχο. Μου τα λέτε από κοντά σε λίγο. Γυρίζω το κλειδί και πατάω τη μίζα. Ο γλυκός γνώριμος θόρυβος μιας τετράχρονης που βρυχάται μετρώντας τούς χρόνους της σαν διευθυντής ορχήστρας που κουνάει με συμμετρία την μπαγκέτα του, φτάνει στ' αυτιά μου και απλώνεται σε κάθε μόριο τού κορμιού μου. Φοράω τα γάντια και ανεβαίνω στη σέλα. Σηκώνω το σταντ. Μια, δυο γκαζιές για να περάσει στο χέρι μου και να απλωθεί σε όλο μου το σώμα ο βρυχηθμός.

Παραλιακή. Κίνηση τής τρελής αλλά όχι για μένα και το τέρας μου. Τρυπώνουμε, ξεγλιστράμε. Στη Συγγρού ελεύθερο πεδίο για γκάζι. Ανοίγουν και τα τέσσερα διπλά και όλα γύρω μοιάζουν σταματημένα. Ο αέρας ανακατεύει μαλλιά και σκέψεις. Φιξ και πάλι η κίνηση κάνει την εμφάνισή της. Ξεφεύγουμε κι από δω. Απ' τους τρελούς τής μέρας να δω πώς θα ξεφύγουμε. Σύνταγμα. Ή εδώ ή Εξάρχεια. Ανάλογα τα ζόρια.

Κατεβαίνω στο υπόγειο γκαράζ. Κλειδώνω το θηρίο. Ισόγειο. Καλημέρες. Θυρίδα δελτίων Τύπου. Ασανσέρ. Έβδομος. Κι άλλες καλημέρες. Γραφείο. Βαρύ πέσιμο στην πολυθρόνα. Τσιγάρο. Καφές που έρχεται ζεστός με κρουασάν ή τσουρεκάκι. Χαρτιά. Δείγματα. Μακέτες. Τρέλα. Συζητήσεις. Τηλέφωνα. Αφίξεις. Χαιρετούρες. Κεράσματα. Πάλι κουβέντες. Πολλές κουβέντες. Το κεφάλι μου. Ένα ντεπόν. Λάθη. Corel. Τηλέφωνα. Photo shop. Διαφωνίες. Προβλήματα στον τρίτο όροφο. Σκάλες. Εκτός τού πρωινού όλες οι άλλες μετακινήσεις στο κτίριο πάντα από τις σκάλες. Φωτογραφίσεις. Αστειάκια. Κάνα δυο μπινελίκια για να ισιώνουν τα κορμιά, στο πρόγραμμα κι αυτά. Μεσημεριάζει.

Υπολογιστής. Nα δούμε τι παίζεται εδώ. Χαμός. Χαμόγελα, αστειάκια, όμορφα κείμενα. Ξεφύγαμε. "Πάμε για φαγητό, να φέρουμε κάτι;". "Θα τσιμπήσω αργότερα, ευχαριστώ". Κι άλλος καφές. Διάβασμα εφημερίδων στα γρήγορα. Ώρα για το πρώτο ποτάκι. Η επαφή με τον πάγο λυτρωτική. Κλήση στο κινητό. Επείγον. "Καλά, θα πεταχτώ". Υπόγειο. Θηρίο. Δρόμος. Τα γνωστά. Μεσογείων. Αγία Παρασκευή. Αττική οδός. Παλλήνη. Αττική οδός. Μεσογείων. Σύνταγμα.

Τέταρτος καφές, αυτή τη φορά στο στέκι τής Βουκουρεστίου. Πεζόδρομος. Μούρες γνωστές. Χαμόγελα. Χαιρετούρες. Πειράγματα. "Την Κυριακή δεν γλιτώνετε βρε!". "Καλά, βαρέθηκα να το ακούω κάθε χρόνο αυτό!". Εσπρέσο διπλός, δυνατός. Το ποντικάκι που τον φέρνει πάντα με το ίδιο πονηρό χαμόγελο. Μινάκι, σκέρτσο, νάζι, γλύκα. Ματιές, ματιές, ματιές. Αναστάσιμος ο καφές. Όρθιος και με δυο δρασκελιές πάλι στο θηρίο. Ξανά υπόγειο και τα ρέστα. Καμιά τυρόπιτα στο χέρι και πολύ. Νέο βούλιαγμα. Ησυχία. Μουσική. Γράψιμο. Ποδοβολητό. Φώτα. Φωτοτυπικά. Εκτυπωτές. Σκάνερ. Φαξ. Τηλέφωνα. Συνομιλίες. Οχλαγωγία. "Ρε παιδιά, λίγο πιο ήσυχα, δεν ακούω τι λέω".

Σουρουπώνει και το μελίσσι κάπως ησυχάζει. Σε κάποια τμήματα ο πυρετός συνεχίζεται. Δεύτερος, πάντα με τα πόδια. Τέταρτος. Έβδομος. Τα βροντάω κι ανοίγω το ντουλάπι. Φόρμα, αθλητικά παπούτσια, σακ βουαγιάζ. Υπόγειο. Θηρίο. Δρόμος. Γυμναστήριο. Χτύπημα ωριαίο, ένα βήμα πριν το αφρόγαλα. Διάδρομος. Βαράκια. Πάγκος. Στεπ. Ιδρώτας ποτάμι. Ντουζάκι. Αγαλλίαση. Ανάλαφρος στην επιστροφή. Βράδιασε για τα καλά. Άλλη μια ώρα για τις εκκρεμότητες και τέλος για σήμερα.

Το βράδυ είναι πιο ήσυχα. Μετρημένοι στα δάχτυλα όσοι πηγαινοέρχονται. Άλλη μια ματιά στο Ίντερνετ. Χαλαρά. Το δεύτερο ποτό τής ημέρας. Τσιγάρο. Κι άλλο. Τηλέφωνο. "Ξεκόλλα ρε σπαστικέ να πάμε για κανένα ποτάκι κι αύριο μέρα είναι". "Καλά ρε κολλητέ, τα λέμε σε καμιά ώρα". Άντε να πηγαίνουμε σιγά-σιγά.

Αυτό το δροσερό αεράκι πάνω στη μηχανή, έτσι όπως κυλάει σαν χάδι στο πρόσωπο, όπως τρυπώνει προκλητικά μέσα από το μπουφάν και περνάει στα ενδότερα επιζητώντας την επαφή με την κουρασμένη σάρκα, μοιάζει με χέρι αγαπημένο που με το απαλό του άγγιγμα έρχεται να πάρει από το κορμί όλα τα δύσκολα και τα βαριά τής μέρας και να απλώσει άρωμα αισιοδοξίας και σιγουριάς για να τα καταφέρει το σώμα να παλέψει τα επόμενα…

Ο blogoulis σκάβει λαγούμι...

2008-10-15T23:54:00.005+03:00

Ν' αγαπάς

Μουσική-Ερμηνεία: Παντελής Θαλασσινός
Στίχοι: Νίκος Βελιώτης

"Ν' αγαπάς τα βουνά και τα πέλαγα
τους γνωστούς και τους άγνωρους τόπους
τα πουλιά, τα λουλούδια, τα σύννεφα
και πολύ ν' αγαπάς τους ανθρώπους.

Τα θεριά ν' αγαπάς και τ' ανήμερα
τα νησιά, τα ποτάμια, τ' αστέρια
κι αν ποτέ σε πληγώσουν κατάστηθα
φίλοι, αγρίμια, λευκά περιστέρια.

Ν' αγαπάς, να ξεχνάς και να χαίρεσαι
τη δική σου γαλήνη κι εκείνα
που μ' αγάπη το νου μας φωτίζουνε
και βλασταίνουν αμάραντα κρίνα"

Ο blogoulis καλλιεργεί...

2008-10-10T23:28:00.005+03:00

Τα άνθη του καλού

Ο blogoulis κάνει φονικό...

2008-10-08T22:20:00.003+03:00

Θα τον πνίξω!

Θα τον πνίξω! Ναι, ναι, θα τον πνίξω! Θα τον πνίξω τον πόνο μου μέσα στο κρασί. Πάει το αποφάσισα κι άμα αποφασίσω εγώ κάτι πάει και τελείωσε. Πόνε κανόνισε να ξέρεις καλό μπάνιο γιατί τη γάμησες. Βάλε τα μπρατσάκια σου, πάρε αγκαλιά την κουλούρα σου, έφτασε η ώρα σου καταραμένε!

Η φωνή της συνείδησής μου:

"Τι πας να κάνεις κακούργε; Πώς θα το αντέξει η καρδιά σου τέτοιο φονικό;"

- Άσε μας ήσυχους κι εσύ που σου τη δίνει και ξυπνάς τις πιο ακατάλληλες ώρες. Ρε θα τον πνίξω και δεν δέχομαι κουβέντα!

"Όχι, μη! Θα το μετανιώσεις. Θα σε κυνηγάνε οι τύψεις μια ζωή".

- Μωρ' τι μας λες; Για να μη με κυνηγάνε αυτές θ' αφήσω εγώ να με κυνηγάει ο πρώτος τυχόν παλιόπονος; Θα τον βουτήξω από τον λαιμό και θα τον χώσω μέσα στο κρασί να βγάλει μπουρμπουλήθρες.

"Σου θυμίζω ότι είπε ο γιατρός να κόψεις το κρασί γιατί σε πειράζει στο συκώτι. Άμα θέλεις σώνει και καλά να τον πνίξεις βούτα τον μέσα στο γάλα!"

- Γάλα: Είπες γάλα; Μπλιαχ και ξαναμπλιαχ που να με πάρει και να με σηκώσει. Έχεις δει κυρά μου εσύ κανένα πονεμένο να πνίγει τον πόνο του μέσα σε γάλα; Θα με τρελάνεις απόψε;

"Και γιατί παρακαλώ; Δες το σαν μια νέα άποψη στην ιστορία των φονικών. Θα σε θυμάται ο κάθε πόνος και θα παίρνει μαύρο δρόμο. Θα είσαι εκείνος που έπνιξε πόνους και καημούς σε ένα ποτήρι γάλα! Θα φοβηθούν και οι πόνοι των άλλων και θα πάρουν τα μάτια τους να πάνε σ' άλλες πολιτείες. Θα σε ευγνωμονούν οι φίλοι σου και οι γνωστοί σου. Θα γίνεις ήρωας!"

- Λες ε; Και θα με δείχνουν στο δρόμο. Θα με γράψουν οι εφημερίδες. Θα μου βγάλουν και όνομα. Ο πονογαλοπνίχτης!

"Είδες; Τα βλέπεις και μόνος σου. Πρώτη μούρη θα γίνεις. Τράβα γρήγορα να βάλεις το γάλα σου και τα ξαναλέμε".

Πάω. Έρχομαι πόνε άτιμε. Σου ετοιμάζω ένα ποτήρι πλήρες αγελαδινό γάλα με 4% λιπαρά. Θα σε κολλήσω μέσα στα λιπίδια να μη μπορείς να κουνηθείς και θα φωνάξω το ασβέστιο να με βοηθήσει να σε πνίξουμε. Απόψε κερατά δεν μου τη γλιτώνεις!

Ο blogoulis περπατάει ψηλαφιστά…

2008-10-07T14:59:00.004+03:00

Μια δρασκελιά από το σύμπαν μου

- Όταν κυνηγώ τον εαυτό μου κι εκείνος προσπαθεί να μού ξεφύγει, καταφεύγει σε ύποπτα σοκάκια και σε κακόφημες συνοικίες. Ακονίζω τότε τη γλώσσα μου στις νέες του συνήθειες, σε μια προσπάθεια να τον επαναφέρω στον ίσιο δρόμο, μιλώντας πια τη δική του γλώσσα. Όταν αδυνατώ να το πετύχω σωπαίνω. Όλα είναι ζήτημα προσαρμογής. Κι όταν βαριέμαι κι αυτές τις προσαρμογές ανοίγω το παράθυρο να τρυπώσει ο ήλιος και τότε έρχεται ο εαυτός μου από μόνος του και κάθεται πάνω στο περβάζι...

- Μια σκέψη κατηφορίζει ακάλεστη. "Λάμια, γιατί διαταράσσεις την ησυχία μου;". Σταματάει στον κρόταφο. Κοιταζόμαστε λοξά. Θέλει κάτι να μού πει. Αρνούμαι ν' ακούσω. Κάνει να κινηθεί προς τις πρώτες γκρίζες τρίχες μου. "Δεν θα στο πω δεύτερη φορά", την απειλώ. Χαμογελάει. Με εκνευρίζουν οι σκέψεις που χαμογελάνε, ειδικά εκείνες που κατηφορίζουν ακάλεστες. Ανασύρω τον σουγιά τής γραμματικής μου και με ένα επιδέξιο αρνητικό μόριο τής χωρίζω το κεφάλι από το σώμα.

- Η βρύση στάζει εκνευριστικά μέσα στη μισοτελειωμένη κούπα τού καφέ. Με αποσυντονίζει καθώς προσπαθώ να μετρήσω τις Κυριακές που με χωρίζουν από την άνοιξη. Τι ηλίθιος να την αφήσω μέσα στο νεροχύτη. Μια σταγόνα… κι άλλη μία… κι άλλη. Γέρνω στο πλάι και σβήνω το φως. Η βρύση έπαψε να στάζει ή το σκοτάδι βοήθησε να ολοκληρωθεί τού νερού η απόδραση. Χαμογελάω. Συνενοχή και πρέπει να ετοιμάσω στον ύπνο μου ένα καλό άλλοθι για τον αυριανό ανακριτή χρόνο.

- Είμαι στο νησί. Χειμώνας. Δυο μέρες συνέχεια τώρα που δε λέει να σταματήσει να βρέχει. Γυαλίζουν τα μάρμαρα στους περιστεριώνες. Παράξενο μέρος. Εδώ όταν βρέχει βγαίνουν κάμπιες. Χτες έπιασα μια κίτρινη με βαθυγάλανες ρίγες. Τη φυλάω μέσα σ' ένα ποτήρι και την κάνω γούστο που παλεύει να βγει αλλά δεν τα καταφέρνει. Ώρες-ώρες αλλάζει χρώματα. Αλλάζει και συνήθειες. Αντί να παλεύει να βγει κουλουριάζεται στον πάτο τού ποτηριού και παρατηρεί έξω από το γυαλί. Αναρωτιέμαι, αν βάλω το ποτήρι κάτω από το φωτιστικό τού γραφείου μου, πόσα απόβραδα θα χρειαστούν μέχρι να γίνει πεταλούδα;

- Στάθηκα να πιω ένα ούζο σε γραφικό καφενεδάκι πλάι στη θάλασσα. Ήρθε και κάθισε δίπλα μου ένας γέροντας. Άρχισε να μού μιλάει για τον θάνατο. Καθείς με τα φαντάσματά του. Μού έλεγε να μη τον φοβάμαι κι άλλα τέτοια ηρωικά που ξεστομίζει κανείς όταν ζυγώνει το αναπόφευκτο. Χαμογέλασα καθώς πέρασε η σκηνή μπροστά από τα μάτια μου, όπου ο χάρος, μάγκας πρώτος, κυνηγάει για ν' αναμετρηθεί κανέναν μόρτη κι ο παππούς, με μάτια όλο έκπληξη σκαλίζει άλλη μια αναβολή πάνω στο μπαστούνι του.

- Όχι, δεν πρόκειται να σού την κάνω τη χάρη. Μπορώ να ευνουχίσω και μόνος τα θέλω μου. Πιάνεις ψηλά τον αμανέ κι όπως ανοίγεις το στόμα σου να περισώσεις κανένα φάλτσο, τσουπ, σού πέφτει στο πάτωμα μια βεβαιότητα. Σκύβω και τη σηκώνω. Σε τι μπορεί να μού χρησιμέψει μια ξένη βεβαιότητα; Έχω ένα χάρτινο κουτί κάτω από το κρεβάτι μου κι εκεί μαζεύω με τον καιρό σπάνια ευρήματα από ξετσίπωτες απώλειες. Όποιος ανοίγει αλόγιστα το στόμα του πρέπει να είναι προσεκτικός με τις απώλειές του. Αλλιώς μπορεί να αποτελέσουν λάφυρα στα χέρια κανενός πειρατή βεβαιοτήτων σαν και τού λόγου μου.

Ο blogoulis στο πηδάλιο...

2008-10-01T20:51:00.004+03:00

Περιμένοντας τήν τραμουντάνα

Πάει μια βδομάδα τώρα που κατεβαίνω δυο φορές τη μέρα, πρωί κι απόγευμα, στο παλιό λιμάνι. Στέκομαι στο ντοκ και αγναντεύω τον ορίζοντα. Τα σημάδια μού λένε πως έρχεται, όπου να 'ναι φτάνει ο καιρός που μήνες τώρα περιμένω. Η απανεμιά πλησιάζει στο τέλος της. Η κορβέτα μου παραμένει καλά δεμένη περιμένοντας κι αυτή το δικό της σινιάλο από τους ανέμους. Ανεβαίνω στο κατάστρωμα. Πόσο μού έχει λείψει η μυρουδιά τού ξύλου. Είναι κι αυτή η αύρα που παρασέρνει στο πέρασμά της αρώματα εποχών ξεχασμένων και τα φέρνει μπροστά στην πλώρη μου.

Το βλέμμα μου ταξιδεύει ήδη εκεί που σμίγει ο ουρανός με τη θάλασσα. Η πυξίδα τού σκαριού μου είναι κολλημένη στο νότο. Ένα πρόσταγμα και φύγαμε. Υπομονή. Κάθε πράγμα στην ώρα του. Είναι κοντά η μέρα για το σαλπάρισμα. Ελέγχω τα σκοινιά. Ο φλόκος, δεμένος γερά με τα ξάρτια πάνω στο άλμπουρο, καρτεράει το πρώτο φούσκωμα που θα σημάνει ταξίδι. Η κουπαστή μοιάζει να μού χαμογελάει και να μού κλείνει πονηρά το μάτι. Νοσταλγία. Τα χέρια μου αγγίζουν διστακτικά το καλογυαλισμένο πηδάλιο. Στην αρχή απαλά, παλάμες πολυκάτεχες που διατρέχουν τα τρυφερά μπούτια μιας μελωμένης από την αποθυμιά ερωμένης. Ύστερα σφίγγονται στο άγιο ξύλο. Το χουφτώνουν με λαχτάρα ενώ μια λάμψη ξεπηδάει από τα μάτια ίσα στην καρδιά. Μια αστραπή σκίζει τον ουρανό. Άγρια νύχτα απλώνει…

…Σκίζεται ο ουρανός στα δύο. Τα κύματα χτυπάνε πλευρικά το σκαρί και ρίχνω όλο το βάρος μου στο πηδάλιο για να κρατήσω πορεία κόντρα στον καιρό. "Όρτσα τα πανιά!". Το ακρόπρωρο βυθίζεται στο νερό και ξαναβγαίνει στην επιφάνεια. Γοργόνα που αναδύεται με ξέπλεκα τα μαλλιά. Οι καβίλιες κατά μήκος τού παραπέτου τρίζουν σαν λυσσασμένες και απειλούν να πεταχτούν από τις θέσεις τους. Σαν δαιμονισμένα γυροφέρνουν τα βελαστράλια ανάμεσα στα ιστία, από την πλώρη ως την πρύμνη. Θαρρείς και σκάει η γάστρα κάθε που ένα καινούριο κύμα απειλεί να μάς καταπιεί. "Ακίλα! Κόψε τον παπαφίγκο να πάρουμε τα ίσα μας. Αγάντα μωρέ και τον βάλαμε από κάτω τον καιρό! Ισπανέ! Χαλάρωσε τη γάμπια! Τέντωσε τη μετζάνα!". Η κουβέρτα ένα με τη θάλασσα. Τα κύματα περνάνε από πάνω της, σαρώνουν ό,τι δεν κράτησαν τα δεσίματα και το παρασέρνουν στο πέλαγος. "Κρατάτε μωρέ και τού ξεφύγαμε τού λυσσάρη!". Έχει βάλει όλη του τη μανία ο γαρμπής και μ' ένα του δυνατό φύσημα πιάνει και σκίζει το λατίνι στα δύο. "Ακίλα στα μπρούλια! Σφίξτα γερά μωρέ!". Ο ουρανός ξανοίγει. Ο καιρός γαληνεύει. Στην κουβέρτα έχει στηθεί πανηγύρι από το πλήρωμα. Άνοιξαν και τα πρώτα μπουκάλια με το μπρούσκο από τους αμπελώνες τού Πρεβέντζου. "Στην υγειά σου καπετάνιο. Το κουλάντρισες κι αυτή τη φορά όπως μόνο εσύ κατέχεις. Δεν φοβόμαστε χάρο!". Πλέουμε πια σε ήρεμα νερά. Στο βάθος φάνηκε ήδη η στεριά. Φτάνουμε στο νησί μας…

…Άγιε μου Νικόλα, τι ήταν αυτό; Τρίβω τα μάτια μου με την ανάστροφη των χεριών μου. Τόσα χρόνια στις θάλασσες δεν μου 'τυχε ποτέ ξανά να ονειρευτώ ξυπνητός. Στέκω ακόμα στο κατάστρωμα τής κορβέτας. Δεν έχει σουρουπώσει ακόμα. Πώς βρέθηκα εγώ μέσα στην άγρια νύχτα με όλους τούς καιρούς να λυσσομανάνε στο κεφάλι μου; Σκύβω στο ακρόπρωρο. Η γλυκιά μου η γοργόνα μοιάζει να έχει ξεθωριάσει. Θα βάλω αύριο να βάψω τα ξανθά της τα μαλλιά και να τονίσω τα γαλάζια μάτια της. Κατεβαίνω την ξύλινη σκάλα και πατάω δίπλα στις δέστρες τού λιμανιού. Κοιτάζω το σκαρί που στέκει περήφανο. Τόσες καταιγίδες κι ούτε μια χαρακιά στα βρεχάμενα δεν τις μαρτυράει. Σαν κι εμένα κι αυτό. Κρύβει καλά τα σημάδια του. Ρίχνω μια τελευταία ματιά στον ουρανό. Δρόσισε ο καιρός. Κάπου κοντά πρέπει να βρέχει. Υπομονή. Μόλις πάρει την κατηφόρα από τα βόρεια η τραμουντάνα θα έχει σημάνει η ώρα. Τότε θα σηκώσουμε άγκυρες και θα ξεκινήσουμε το ταξίδι…

Ο blogoulis κοιτάζει ψηλά...

2008-09-29T20:55:00.004+03:00

Angels

Αυτά...

Ο blogoulis στη βροχή...

2008-09-26T23:41:00.004+03:00

Νύχτα βροχερή

Πήγε τέσσερις. Σε λίγο ξημερώνει. Το στόμα ξερό από τα τσιγάρα κι η διάθεση σε κατηφορική πορεία. Βρέχει από νωρίς το απόγευμα. Γράφω, σβήνω. Έχω γεμίσει το δωμάτιο με τσαλακωμένα χαρτιά. Πέφτω πίσω στην πολυθρόνα και το βλέμμα μου πλανιέται ένα γύρο στο χώρο. Άδεια μπουκάλια από ουίσκι στο τραπέζι τού σαλονιού. Τασάκια γεμάτα με αποτσίγαρα. Τα ρούχα μου σκορπισμένα στο πάτωμα. Το κουτί με την πίτσα σχεδόν άθικτη. Λείπει μόνο ένα κομμάτι που τάισα τη Νεφέλη. Και παντού χαρτιά τσαλακωμένα. Στο γραφείο ίδια κι απαράλλαχτη κατάσταση. Ένα μισοτελειωμένο dimple και δίπλα το ποτήρι με τον σχεδόν λιωμένο πάγο. Τα τσιγάρα, ο αναπτήρας, το γεμάτο κι εδώ τασάκι. Πιο 'κει το κινητό, κοντά στο σταθερό, για να μικραίνει απ' το μακρύτερα στο μηδέν της η απόσταση τής επικοινωνίας. Η οθόνη τού υπολογιστή με ανοιγμένο το word κι ούτε μια πρόταση ολοκληρωμένη στο λευκό της φόντο. Το ελαφρύ παρατεταμένο βούισμα τού υπολογιστή διαπερνά το πόδι μου, έτσι όπως ακουμπάει πάνω του και διαχέεται σε ολόκληρο το σώμα μου. Στο CD το "That's Jazz" κι από το volume 2 ο δείκτης σημαδεύει το Νο 15 από τα είκοσι τραγούδια. "On the sunny side of the street". Η βραχνάδα τού Louis Armstrong, σε συνδυασμό με το πιάνο και το σαξόφωνο προσθέτουν τις δικές τους πινελιές ανατριχίλας. Ένα ανάλαφρο αεράκι που τρυπώνει από τη μπαλκονόπορτα και φουσκώνει την κουρτίνα έρχεται να πολλαπλασιάσει τα ρίγη που διατρέχουν τη σπονδυλική μου στήλη.

Σηκώνομαι και φοράω το παντελόνι μου. Βγαίνω στο μπαλκόνι. Μια πολιτεία βυθισμένη στο σκοτάδι. Άδειοι δρόμοι χωρίς ούτε ένα αυτοκίνητο, ούτε έναν περαστικό. Έχει μια υγρασία που τη νιώθω στο δέρμα μου, σα να παλεύει να τρυπήσει τους πόρους τού κορμιού και να περάσει στα σωθικά μου. Αισθάνομαι να μουσκεύω αλλά δεν έχω ιδρώσει καθόλου. Η βροχή έχει αποκτήσει ένα σταθερό ρυθμό, σα να χτυπάνε τα πλήκτρα μιας αόρατης γραφομηχανής που κάποιος γράφει πάνω της από την αρχή την ιστορία τού κόσμου. Κοιτάζω όσο πιο μακριά μπορώ. Στα φώτα από τις κολώνες τού δρόμου σχηματίζεται μια θαμπή διαφάνεια, σαν παραβάν που πίσω του κρύβονται όλα τα ανομολόγητα που παρέσυρε η βροχή από το κάθε όνειρο που πέρασε. Πόσα όνειρα αλήθεια. Γύρω μου ο καθένας βυθισμένος στο δικό του. Κρυφογελάω καθώς σκέφτομαι πόσοι αύριο θα ανατρέχουν σε ονειροκρίτες και πρακτικούς ευελπιστώντας σε μια αληθοφανή ερμηνεία τών ονείρων τους. Κοίτα σκέψεις που μού έρχονται τέτοιες παράξενες ώρες. Να διαφέρουν άραγε τα όνειρα που βλέπουμε με βροχή από τα υπόλοιπα όνειρα; Κάνω μια αδιόρατη κίνηση με το χέρι μου μπροστά στο πρόσωπό μου σα να θέλω να διώξω ένα ενοχλητικό έντομο. Στην πραγματικότητα τις σκέψεις μου είναι που θέλω να απομακρύνω από το κεφάλι μου.

Τα πόδια μου με οδηγούν μόνα τους πίσω στο γραφείο. Κλείνω τη μπαλκονόπορτα. Σταυρώνω τα χέρια μου καθώς είμαι γυμνός από τη μέση και πάνω και ασυναίσθητα αγκαλιάζω τους ώμους μου. Κρυώνω. Έχω αρχίσει να νυστάζω κιόλας. Προσπαθώ να θυμηθώ το τελευταίο μου όνειρο. Σαν παιχνίδι μού μοιάζει. Εγώ, η νύχτα, η βροχή κι ένα ξεχασμένο όνειρο. Χα, φοβερό κουαρτέτο! Ένα τσιγάρο ακόμα και μετά θα πάω για ύπνο. Να τελειώσω και το ποτό μου. Έπρεπε να έχω κλείσει τη μπαλκονόπορτα νωρίτερα. Δεν κρυώνω τόσο πια. Το ουίσκι μού καίει τον φάρυγγα. Μια αστραπή σκίζει στα δύο τη νύχτα. Κάποιο όνειρο θα διέκοψε, δε μπορεί. Πάω στην κουζίνα και γεμίζω πάγο το ποτήρι μου. Το τελευταίο θα είναι, τουλάχιστον ας το ευχαριστηθώ. Ξαπλώνω πάλι στην πολυθρόνα και βάζω τα πόδια μου πάνω στο γραφείο. Ξαφνικά πετάγομαι απότομα. Χτυπάει το κινητό μου. Κοιτάζω το ρολόι μου. Πέντε παρά τέταρτο. "Ναι;". Απόλυτη σιωπή. Ή μάλλον ξεχωρίζει μια ανάσα. Αργή αλλά σταθερή. Χωρίς βιασύνη. "Δεν θα μιλήσεις;", προσπαθώ να εκμαιεύσω μια λέξη. Η ίδια μακρόσυρτη σιωπή. Η ίδια σταθερή αναπνοή. Δεν ξέρω αν με ενοχλεί ή αν με γαληνεύει πια. Το έχω συνηθίσει να γίνεται σε αραιά χρονικά διαστήματα. Όχι σε τόσο άγριες ώρες όμως. Περιμένω λίγο ακόμα και κλείνω το τηλέφωνο. Βυθίζομαι ξανά στις σκέψεις μου. Τι μπορεί να κάνει μια δυνατή βροχή μέσα στην άγρια νύχτα σε μερικούς ανθρώπους. Αν μάλιστα συνοδεύεται από τίποτα παράξενα όνειρα…

Ο blogoulis τη φυλάγεται...

2008-09-23T14:45:00.004+03:00

Άμα είσαι φτιαγμένος για μεγάλα πράγματα...

Από νωρίς το είχα καταλάβει ότι εγώ ήμουν φτιαγμένος για μεγάλα πράγματα. Τα μικρά ήταν για τους άλλους. Όλα τα πιτσιρίκια τής ηλικίας μου τότε είχαν τα μικροατυχήματά τους, πότε πέφτοντας από το ποδήλατο, πότε τρώγοντας καμιά κούνια στο κεφάλι στην παιδική χαρά, άντε και καμιά τούμπα πατινάροντας στο αστραφτερό παρκέ τής μαμάς που μόλις είχε περάσει με γυαλιστικό. Εγώ βρήκα να λύσω το χειρόφρενο από το φορτηγό τού θείου μου σε κατηφόρα ξυράφι κι ενώ κατά ένα περίεργο τρόπο ήξερα πού σταδιάλα ήταν το φρένο δεν έφτανα να το πατήσω! Παρόλα ταύτα κατάφερα να στρίψω το γομάρι που για τιμόνι είχε τη μισή πλατεία Ομονοίας (ναι ρε, τότε ήταν στρογγυλή) και να το ρίξω σε ένα ανάχωμα χωρίς να πάθω το παραμικρό. Όλοι τότε μιλούσαν για θαύμα και για κάποιο χέρι ενός αγίου τάχα που άρπαξε το τιμόνι και το πήγε εκεί που ήθελε. Τους άκουγα και είχα σκάσει στα γέλια αφού εγώ ήξερα ότι μόνος μου τον έστριψα τον βροντόσαυρο κατά το χωράφι. Άγιο δεν είδα εκεί κοντά ούτε σε μορφή αποτυπώματος φωτογραφίας τού Ρασούλη.

Μεγαλώνοντας (γύρω στα 12) επανέλαβα το κατόρθωμά μου βάζοντας μπροστά ένα μεσημέρι το τρίπορτο λεωφορείο που είχε παρκάρει ο ίδιος θείος (ομολογουμένως αδιόρθωτος) έξω από το εξοχικό μας, πέφτοντάς την στον ύπνο. Το οδήγησα για περίπου 10 χιλιόμετρα κάνοντας μάλιστα και μανούβρα σε ένα στενό χωμάτινο δρομάκι που από την πάνω πλευρά του υπήρχε πλαγιά και από την κάτω ολόκληρη χαράδρα όπου μπορούσες ξεκάθαρα να διακρίνεις τις πύλες τού Άδη να σε προσμένουν ορθάνοιχτες και τον Κέρβερο να σού γρυλίζει παιχνιδιάρικα κουνώντας τήν ουρά του. Δεν θα ξεχάσω μάλιστα ότι το θηρίο αυτό διέθετε αερόφρενα και για να φρενάρει με επιτυχία έπρεπε να πρεσάρεις δυο τρεις φορές το πεντάλ τού φρένου για να γεμίσουν με αέρα οι δεξαμενές. Είχα δει τον θείο πώς το έκανε και σηκωνόμουν όρθιος για να φτάνω το φρένο! Την έβρισκα μάλιστα με τον θόρυβο κάθε φορά που έκανε εκείνο το μακρόσυρτο πσσσσς. Αυτή τη φορά το επέστρεψα σώο και αβλαβές το όχημα αλλά σαν μικρό και ηλίθιο κατασκεύασμα που ήμουν το παρκάρισα σε διαφορετικό σημείο από εκεί που το είχα πάρει με αποτέλεσμα να την πάρει χαμπάρι ο μπάρμπας και να με κυνηγάει όλο το υπόλοιπο τριήμερο που μείναμε στο εξοχικό μέχρι να με πιάσει στα χέρια του. Και μέχρι σήμερα (που είναι μακαρίτης και ας είναι καλά όπου βρίσκεται) να έτρεχε δεν υπήρχε περίπτωση να πετύχει το στόχο του. Διότι εκτός από ξυράφι μυαλό διέθετα και γρήγορα πόδια.

Στα 15 βρίσκομαι μια μέρα στα τελωνεία τής Δραπετσώνας και χαζεύω τούς γερανούς που μεταφέρουν από τη μία άκρη στην άλλη κάτι τεράστια κοντέινερ. Όπως κοιτάζω ψηλά να έρχεται ένα ωραιότατο αιωρούμενο τέτοιο κοντέινερ, παρατηρώ κάτι τυπάκους σε ομαδική παράκρουση να βγάζουν κάτι υστερικές κραυγές και να μού κάνουν απεγνωσμένα νοήματα με τα χέρια τους. Ε, με χαιρετούσαν οι άνθρωποι, είπα να τούς ανταποδώσω κι εγώ τον χαιρετισμό. Δεν κάνει να είμαστε αγενείς σε παρόμοιες περιπτώσεις. Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, δεν μού φάνηκαν και τόσο ευγενικές οι χειρονομίες αλλά και ο τόνος τής φωνής τους και τα ακατάληπτα λόγια που ξεστόμιζαν μάλλον σε βρισιές παρέπεμπαν. Μέχρι να συνειδητοποιήσω τι ακριβώς ήθελαν να μού πουν οι λιμενεργάτες αυτοί ποιητές, κατάλαβα να σείεται η γη κάτω από τα πόδια μου και αντιλήφθηκα ότι κάπως έτσι πρέπει να μοιάζει η συντέλεια τού κόσμου που κάθε τρις και λίγο μάς απειλούσαν ότι φτάνει, έρχεται, εδώ είναι, εκεί τριγυρίζει. Μετά κάλυψε τα πάντα ένα σύννεφο καπνού και δεν μπορούσα να ξεχωρίσω τα κοντέινερ από τις κάλτσες μου. Θυμάμαι φωνές, ποδοβολητά, λαχανιασμένες ανάσες, αγωνία κι εμένα να ξεσκονίζομαι αμέριμνος όπως ο Μάριος στο γνωστό ανέκδοτο. Στη συνέχεια διαπίστωσα ότι μόλις είχε προσγειωθεί στο ενάμιση μέτρο από εκεί που βρισκόμουν ένα κοντέινερ που ξέφυγε από τον γερανό και έσκασε με πάταγο πλάι μου προσπαθώντας να με τρομάξει. Αλλά μασάω εγώ;

Στον στρατό μάς έχουν αναθέσει να πάρουμε ένα Ρέο και να φορτώσουμε από κάποιο στούντιο στην οδό Αχαρνών κάτι μουσικά όργανα για τη γιορτή τού Πάσχα που θα κάναμε σουαρέ στη μονάδα. Αν και δεν είχα ειδικότητα οδηγού, βρίσκομαι να οδηγώ εγώ την καρμανιόλα, αφού ο κολλητός μου οδηγός έσπευσε να εκμεταλλευτεί την ξαφνική έξοδο και να συναντήσει την γκομενίτσα του στο κέντρο τής Αθήνας. Σε μένα είχε εμπιστοσύνη, σε μένα παρέδωσε το σιδερένιο φονικό όπλο. Εγώ ο δικός σου, κρύβοντας από παλιά ένα ραλιάρη μέσα μου, το έχω μετατρέψει σε Subaru Imbreza και δεν έχω αφήσει πλατεία για πλατεία να μην έχω μπει με τις πάντες και στενό για στενό που να μην ορμάω με ανάποδο τιμόνι. Η τέντα ξύριζε τούς τοίχους και οι πεζοί πηδούσαν σαν τα κατσίκια στα πεζοδρόμια τρέχοντας να αναγγείλουν σε συγγενείς και φίλους την ήδη σε εξέλιξη Τουρκική εισβολή με Ρέο στους δρόμους τής Αθήνας. Το μεγάλο γλέντι άρχισε όταν φορτώσαμε μια ντραμς και στη διαδρομή όπου έμπαινα με κωλιές άρχισαν να βαράνε τα πιατίνια. Ε, ρε γλέντια! Κι εκεί που φτάνω να παραλάβω τον φίλο-οδηγό για να γυρίσουμε στο τάγμα, ένα μέτρο πριν σταματήσω για να αναλάβει εκείνος το τιμόνι, ακούγεται ένας θεότρελος ξερός κρότος και το φορτηγό μένει εντελώς ακίνητο. Ρε τι να δοκιμάζω να το βάλω μπροστά, τι να κουνάω τιμόνι και να πατάω τα πεντάλ. Τίποτα. Νέκρα. Πεισματικά ακίνητο. Κατεβαίνω και τι να δω. Στο κάτω μέρος έχει κρεμάσει όλο το μπροστινό σύστημα μαζί με άξονες, σταυρούς, μπάρες και όλα τα άντερά του. Εδώ μάλιστα. Την έκανε την παρέμβασή του ο Άγιος. Δεν ξέρω ποιος ακριβώς αλλά αν όλα αυτά είχαν κοπεί στην προηγούμενη πλατεία που έμπαινα με τις πάντες, σήμερα δεν θα διάβαζες εμένα αλλά έναν ακόμα βίο αγίου που άγιασε σε ώρα καταδίωξης από τον διοικητή του τον καιρό που υπηρετούσε και διαφύλαττε τη μαμά πατρίδα, τη θρησκεία και την οικογένεια.

Και σε ρωτάω. Θέλει πολλά ο άνθρωπας για να καταλάβει ότι είναι φτιαγμένος για μεγάλα πράγματα σε τούτη τη ζήση; Από τότε όμως έχω βάλει μυαλό. Δεν περνάω ποτέ κάτω από οικοδομές, δεν μπαίνω σε λεωφορεία και σε φορτηγά, αποφεύγω όπως ο διάβολος το λιβάνι όλων τών τύπων τούς γερανούς και στο σπίτι μου δεν κρεμάω ποτέ βαριά αντικείμενα σε ψηλά ράφια. Ακόμα και το κουτί με τα σπίρτα χαμηλά το βάζω. Γίνονται και σεισμοί ανά τακτά χρονικά διαστήματα εδώ που ζούμε. Ξέρω κι εγώ από πού θα το βρω; Φυλάω τα ρούχα μου και φυλάγομαι από όλα τα μεγάλα πράγματα κι ας είμαι μόνο γι' αυτά πλασμένος…

Ο blogoulis δεν σέβεται τον εαυτό του...

2008-09-18T14:29:00.006+03:00

"La femme sans haine". Η αυθεντική version του "Ιστορία παλιά". Αφιερωμένο στον φίλο μου τον Μίμη Ζερβό και καθόλου σαν blogger που σέβομαι τον εαυτό μου. Και πριν βιαστεί να μου απονείμει τα εύσημα να τα απονείμω εγώ στην spark. Χωρίς αυτήν δεν θα υπήρχε ούτε κλιπ, ούτε στίχοι, ούτε μετάφραση. Την ευχαριστώ...

La femme sans haine

Μουσική-Ερμηνεία: Ιsmael Lo
Στίχοι: Etienne Roda-Gil

"Toutes les femmes sont des reines.
Certaines plus reines que les reines.
Elles disent des choses qui surprennent.
Elles brisent les hommes qu’elles enchaînent.
Cette chanson pour cette reine
Qui dit à son roi : « Maintenant
Je m’en vais avec le vent,
Avec les barbares d’Occident… »
Ce que tu n’as pas défendu par les armes
Ne crois pas le garder avec des larmes
Je m’en vais où ton peuple va
Je m’en vais, me chercher un autre roi…
Toutes les femmes sont des reines.
Sur terre, sur mer, neige ou désert
Derrière le voile des formes pleines
Il y a le mystère des sirènes.
Brûlez les villes, brûlez les bouges.
La flamme lèche et le fer touche
La chair vivante parle par la bouche.
La chair morte parle par la mouche.
Ce que tu n’as pas défendu par les armes
Ne crois pas le garder avec des larmes.
Je m’en vais où ton peuple va.
Je m’en vais, me chercher un autre roi…
Toutes les femmes sont des reines.
Dis-le à celle qui t’aime.
Ne pas vouloir devenir roi.
Ne change rien, c’est comme ça…
Voilà ce qu’a dit une reine
A un roi bon, vaincu, sans haine
Elle est partie comme s’en va la mer,
Quand la lune veut ça…
Ce que tu n’as pas défendu par les armes
Ne crois pas le garder avec des larmes
Je m’en vais où ton peuple va.
Je m’en vais, me chercher un autre roi…
Je m’en vais.
Je m’en vais."

(μετάφραση)
Η γυναίκα δίχως μίσος

"Όλες οι γυναίκες είναι βασίλισσες
Κάποιες πιο βασίλισσες από τις βασίλισσες
Λένε πράγματα που εκπλήσσουν
Συντρίβουν ανθρώπους που τις συνδέουν
Αυτό το τραγούδι για αυτή τη βασίλισσα
Που λέει στο βασιλιά της
«τώρα φεύγω με τον άνεμο
μαζί με τους βαρβάρους της Δύσης»
Αυτή που δεν έχεις υπερασπιστεί από τα όπλα
Μην πιστεύεις ότι θα την κρατήσεις με δάκρυα
Πηγαίνω εκεί που οι άνθρωποι πάνε
Πηγαίνω να ψάξω έναν άλλο βασιλιά

Όλες οι γυναίκες είναι βασίλισσες
Πάνω στη γη, πάνω στη θάλασσα, χιόνι ή έρημο
Πίσω στην ιστιοδρομία των καθάριων μορφών
Υπάρχει το μυστήριο των σειρήνων
Κάψτε τις πόλεις, κάψτε τα τείχη
Η φλόγα φιλοτεχνεί και ο σίδηρος αγγίζει
Η ζωντανή σάρκα μιλάει από το στόμα
Η νεκρή σάρκα μιλάει από τη μύγα

Αυτή που δεν έχεις υπερασπιστεί από τα όπλα
Μην πιστεύεις ότι θα την κρατήσεις με δάκρυα
Πηγαίνω εκεί που οι άνθρωποι πάνε
Πηγαίνω να ψάξω έναν άλλο βασιλιά

Όλες οι γυναίκες είναι βασίλισσες
Λες σε κείνη που σ’ αγαπά
Δεν θέλω πια να γίνω βασιλιάς
Δεν αλλάζω τίποτα
Είναι έτσι τα πράγματα
Αυτό είναι που είπε μία βασίλισσα
Σε έναν βασιλιά καλό, νικημένο, χωρίς μίσος
Εκείνη έφυγε όπως προχωρά η θάλασσα
Όταν το φεγγάρι το θέλησε

Αυτή που δεν έχεις υπερασπιστεί από τα όπλα
Μην πιστεύεις ότι θα την κρατήσεις με δάκρυα
Πηγαίνω εκεί που οι άνθρωποι πάνε
Πηγαίνω να ψάξω έναν άλλο βασιλιά

Φεύγω
φεύγω"

p.s. Όπως θα κατάλαβες δεν υπάρχει η παραμικρή σχέση ανάμεσα στους πρωτότυπους μεταφρασμένους στίχους και στην ελληνική διασκευασμένη εκδοχή τού τραγουδιού. Αλλά, ποιητική αδεία, αυτό έχει μικρή σημασία...

Ο blogoulis μαζεύει κουβαδάκια...

2008-09-18T14:29:00.004+03:00

Για περάστε, για περάστε και φέρτε και τα κουβαδάκια σας... Αυτό δεν είναι παιχνίδι. Είναι βόλτα στην παραλιακή με χαμηλά τα γκάζια, να σε χτυπάει το αεράκι στο πρόσωπο και να 'ρχονται οι μουσικές με τα αρώματά τους να πλημμυρίζει το τοπίο γιασεμί και τριαντάφυλλο.

Ιστορία παλιά

Στίχοι: Απόστολος Δοξιάδης (διασκευή) Etienne Roda-Gil
Μουσική: Ismael Lo
Ερμηνεία: Μαζί με την Ελευθερία Αρβανιτάκη και ο Χρήστος Θηβαίος
Δίσκος: "Εκπομπή"

"-Ιστορίες παλιές
θα 'ρθεις να πεις να διαλέξω
τις ξέρω καλά
τις ξέρω, τις έμαθα απ' έξω
ιστορία παλιά
που σου λέει ξανά
σ' αγαπώ
τώρα πάω, πάω μακριά
κι ό,τι κι αν πεις
είν' αργά, δεν μετράει
σαν σπάσει η αγάπη
ξανά δεν κολλάει
τώρα πάω, πάω μακριά
σ' αγαπάω,
μα είν' αργά.

-Ιστορία παλιά
θα σου πω άλλη μια φορά
τα λόγια της ακριβός θησαυρός
οι λέξεις της είναι χρυσός.

-Μη την πεις
μη την πεις, μ' ακούς;
η σιωπή σου
είν' ο μόνος χρυσός
δε σ' ακούω,
δεν έχεις φωνή
τα ξεπούλησες όλα
δε μένει δραχμή
και στη μάχη που θέλεις να πας
έχεις χάσει από πριν
φύγε, μην πολεμάς
τι μου 'πες τι σου 'πα
είν' αργά, δε μετράει
σαν σπάσει η αγάπη
ξανά δεν κολλάει.

-Μα, πού πας;

-Πάω μακριά.

-Μ' αγαπάς;

-Στο λέω, είν' αργά.

-Ιστορία παλιά
τελευταία φορά θα σου πω
μη ψάχνεις τέλος κι αρχή
η φωτιά σου έχει σβήσει
είμαι σ' άλλη εποχή
πονάει η φωνή σου μη λες
αν φύγεις εσύ
δεν υπάρχω κι εγώ
δεν έχει η ιστορία
αρχή ούτε τέλος
κάθε της λέξη
θανάσιμο βέλος.

-Κι ό,τι κι αν πούμε
είν' αργά, δεν μετράει
σαν σπάσει η αγάπη
ξανά δεν κολλάει
τώρα πάω, πάω μακριά
σ' αγαπάω
μα είναι αργά
τώρα πάω, σ' αγαπάω"

Ο blogoulis γυριστρούλης...

2008-09-16T12:48:00.003+03:00

Μια μικρή παύση και ξανά προς τη δόξα τραβά. Ο Ευλογούλης φυσικά. Τελικά μού άρεσε το παιχνιδάκι που παίξαμε και λέω να προσθέσω μερικά ακόμα επεισόδια. Στην αμμουδιά τών τραγουδιών παρέα με τα κουβαδάκια μου σε περιμένω...

Ο blogoulis προσκαλεί...

2008-09-09T00:59:00.006+03:00

Πρόσκληση σε γάμ... σε παίγνιο καλέ, άντε και πήρα μια τρομάρα

Πρόσκληση από τη θεία μου είχα και πώς να τής αρνηθώ; Τραγούδια που αγαπήσαμε και ακόυγαμε φανατικά πριν από δέκα χρόνια. Ε, τώρα αν είναι εννέα ή δώδεκα τα χρόνια δεν είναι και για θάνατο, εντάξει; Με τη σειρά μου προσκαλώ κι εγώ (πάντα σε παίγνιο) τους: spark, Ρία, Ιάσιο, Eternal dreamer's diary, Λίλα, Αδαμαντία, Λενιώ, Σέργιο, Μαφάλντα, Λωτοφάγο, αλλά και όποιον άλλο θέλει να παίξει. Δεν ξέρω αν υπάρχει περιορισμός τραγουδιών. Εγώ έβαλα όσα και η θεία Ντόννα που με κάλεσε. Δηλαδή τρία που είναι και σημαδιακός αριθμός, βοήθειά μας. Άντε, τι κάθεσαι;

Δημήτρης Μητροπάνος - Πάντα γελαστοί

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος

Δίσκος: Στου αιώνα την παράγκα

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας-Μπάμπης Στόκας - Νότος

Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Στίχοι: Ισαάκ Σούσης

Δίσκος: Παυσίλιπον

Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας-Πυξ Λαξ - Ανόητες αγάπες

Μουσική-Στίχοι: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας

Δίσκος: Για τους πρίγκιπες της δυτικής όχθης

Ο blogoulis τα έπαιξε...

2008-09-08T15:45:00.005+03:00

Τι κάνουν οι άνθρωποι!

Λόγω τής αγάπης μου και τής ενασχόλησής μου παλαιότερα με τα κρουστά, έχω ακούσει τρομερούς ντράμερ, έχω δει συναυλίες κρουστών τού Τουλιάτου και ξένων συγκροτημάτων. Αυτό εδώ όμως νομίζω ότι ξεπερνάει κάθε φαντασία. Δεν ξαναπιάνω μπαγκέτα στα χέρια μου...

Ο blogoulis μεταλλάσσεται…

2008-09-04T03:47:00.002+03:00

Η θαλασσοσπηλιά των ονείρων…

Σε κοιτάζω να περπατάς πάνω στα βότσαλα κι οι σκέψεις μου κάνουν εκτίναξη στα άδυτα τού χτες μας. Πόσα λόγια χίμαιρες δεν έμειναν κλεισμένα στις σκεπασμένες από βρύα κι αγριόχορτα τάφρους τού παρελθόντος μας. Τώρα τι να καλλιεργήσει κανένας πάνω τους; Τι θα μπορούσε να φυτρώσει μέσα από τόσο σκοτάδι κι εγκατάλειψη;

Το ένα μου πόδι σηκώνεται για να ακολουθήσει τα βήματά σου. Το άλλο μένει πεισματικά στυλωμένο στο έδαφος. Στρέφω το βλέμμα προς τη θάλασσα που έχει πάρει ένα βαθύ κατακόκκινο χρώμα από τον ήλιο που μόλις βούτηξε ολόκληρος μέσα της.

Πού μού ζητάς να πάμε; Τι έμεινε κρυμμένο και μάς καλεί να το αναζητήσουμε; Κι ακόμα τι σε κάνει να πιστεύεις ότι θα έχουμε ξανά το ίδιο μερδικό στο χρόνο, τις ίδιες ευκαιρίες στην αναζήτηση, τις ίδιες ελπίδες πριν την κάθε ανατολή, το ίδιο πάθος τις άγριες νύχτες τών ερώτων μας και την ίδια πυξίδα να χαράζει πορεία στο ταξίδεμά μας;

Θα 'θελα να βουτήξουμε εδώ. Στο ίδιο μέρος. Από κάτω μας ακριβώς βρίσκεται το ναυάγιο. Θυμάσαι; Όλα εδώ βρίσκονται κρυμμένα. Τα πνευμόνια μας όμως είναι πια καταπονημένα για μια τέτοια κατάδυση. Οι αντοχές τής ανάσας μας δεν μοιάζουν να επαρκούν για να μπορέσουμε να ψάξουμε το γερμένο στο βυθό κουφάρι με όση άνεση χρόνου είχαμε κάποτε. Κι ο θησαυρός που κρύψαμε νομίζοντας πως θα άφηνε η ζωή να μάς περιμένει δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα βρίσκεται στην ίδια θέση.

Στον βυθό συντελούνται τρομερές αλλαγές χρόνο με το χρόνο. Κανένας δεν είναι σε θέση να τις προβλέψει. Αφήνεις σε μιαν άκρη του την καρδιά σου κι όταν γυρίσεις να την πάρεις πίσω την έχουν παρασύρει τα ρεύματα στα ανοιχτά. Μπορεί να έχει γίνει παιχνίδι στα πτερύγια τών δελφινιών. Κρύβεις σε μια θαλάσσια σπηλιά τα όνειρά σου, προστατευμένα σε μέρος απάγκιο όπως νόμιζες, μα έλα που είναι αδύνατον να εντοπίσεις δεύτερη φορά το ίδιο μέρος στην ίδια θάλασσα.

Νύχτωσε για τα καλά και γυρίζεις πίσω. Σε περιμένω στο ίδιο σημείο. Δεν σε ακολούθησα. Μα δεν σε άφησα και μόνη. Ξοπίσω σου βρέθηκε το βλέμμα μου μέχρι που έγινες μια κουκίδα στο βάθος τού ορίζοντα. Δεν ξέρω τι θα έκανα αν δεν επέστρεφες έγκαιρα. Μπορεί και να σε είχα ακολουθήσει. Δεν είμαι σε θέση να αποφασίσω τούτη τη στιγμή αν το θέλω να ξαναβρέξω τα φτερά μου.

Γδύθηκα όλα μου τα ρούχα κι όλες τις θύμησες. Τραβάω μπροστά προς τη θάλασσα. Γυρίζω και σε κοιτάζω που με παρακολουθείς. Το σκοτάδι έχει πυκνώσει. Πέφτω στα σκοτεινά νερά της κι αρχίζω σιγά-σιγά να βυθίζομαι. Παρά το άγριο και το σκοτεινό που με τραβάει στην αγκαλιά του καταφέρνω να ξεχωρίσω το βυθισμένο σκαρί. Κατευθύνομαι μέσα του. Περνάω τη μεγάλη σχισμή που έχει αφήσει η επαφή του με τον ύφαλο. Μπαίνω στα σπλάχνα του.

Είμαι τόση ώρα εδώ κάτω κι όμως δεν αισθάνομαι να τελειώνει η ανάσα μου. Παράξενο. Ανοίγω το στόμα μου. Το νερό περνάει μέσα μου αλλά δε νιώθω να πνίγομαι. Θαύμα! Αλλά τι είναι ένα θαύμα; Είναι τάχα μου πιο δυνατό από τήν πιο ισχυρή μας θέληση; Κοιτάζω το δέρμα μου. Είναι γκρίζο. Τα χέρια μου. Δεν έχω πια χέρια. Στη θέση τους έχουν ξεφυτρώσει δυο πτερύγια. Το πρόσωπό μου έχει γίνει ρύγχος. Είμαι εγώ; Βγαίνω από το σπασμένο φινιστρίνι. Τι γρήγορα που μπορώ και κολυμπάω! Δίνω μία και πετάγομαι έξω από το νερό.

Στέκεσαι εκεί. Ακίνητη. Στην ίδια θέση. Το βλέμμα σου ψάχνει με αγωνία να τρυπήσει το σκοτάδι. Τα κύμα σκάει στα πόδια σου. Προσπαθώ να σού φωνάξω. Ένας παράξενος μακρόσυρτος ήχος ακούγεται. Μοιάζει με σφύριγμα. Αυτό είναι. Ένα σφύριγμα αποχαιρετισμού. Πάντα ήθελες να καταφέρεις να συνομιλήσεις με ένα δελφίνι. Θυμάσαι τότε στο θαλάσσιο πάρκο τής Βαρκελώνης; Είχα ξελιγωθεί στα γέλια με τις αστείες σου προσπάθειες να το πείσεις να σού δώσει έστω ένα σινιάλο. Τώρα το έχεις εδώ μπροστά σου και σε χαιρετάει. Σού μιλάει. Έστω κι αν σού λέει αντίο, βλέπεις ένα σου όνειρο να γίνεται πραγματικότητα. Εγώ δεν ξέρω αν τελικά κατάφερα να κάνω κανένα όνειρό μου πραγματικότητα

… Σκεπάστηκαν όλα με ένα τεράστιο πέπλο από μπλε βελούδο. Αν είχε χρώμα το μεγαλείο μπλε θα ήταν. Τώρα το ξέρω με σιγουριά.

Γυρίζω στο βυθό. Αναδύομαι κατακόρυφα. Πηδάω έξω από το νερό. Θέλω να αγγίξω ουρανό μα ξέρω πως δεν θα τα καταφέρω ποτέ. Είναι τόσο σκοτεινά εκεί πάνω. Κάπου μακριά ακούω χαρούμενα παιχνιδίσματα από ένα κοπάδι τού νέου είδους μου. Αλλάζω κατεύθυνση και τραβάω προς το μέρος τους. Θα τα ακολουθήσω.

Μπροστά μου απλώνεται ένα αύριο στο οποίο ο παλιός μου εαυτός δεν χωράει. Ανοίγω την υδάτινη αγκαλιά μου και σε ελευθερώνω. Δεν έχω σκέψεις πια. Όλα λίγο-λίγο γύρω μου αρχίζουν και ξεθωριάζουν. Δεν είσαι άλλο από ένα τοπίο στον καμβά τού μυαλού μου. Μια παραλία γεμάτη βότσαλα. Κι εγώ δεν είμαι παρά ένας ξέπνοος θυμός με πτερύγια που σκίζει τα κύματα ψάχνοντας για μια θαλάσσια σπηλιά γεμάτη πεθαμένα όνειρα…

Ο blogoulis αρνείται να επιστρέψει…

2008-09-02T00:40:00.002+03:00

Δούλεψέ με λίγο ρε!

Διαβαστερό μου αναγνωστήρι καλησπέρα σου…

Χτύπησε κουδούνι ή μού φάνηκε; Θες να πεις ότι αυτό ήταν όλο κι όλο το διάλειμμα; Λοιπόν, κοίτα κόψε τα καλαμπούρια γιατί είμαι παρεξηγησιάρης και τα παίρνω εύκολα. Φέρε μου πίσω τη θάλασσα, τα χταποδάκια και τα ουζάκια για να μην έχουμε ντράβαλα.

Εγώ ρε μια χαρά ήμουν εκεί που παραθέριζα και ξαφνικά, χωρίς να καταλάβω τι έγινε, μού τήν πέσανε ένα τσούρμο τρελοί.

"ΟΚ το τσεκ άουτ, θα χαρούμε να σάς ξαναδούμε", μού πετάει ό ένας.

"Άντε κύριος, το εισιτήριό σας", μού ρίχνει ο άλλος.

"Καλό χειμώνα", μού έρχεται και η χαριστική βολή.

Σηκωτό με πηγαίνανε και δεν είχα καταλάβει τι γίνεται. Πού στο καλό με τραβολογούσαν όλοι αυτοί οι συμπαθητικοί κυριούληδες;

"Τι τραβάτε καλέ; Γιατί με βάζετε μέσα στο καράβι;"

Μετά δεν θυμάμαι τίποτα. Ξημέρωνε όταν είδα κάτι σπίτια να έρχονται κατά πάνω μου. Κάτι κολλητοί μπήκαν στον κόπο να μού εξηγήσουν ότι εγώ πήγαινα πάνω στα σπίτια. Δεν με έσωσαν ούτε οι φωνές, ούτε το στύλωμα τών ποδιών πίσω από τη μπουκαπόρτα τού καραβιού. Το πήρα απόφαση με βαριά καρδιά. Εδώ κατεβαίνω κι όλο περισσότερο κάτι δυσάρεστο άρχισε να μού θυμίζει αυτό που έβλεπα. Αυτοκίνητα, κορναρίσματα, άνθρωποι που έτρεχαν πάνω-κάτω, τροχονόμοι να σφυρίζουν στα πρόθυρα τής παράνοιας, ο ένας να μουντζώνει τον άλλο, κάτι φανάρια που δεν δούλευαν. Η διαδρομή με τη ντοματοσικλέτα μου μέχρι τήν Αθήνα μού θύμισε κάτι από τον γύρο τού θανάτου που άφησε εποχή για το ρίσκο που έπαιρναν οι αναβάτες του κάνοντας τα ακροβατικά τους.

Έφτασα στο σπίτι κατάκοπος και το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να φορέσω το μαγιό μου και να φύγω με χίλια για τήν παραλία. Ήταν ήδη αργά όταν, φτάνοντας πια στη μέση τού δρόμου, συνειδητοποίησα οριστικά ότι μού είχαν πάρει τη θάλασσα από μπροστά μου και το θέαμα που παρουσίαζα καταμεσής τού πολυσύχναστου δρόμου με μαγιό και πετσέτα αν όχι παντελώς για γέλια ήταν τουλάχιστον περίεργο. Αυτό ήταν. Η τελευταία αυτή ψυχρολουσία με βοήθησε, έστω και καθυστερημένα, να αντιληφθώ ότι όλα τα ωραία πράγματα πάνω σε τούτον τον πλανήτη έχουν αρχή και τέλος.

Γύρισα στο σπίτι και συμβιβάστηκα με ένα καυτό αφρόλουτρο στην ηρεμία τής μπανιέρας μου και ήρθα εδώ, στον υπολογιστή μου, να σού ζητήσω λίγη παρηγοριά. Πες μου αναγνωστήρι μου ό,τι θες. Πες μου ότι δεν τελείωσε τίποτα και πως άμα έχουμε κέφια όλος ο χρόνος διακοπές μπορεί να είναι. Πες μου ρε διαβαστή μου ένα ψέμα μπας και καταφέρω ν' αποκοιμηθώ. Βάλε με στο κλίμα σιγά-σιγά, με τρόπο. Δεν τήν μπορώ ρε συ τόση βαρβαρότητα έτσι απότομα. Δούλεψέ με λιγάκι ρε γαμώτο σου…

Ο blogoulis πλάτσα πλούτσα...

2008-08-15T00:17:00.005+03:00

Κλειστόν λόγω κατεδαφ… εεε… λόγω διακοπών

Κλείσαμε και σε περιμένουμε! (εκ του ανοίξαμε και μία από τα ίδια).

Διαβαστή μου λέω να τήν κάνω. Έφτασε και η δική μου ώρα, κάπου εδώ κοντά θα φτάσει και η δική σου -ζωή να 'χουμε. Βουτάω αναπνευστήρες, μάσκες, πέδιλα, μαχαίρια, ψαροντούφεκα, βάρη, σημαδούρες και λοιπά φονικά όπλα και τραβάω κατά το νότο. Εκεί που οι παραθεριστές απ' το πολύ φαΐ κάνουνε κρότο. Άσπρη πέτρα ξέξασπρη κι απ' τα Κυκλαδονήσια το ξεξασπρότερο -και το πιο αγριεμένο. Χταπόδια παραδοθείτε από μόνα σας να γλιτώνουμε και τόν κόπο.

Αν δεν με βρούνε σφηνωμένο σε κανένα βυθό, αν δεν με παρασύρουν τα ρεύματα και ξεβραστώ σε καμιά Λιβύη κι αν δεν γίνω μεζές στο στόμα κανενός καρχαρία, θα τα ξαναπούμε από Σεπτέμβρη.

Εσύ να μη ξεχνάς, όσο θα είσαι ακόμα εδώ, να κλειδώνεις καλά την πόρτα τα βράδια, το πρωί να ανοίγεις τα παράθυρα να μπαίνει ο ήλιος κι άμα δεις τήν κυρά Μαρία μη ξεχάσεις να πληρώσεις τα κοινόχρηστα.

Αν φύγεις όταν θα κοντεύω να γυρίσω να μού αφήσεις το κλειδί κάτω από το χαλάκι ή όπου πιο πρωτότυπα σκεφτείς ώστε όταν με το καλό επιστρέψω να μη το βρίσκω με τίποτα.

Α, πού είσαι. Να ποτίζεις τις γλάστρες και να βάζεις τροφή στο καναρίνι. Τα μάτια σου δεκατέσσερα στα CD και στα βιβλία μου.

Επειδή το παπόρο που θα με πάει στον προορισμό μου σκοπεύω να το οδηγήσω μόνος μου (όχι ρε, δεν είναι δικό μου), ρίξε και ό,τι σού βρίσκεται σε πατερημά και λοιπές δεήσεις στον Κύριο! Βοήθειά μας.

Εκεί κατά το τέλος τού μήνα να πληρώσεις τήν εφορία και τούς λογαριασμούς.

Έχε γεια καημ… όχι, είναι απ' αλλού αυτό. Καλό καλοκαίρι και καλές διακοπές όπου κι αν πας , ό,τι κι αν κάνεις… Θα σε σκέφτομαι πίνοντας τα ουζάκια μου και μασουλώντας όλα τα μαλάκια τής Μεσογείου…

Ο blogoulis βηματίζει και σκέφτεται...

2008-08-14T12:49:00.002+03:00

Δεν περιγράφω άλλο...

-Είπα να μην ασχοληθώ άλλο μαζί τους, σχετικά γράφω και στο Tempo, αλλά οι μαλάκες κάθε δευτερόλεπτο με προκαλούν. Ο αθώος πολίτης Πούτιν που μπάτσιζε από το ένα μάγουλο στο άλλο τον αθώο πολίτη Μπους, καυτηριάζοντάς τον για τήν επεκτατική του πολιτική και για το αίμα με το οποίο έβαψε τον μισό πλανήτη, τώρα όρθωσε το ανάστημά του και ξεπήδησε από μέσα του το κοράκι που τριγυρίζει πάνω από τα πτώματα με τα οποία έσπειρε τήν Γεωργία. Κι έρχεται ο Μ-πούσ-τής Αμερικής σήμερα να αστράφτει τα χαστούκια λες και παίζουνε τις πιτσικουλιές στα μούτρα τού συντρόφου Πούτιν, κατηγορώντας τον ευθέως για σατράπη τύραννο που άπλωσε το χέρι του και θωπεύει τα μαλακά μόρια τών γειτονικών του χωρών. Μη γελάσει κανείς. Οι ανίκανοι παίζουν πόλεμο! Αυτοί που αδυνατούν να γαμήσουν αξιοπρεπώς, έστω ένα βράδυ, τις αγάμητες συζύγους τους, ξαφνικά τήν είδαν γαμιάδες και θέλουν να πηδήξουν ολόκληρο τον πλανήτη! Ου ρε ουραγκοτάγκοι!

-Το ανέκδοτο τής ημέρας: Ανόρθωση (Κύπρου)-Ολυμπιακός (Πειραιώς) 3-0… χα χα χα χα χα χα… Όσα εκατομμύρια κι αν διαθέτεις άμα δεν σού κάνει κούκου…

-Υπήρχε παλιά ένα είδος που πάνω του ο Έλληνας είχε στηρίξει πολλές από τις ελπίδες του για να διαβιώνει μέσα σε τάξη, νομιμότητα, ασφάλεια και ηρεμία. Το είδος αυτό τελεί υπό εξαφάνιση και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν κηρύσσεται από το κράτος, κατά κάποιο τρόπο, διατηρητέο ώστε να περισωθούν τα τελευταία συλλεκτικά του κομμάτια. Στους μπάτσους αναφέρομαι φυσικά που όσο περνάνε οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια ολοένα και εξαφανίζονται από προσώπου γης. Η καθημερινή αναρχία στους δρόμους αλλά και η συχνότητα τέλεσης αξιόποινων πράξεων αποδεικνύει τού λόγου το αληθές. Η αδυναμία σύλληψης κακοποιών στοιχείων και κατά συνέπεια η ατιμωρησία αυξάνουν τήν εγκληματικότητα και αποθρασύνουν τούς επίδοξους μιμητές τών πιο γνωστών στην πιάτσα παρανόμων. Αλλά η αστυνομία ζει στην υπό εξαφάνιση καρακοσμάρα της. Σε μια προσπάθεια να στελεχώσουν το σώμα δε, έχουν επιστρατεύσει κάτι αμούστακα πιτσιρίκια που έτσι και τούς κλείσει απλά το μάτι κακοποιός κλάσανε μέντες και λερώσανε τα βρακάκια τους. Το μόνο στο οποίο διακρίνονται είναι να πουλάνε εξυπνάδα στους απλούς πολίτες μέσα στο υφάκι, τήν έπαρση και τήν κομπορρημοσύνη. Εκεί δηλαδή που τούς παίρνει. Η εξουσία τού τζιτζιφιόγκου. Άντε βρε για το γαλατάκι σας γιατί έχετε πολλά ψωμάκια ακόμα να καταπιείτε μέχρι να βρεθείτε στη θέση να απαιτήσετε να σάς αποκαλούν αστυνομικούς.

-Χειρότερη και πιο απογοητευτική εμφάνιση σε Ολυμπιακούς Αγώνες δεν πρέπει να έχει ξαναζήσει η χώρα μας. Σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο η μία σφαλιάρα διαδέχεται τήν άλλη. Η αλήθεια είναι ότι η ψυχολογία τής ελληνικής αντιπροσωπείας δεν βρίσκεται και στο ζενίθ. Τα απανωτά κρούσματα ντοπαρισμένων αθλητών έχουν δημιουργήσει ένα βαρύ κλίμα που δεν βοηθάει καθόλου για να υπάρξουν διακρίσεις και ελπιδοφόρες εμφανίσεις. Έχουμε ακόμα μέρες μπροστά μας αλλά η αλήθεια είναι πως δεν περιμένουμε σπουδαία πράγματα. Η Εθνική ομάδα μπάσκετ συγκεντρώνει τις περισσότερες ελπίδες μας, όμως όταν εξακολουθεί να υπάρχει ένας κακός δαίμονας που έχει στοιχειώσει και σε κερδίζει σε κάθε διοργάνωση και μάλιστα με βαριά σκορ (Ισπανία), τι μπορείς να ελπίζεις βλέποντας ότι μπροστά σου έρχονται και μεγαθήρια όπως η ομάδα τών ΗΠΑ. Ναι, τήν έχουμε κερδίσει στο παρελθόν αλλά θαύματα δεν γίνονται κάθε μέρα.

Ο blogoulis κωπηλατεί...

2008-08-11T19:39:00.004+03:00

Δροσερή βραδιά, δροσερό τραγουδάκι... για το ταξίδι άκρη-άκρη στη θάλασσα με τα πυροφάνια αναμμένα...

Κάτι διάφανες ψυχές

Στίχοι-Μουσική-Ερμηνεία: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

"Κάτι διάφανες ψυχές
σ' αυτήν εδώ την πόλη
κάτι ονειροπόλοι
κάτι περίεργες μορφές
χαμένες στα σκουπίδια
κάτι αποκαΐδια.

Κάτι από μένα, κάτι από σένα
κάτι απ' τα ρούχα της ψυχής μας τα σκισμένα
κάτι κουρέλια που τραγουδάμε
κάτι απ' τα λάθη μας που αγαπάμε.

Κάτι σκληρές γλυκές φωνές
σαν πόρτα σκουριασμένη
κάτι τσαλακωμένοι
κάτι κορμιά ερωτικά
που ο άνεμος τα παίρνει
κάτι αλλοπαρμένοι.

Κάτι από μένα, κάτι από σένα
κάτι απ' τα ρούχα της ψυχής μας τα σκισμένα
κάτι κουρέλια που τραγουδάμε
κάτι απ' τα λάθη μας που αγαπάμε.

Κάτι παιδιά μοναχικά
στα όνειρα δεμένα
πάντα αφηρημένα
κάτι διάφανες ψυχές
σ' αυτήν εδώ την πόλη

κάτι ονειροπόλοι"

Ο blogoulis σε απόγνωση...

2008-08-09T14:05:00.005+03:00

Γιατί καλέ γειτόνισσα

Θυμάμαι, πριν οκτώ χρόνια περίπου, που έψαχνα να βρω ένα σπίτι να αγοράσω, εγκαταλείποντας οριστικά τόν μέχρι τότε νομαδικό βίο μου. Οι μεσίτες που είχα αποταθεί πρέπει να με είχαν μισήσει. Η μια απόρριψη διαδεχόταν τήν άλλη. Όλο κάτι μού βρωμούσε και όλο κάτι μού ξίνιζε. Τι να κάνω, έχω κι εγώ τις παραξενιές μου.

Εκείνο το μεσημέρι που χτύπησε το τηλέφωνο ήταν ένας απ' αυτούς. Επιφυλακτικός έως φοβισμένος, μού κανόνισε το ραντεβού για το απόγευμα. Ήταν στην περιοχή που ήθελα σαν τρελός. Νότια προάστια, γιατί αλλού δεν άντεχα ούτε σαν επισκέπτης. Αν δε νιώθω κάπου κοντά τη θάλασσα, έστω να ξέρω ότι υπάρχει εκεί κι ας μη τη βλέπω, να με τυλίγει όταν το επιτρέπει ο άνεμος η μυρωδιά της, κάτι δεν μού πάει καλά.

Ανεβήκαμε στον τρίτο όροφο. Δεν ήταν οροφοδιαμέρισμα, όπως ήθελα, αλλά είπα δεν βαριέσαι. Είχε δύο διαμερίσματα ο κάθε όροφος. Μπαίνοντας μέσα έβλεπα τη μία μετά τήν άλλη μου επιθυμία να πραγματοποιείται. Σαλόνι με τζάκι, όχι πολύ μεγάλο αλλά ζεστός χώρος και συμπαθητικός, μεγάλη κρεβατοκάμαρα με δικό της εσωτερικό μπάνιο, μια δεύτερη κρεβατοκάμαρα, κάτι σαν παιδικό δωμάτιο αλλά εμένα θα μού χρησίμευε να φιλοξενήσω κανέναν φίλο, ένα δωμάτιο για γραφείο και ένα μικρότερο που θα στέγαζα τα λιγοστά όργανα γυμναστικής. Κουζίνα όμορφη και με πολλούς χώρους, μπάνιο αξιοπρεπές συν ένα μικρό WC και όλα τα δωμάτια με πρόσβαση σε μεγάλες βεράντες. Λίγο πάνω από εκατό τετραγωνικά σε σύνολο αλλά σωστά διαρρυθμισμένο. Συν τοις άλλοις διέθετε και θυροτηλεόραση για τούς ανεπιθύμητους. Το μεγάλο ψώνιο ήταν οι βεράντες μπροστά και πίσω, αφού το διαμέρισμα ήταν διαμπερές. Είχε επίσης πάρκινγκ για το αυτοκίνητο και για τη μηχανή, που με ενδιέφερε οπωσδήποτε και μια τεράστια αποθήκη στο υπόγειο τής πολυκατοικίας. Έξοχα. Να που δεν ήμουν και τόσο δύσκολος. Το έκλεισα αμέσως και σε δύο μήνες είχα μετακομίσει.

Τα πρώτα χρόνια κύλησαν όμορφα και απολάμβανα κάθε στιγμή στο καινούριο μου σπίτι. Στο μεταξύ είχε προστεθεί και δεύτερο μέλος στην μέχρι τότε μονομελή μου… οικογένεια και ανακάλυψα με χαρά ένα ακόμα προσόν τής πολυκατοικίας που αγόρασα σπίτι. Αγαπούσαν τα σκυλιά και είχαν μερικά ακόμα σε κάποια διαμερίσματα. Έτσι η Νεφέλη μου βολεύτηκε μια χαρά μαζί μου χωρίς σπαστικές διαμαρτυρίες και λοξά βλέμματα δυσαρέσκειες, αν και η καημενούλα δεν ενόχλησε ποτέ κανέναν.

Πριν από ένα χρόνο πουλήθηκε το διπλανό μου διαμέρισμα και με αγωνία περίμενα να δω τι φρούτα θα κουβαληθούν σ' αυτό, αφού η προηγούμενη εμπειρία δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή. Η διαχειρίστρια με πληροφόρησε πρώτη πως το διαμέρισμα το αγόρασε μια μοναχική κυρία γύρω στα σαράντα, χωρίς σύζυγο, παιδιά ή σκυλιά. Ομολογώ ότι χάρηκα σκεπτόμενος ότι μια γυναίκα μόνη θα είναι η ιδανική συγκάτοικος για να σού εξασφαλίσει τουλάχιστον τήν ηρεμία σου τις δύσκολες ώρες τού 24ώρου.

Τήν είδα τη μέρα που μετακόμιζε. Καλοστεκούμενη και σε καμιά περίπτωση το παρουσιαστικό της δεν πρόδιδε τήν ηλικία της. Είχε όμως κάτι που με αγρίευε. Θα τήν περιέγραφα με λίγα λόγια, γυναίκα έτοιμη για όλα. Πιο έκφυλο πρόσωπο δεν είχα δει. Σαρκώδη χείλια και βλέμμα που σε κοίταζε και σού υποσχόταν τόν παράδεισο και τήν κόλαση σε συσκευασία δύο σε ένα.
Το πρώτο πράγμα που είπα μέσα μου ήταν: "τήν έβαψε όποιος πέσει στα χέρια της".

Στην αρχή και για κάνα μήνα συναντιόμαστε στο ασανσέρ ή στο γκαράζ, ανταλλάσσαμε καλημέρες, καλησπέρες και χαμόγελα κι αυτό ήταν όλο. Στο μεταξύ ήταν τύπος και υπογραμμός στην πολυκατοικία. Δεν έδινε δικαίωμα για σχόλια σε κανέναν. Ώσπου ένα βράδυ, εκεί που χαλάρωνα προσπαθώντας να συγκεντρωθώ σε κάτι που έγραφα, χτυπάει το κουδούνι. Δεν θα σού περιγράψω τι φορούσε γιατί σε ντρέπομαι. Μού ζήτησε αν έχω λίγη ζάχαρη γιατί τής τελείωσε και ήθελε να φτιάξει καφέ σε μια φίλη της. Ε, κι εγώ στο σπίτι μου, ειδικά τις ζεστές ακόμα νύχτες τού Σεπτέμβρη, δεν κυκλοφορώ και με καμπαρντίνα. Ούτε καν με πολλά περιττά ρούχα. Ένα χιλιοφθαρμένο και γεμάτο ξέφτια τζιν σορτσάκι φορούσα, ξυπόλητος και από πάνω τίποτα. Δεν περίμενα και κανέναν. Έχεις δει γυναίκα να σού μιλάει και να σε κοιτάζει κάτω από τόν αφαλό; Είδα εγώ! Στα γρήγορα κι αφού γκρέμισα δυο τρία βαζάκια με διάφορες μαλακίες βρήκα τη ζάχαρη και τής τήν έδωσα. Αμ, αγόρι μου, δεν ήξερες, δεν ρώταγες; Βάζουν λίγη ζάχαρη κάπου και τήν δίνουν. Δεν πασάρουν όλο το βαζάκι. Επόμενο δεν ήταν ότι θα ερχόταν να μού τήν επιστρέψει; Εντάξει. Μικρός είμαι, μαθαίνω. Πού θα πάει; Κάποια μέρα θα μάθω να τις φυλάγομαι τις κακοτοπιές.

Η ζάχαρη στο μεταξύ έγινε καφές, κόκα κόλα, παγάκια, τσιγάρα, ουίσκι, να στείλει ένα φαξ, ένα e-mail από τόν υπολογιστή μου, μέχρι να μού φέρει γεμιστά που έφτιαξε και είναι υπέροχα, γλυκό, να παίξει με τη Νεφέλη ή να τής φέρει κάποιο παιχνίδι ή κάποια λιχουδιά και πάει λέγοντας. Διότι εκτός τών άλλων διαθέτει και αστείρευτη φαντασία. Στο μεταξύ και επειδή οι βεράντες μεταξύ τους δεν διέθεταν διαχωριστικό, εγώ είχα στήσει μια καλαμωτή πέργκολα με αναρριχητικά φυτά για να γλιτώσω από τούς προηγούμενους χαβαλέδες που όλη μέρα κοιτούσαν στην βεράντα μου λες και έβλεπαν τήν Ακρόπολη με τόν Παρθενώνα, οι χλέμπουρες. Τώρα, η καινούρια μου γειτόνισσα με περίσσιο θράσος, όταν με αντιληφθεί στη βεράντα, κάνει μία με το χέρι της και παραμερίζει τα φυτά, μού σκάει το απαραίτητο χαμογελάκι και μού ζητάει τσιγάρο! Ύπαγε οπίσω μου σατανά και είμαι και επιρρεπής στα ατυχήματα. Μέχρι που τις άλλες δεν δίστασε να στριμώξει ένα κοριτσάκι που είχε μείνει από τήν προηγούμενη βραδιά στο σπίτι μου και να το ρωτάει λεπτομέρειες για το πώς… το κάναμε!

Διαβαστή μου ατελείωτε, πες με μαλάκα, πες με ξενέρωτο, δειλό, φύτουκλα, αλλά εγώ ανθίσταμαι σθεναρά κοντά ένα χρόνο τώρα. Αφού σού λέω τη φοβάμαι, δεν με καταλαβαίνεις; Βλέπω εφιάλτες να με δαγκώνει σε επίμαχα σημεία και να κόβει κομμάτια μου η λυσσασμένη. Κάποιοι φίλοι μου με προτρέπουν να το κάνω το ψυχικό μπας και γλιτώσω. Εγώ πάλι είμαι τής θεωρίας πως αν ενδώσεις μια φορά σε μια τέτοια γυναίκα ούτε στη Βενεζουέλα δεν θα σε χωράει ο τόπος μετά για να κρυφτείς.

Σκέφτομαι σε πρώτη φάση να χτίσω διαχωριστικό τοιχίο στη βεράντα, να βάλω συναγερμό, να προσλάβω μια εταιρεία σεκιούριτι και έναν ατομικό θυρωρό διαμερίσματος να ανοίγει εκείνος όταν χτυπάει και να τής δίνει καφέδες, ζάχαρες και τα ρέστα. Αν βρω και μαύρο ακόμα καλύτερα. Σε δεύτερη φάση λέω να μεταμφιεστώ σε μπαμπουίνος μήπως και καταφέρνω να περνάω απαρατήρητος και ταυτόχρονα να μεταμορφώσω τη Νεφέλη από σπιτζάκι σε ντόπερμαν μπας και τής κόψει κανένα κομμάτι και σωθώ. Και τελευταία μου λύση είναι να πουλήσω το σπιτάκι μου και να ξαναβρεθώ στους πέντε δρόμους ψάχνοντας τήν τύχη μου από τήν αρχή. Αλλά επειδή είναι γνωστό ότι όποιος έχασε τήν τύχη του δεν τήν βρήκα ποτέ εγώ, εξετάζω πιο ορθολογιστικές προτάσεις, αν έχεις καμία. Σκέφτηκα και να τήν καρυδώσω και να πετάξω το πτώμα στο φρεάτιο αλλά είναι που δεν αντέχω τα αίματα. Ζω ένα δράμα διαβαστή μου… ένα δράμα…

* Στην Amanda

Ο blogoulis χαρίζει ιστορίες...

2008-08-06T16:36:00.005+03:00

Μια ιστορία

Θέλω ένα θαύμα. Θέλω ένα θαύμα απόψε οπωσδήποτε γαμώ το. Υπάρχει κανείς να με διαβεβαιώσει ότι υπάρχει ελπίδα να γίνει ένα θαύμα; Ένα τόσα δα μικρό θαύμα. Κοντεύω να σκάψω τόν διάδρομο τού νοσοκομείου. Πάνω-κάτω, πάνω-κάτω κι άντε από τήν αρχή. Είναι κι αυτή η απειλητική ησυχία που με κυκλώνει. Τσιγάρα, καφέδες, ο χρόνος που έχει παγώσει, όλοι στα λευκά, λευκά ρούχα, λευκές συνειδήσεις, λευκά και τα δευτερόλεπτα που κυλάνε. Λευκά και τα μάτια σου τήν ώρα που σε στιγμές πανικού σε μετέφεραν πάνω στο φορείο. Φιάλες οξυγόνου, οροί, μυρωδιά φορμόλης παντού. Το μυαλό μου είναι άδειο. Και το βλέμμα μου επίσης. Κάνω προσπάθεια να σκεφτώ κάτι. Οτιδήποτε. Πρέπει, έστω για λίγο, να δραπετεύσει η σκέψη μου από δω.

Ιστορίες… Τις ιστορίες δεν τις φτιάχνουμε εμείς. Εκείνες μάς φτιάχνουν. Νιώθω να σηκώνομαι στον αέρα. Μετά όλα αρχίζουν να γυρίζουν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Πετάω σ' έναν ουρανό από πίσσα και κάπου-κάπου ξεπροβάλλουν κυκλικά ανοίγματα που περιβάλλονται από ένα έντονο φως, άλλοτε πορτοκαλί, άλλοτε κίτρινο και άλλοτε γαλάζιο. Κάτι με τραβάει προς το γαλάζιο. Μια τεράστια δίνη με υποδέχεται κι αρχίζω να στροβιλίζομαι μέσα της. Αντανακλάσεις σε όλες τις αποχρώσεις τού μπλε. Λαμπερά σωματίδια αιωρούνται κι όπως έχω τεντωμένα τα χέρια μου μοιάζουν σα να περνάνε από μέσα μου και να βγαίνουν από τήν άλλη μεριά. Είμαι διάτρητος! Είμαι διαμπερής! Με τρόμο κοιτάζω τα χέρια μου που έχουν πάρει ένα απόκοσμο διαφανές μπλε χρώμα.

Απότομο σταμάτημα, όπως όταν φρενάρει ανακόπτοντας τήν ξέφρενη πορεία του ένας σύγχρονος υδραυλικός ανελκυστήρας που κατεβαίνει ολοταχώς στο μηδέν τής θλίψης μου. Ανοίγει η αόρατη πόρτα και βγαίνω. Παντού ομίχλη. Μια διαπεραστική καταχνιά που έρχεται και κάθεται απαλά στη γαλάζια επιδερμίδα μου. Τι είναι εδώ; Σε ποιο εδώ βρίσκομαι; Πώς βρέθηκα εδώ;

Νιώθω μια αδιόρατη παρουσία. Πιέζω το βλέμμα μου να τρυπήσει το τείχος τής καταχνιάς προσπαθώντας να διακρίνω έστω μια κίνηση.

-Αιμίλιε;

-Άννα; Πού είσαι, δεν σε βλέπω. Έλα λίγο πιο κοντά.

-Δεν υπάρχει κοντά και μακριά εδώ Αιμίλιε. Είμαστε ο ένας μέσα στον άλλο.

-Άννα… μίλησέ μου... Άννααααα…

Μια αστραπή σκίζει στα δυο το μαύρο κι ανάβουν με μιας όλα τα φώτα τού διαδρόμου. Ο γιατρός έρχεται προς το μέρος μου.

-Αιμίλιε, πρέπει να είσαι ψύχραιμος. Το παλεύουμε. Τίποτα δεν έχει τελειώσει. Όμως τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα, δεν μπορώ να στο κρύψω.

-Γιώργο πρέπει να τήν δω. Έστω για λίγα δευτερόλεπτα. Δεν μπορείς να μού το αρνηθείς.

-Ξέρεις τι μού ζητάς; Είναι τρελό. Θα χάσω τη δουλειά μου. Μέσα είναι γεμάτο γιατρούς που παλεύουν από πάνω της.

-Εξήγησέ τους που να πάρει ο διάολος. Αλλιώς θα μπω με το ζόρι.

-Περίμενε ένα λεπτό εδώ.

Ακόμα μερικά ατέλειωτα δευτερόλεπτα. Αλλάζω άποψη για τήν κόλαση. Δεν είναι ούτε αυτό που μάς παραμυθιάζουν ότι μάς περιμένει μετά θάνατον, ούτε αυτό που ζούμε εδώ που βρισκόμαστε. Όχι. Κόλαση είναι ο χρόνος.

Ανοίγει η πόρτα κι ο Γιώργος μού κάνει ένα νεύμα να προχωρήσω. Τόν ακολουθώ. Περνάμε ένα σκοτεινό διάδρομο και μπαίνουμε σε μια χαμηλοτάβανη αίθουσα. Παντού μηχανήματα, προβολείς, σωληνώσεις στην οροφή. Εσύ σ' ένα κρεβάτι ξαπλωμένη, σκεπασμένη μέχρι το λαιμό μ' ένα πράσινο σεντόνι. Δεν υπάρχει κανείς μέσα. Ο Γιώργος υποχωρεί προς τήν πόρτα και μού ψιθυρίζει.

-Δυο λεπτά μόνο.

Πλησιάζω. Αναζητώ το χέρι σου κάτω από το σεντόνι. Είναι δροσερό. Το σφίγγω ανάμεσα στα δικά μου.

-Άννα, αν με ακούς σφίξε μου το χέρι.

Καμιά αντίδραση. Σκύβω και σού αφήνω ένα φιλί στο μέτωπο. Σού χαϊδεύω τα μαλλιά και οπισθοχωρώ προς τήν έξοδο. Σού ρίχνω μια τελευταία ματιά.

…Το φως είναι πολύ έντονο και δεν με αφήνει να ανοίξω τα μάτια μου. Διακρίνω από πάνω μου πολλά πρόσωπα και φώτα, πολλά φώτα. Υπάρχει μια αγωνία διάχυτη στα βλέμματα όλων. Κινούνται γρήγορα. Σηκώνομαι και ανακάθομαι στο κρεβάτι, ανάμεσά τους. Αυτοί συνεχίζουν τις πανικόβλητες κινήσεις τους. Μα δεν με βλέπουν; Γυρίζω στο πλάι και με βλέπω ξαπλωμένο στην ίδια θέση με τα μάτια κλειστά. Έχει γούστο. Τι αστείο είναι αυτό; Και πού να είναι η Άννα; Πρέπει να ψάξω να τη βρω. Δοκιμάζω να σηκωθώ και με τήν πρώτη προσπάθεια βρίσκομαι κιόλας στο ταβάνι. Με πιάνει ένα νευρικό γέλιο. Από παιδί είχα όνειρο να πετάξω. Από κάτω οι άλλοι στην κοσμάρα τους. Κανείς δεν μού δίνει τήν παραμικρή σημασία. Δοκιμάζω ν' αγγίξω το ταβάνι και με έκπληξη διαπιστώνω ότι μπορώ να περάσω από μέσα του. Ανεβαίνω. Αλλάζω όροφο. Αλλάζω ουρανό. Αλλάζω εμφάνιση. Αλλάζω δέρμα. Τώρα είμαι μπλε. Βαθύ και σκοτεινό σαν τής νύχτας. Ανεβαίνω ακόμα. Διασχίζω ένα σκοτεινό σαν πίσσα ουρανό και κατευθύνομαι σε ένα γαλάζιο περιστρεφόμενο άνοιγμα. Περνάω σε μια άλλη διάσταση φέρνοντας βόλτες γύρω από τόν εαυτό μου και πέφτω σε ένα ομιχλώδες τοπίο. Στέκομαι όρθιος και βηματίζω. Τα βήματά μου είναι σίγουρα και σταθερά. Σα να ξέρω πού πηγαίνω.

-Αιμίλιε…

-Άννα…

-Γιατί βιάστηκες τρελέ. Γιατί έφυγες από τόν διάδρομο;

-Δεν μπορούσα να περιμένω Άννα. Είχα αρχίσει σιγά-σιγά να γίνομαι μπλε.

-Θα ξαναρχόμουν όμως…

-Θα ξαναρχόσουν;

-Ναι, δεν θα μπορούσα να βρίσκομαι μακριά σου.

-Μα, τώρα είμαστε εδώ μαζί. Για πάντα…

-Όχι Αιμίλιε. Εγώ σε λίγο πρέπει να φύγω…

… Τα φώτα σβήνουν ένα-ένα στα χειρουργεία. Οι γιατροί έχουν πλυθεί κι έχουν αλλάξει ρούχα. Ο Γιώργος κατευθύνεται προς τήν έξοδο μαζί με μια συνάδερφό του αναισθησιολόγο.

-Κατερίνα, όλα αυτά τα χρόνια δεν τα κατάφερα να συνηθίσω αυτό το συνεχές ανακάτεμα τών συναισθημάτων. Αυτή τη χαρμολύπη ποτέ δεν μπόρεσα να τήν αποδεχτώ.

-Κάναμε όλοι ότι μπορούσαμε Γιώργο. Πρέπει να το παραδεχτείς.

-Χάρηκα αφάνταστα που σώσαμε τήν κοπέλα. Αλλά ο Αιμίλιος ήταν φίλος μου από παιδί. Μαζί μεγαλώσαμε. Τήν αγαπούσε κι ας ήταν τρελοχαρακτήρας. Τού είχε πάρει βλέπεις τα μυαλά και η αναγνωρισημότητα. Πόσες και πόσες φορές δεν μάς έστρωσαν τα κοριτσάκια στο κυνήγι για να τού πάρουν κάποιο αυτόγραφο. Είχε για όλους ένα χαμόγελο αλλά κανένα για τόν εαυτό του. Ναι, στάθηκε τρομερά άδικος με τόν εαυτό του. Και στο τροχαίο, όταν είδε ότι δεν μπορεί να αποφύγει το αυτοκίνητο έπεσε με το σώμα του και σκέπασε τήν Άννα. Γι' αυτό τη γλίτωσε η μικρή στο παραπέντε. Αλλά ο ίδιος είχε γίνει ήδη σουρωτήρι. Πάω να τρελαθώ που δε μπόρεσα να κάνω τίποτα περισσότερο για να ζήσει…

… Έχει βάλει ένα διαβολόκρυο καθώς κατεβαίνει η Άννα τήν Πανεπιστημίου. Στη γωνία δεσπόζει το πολυκατάστημα ηλεκτρικών ειδών με τις δεκάδες τηλεοράσεις στη βιτρίνα να παίζουν όλες μαζί. Η Άννα κοντοστέκεται σα να τη χτύπησε κεραυνός. Δεκάδες Αιμίλιοι σε όλες τις οθόνες να τής χαμογελάνε. Παίζεται κάποιο σίριαλ από τα πολλά που είχε πρωταγωνιστήσει ο Αιμίλιος. Τόν έβλεπε ολοζώντανο μπροστά της. Ξαφνικά τής φάνηκε ότι τής έκλεισε το μάτι, όπως συνήθιζε να κάνει πετώντας της εκείνο το τρυφερό "γεια σου μικρούλι". Μια σκοτοδίνη τήν κυρίευσε και μόλις που πρόλαβε να αρπαχτεί από τα ρολά τού καταστήματος για να μην καταρρεύσει. Όταν άνοιξε τα μάτια της όλες οι οθόνες έπαιζαν μια διαφήμιση με έναν γκρινιάρη παππού που έγλειφε ένα παγωτό. Σηκώθηκε και με τρεμάμενα πόδια πέρασε στο απέναντι πεζοδρόμιο. Κάλεσε ένα ταξί και χύθηκε σαν άδειο τσουβάλι στο πίσω κάθισμα χωρίς ευτυχώς να σηκώσει το κεφάλι της ψηλά. Στο ακριβώς απέναντι κτίριο στεκόταν επιβλητικά μια γιγαντοαφίσα γεμάτη απ' άκρη σ' άκρη με το λαμπερό πρόσωπο και το αστραφτερό χαμόγελο του Αιμίλιου να διαφημίζει κάποια γνωστή οδοντόκρεμα…

* Στην Άννα

Ο blogoulis κρατάει tempo…

2008-08-06T11:25:00.005+03:00

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ

Από σήμερα ο προσφιλής, αγαπητός, συμπαθής, πανέμορφος, ολόγλυκος, πανέξυπνος, πανύψηλος (βάλε εσύ όσα ξεχνάω) blogoulis σου, ξεκίνησε συνεργασία με το tempo.gr… Ε, τι κοιτάς αναγνωσταρά μου;, Τράβα να κάνεις καμιά εγγραφή και να ψηφίσεις το διαστημικό ον τής καρδιάς σου! Δύο υπήρξαν όλα κι όλα στην ιστορία τών εξωγήινων που αγαπήθηκαν τόσο πολύ. Ο ΕΤ κι ο blogoulis. Ακόμα εδώ είσαι;

Τώρα που άνοιξαν οι δουλειές και η διασημότητα τού blogouli είναι πια αδιαμφισβήτητη, σε περιμένουν καλύτερες μέρες. Τα ποσοστ…. τα ποστ ήθελα να πω θα γίνουν πιο πχιοτικά και θα σε ανταμείψω πλουσιοπάροχα με διάφορα μπιρμπιλοδώρα -όπως έκαναν τα χλωμά πρόσωπα για να πιάσουν κότσους τους Ινδιάνους- για τη συνεισφορά σου σ' αυτή τήν τεράστια επιτυχία.

Βάζω τα κατάμαυρα γυαλιά μου και αποχωρώ για να τα προλάβω όλα. Με περιμένει η κατάμαυρη εφτάμετρη λιμουζίνα μου με τον κατάμαυρο σοφέρ μου στο τιμόνι.

Αριβεντέρτσι και πολλές-πολλές φιλούμπες!

Ο blogoulis και ο κλαυσίγελος...

2008-08-03T17:13:00.009+03:00

Πικρογλυκοχαμογελάω
:-) Χαμογελάκι πονηρό…

Πολυκαλημέρα σας. Παναΐα μ', Παναΐα μ' τι ήταν και τούτο το χτεσινό. Μέχρι ένα σημείο πήγαιναν όλα καλά. Μετά από ένα ελαφρύ δείπνο με συνοδεία πιάνου σε κυριλέ restaurant πάνω σε μια πανέμορφη ταράτσα με εκπληκτική θέα, καταλήξαμε στο mast κωλάδικο και πλακωθήκαμε στα drinks.

Όλα έβαιναν καλώς μέχρι κάποια ώρα, οπότε και έπεσε η ιδέα τών ρακομελάδικων για μια πιο hot συνέχεια. Κι εκεί σχετικά καλώς πήγαν τα πράγματα, μέσα σε ένα συνονθύλευμα λαϊκών ασμάτων που άφησαν εποχή και χαβαλοσουξέ για τα ντράβαλα, οπότε ένα κάθαρμα από τήν παρέα ρίχνει τήν κουλή πρόταση για μαγαζί στα Εξάρχεια, όπου κάπου εκεί στο λυκόφως τής χαραυγής, χαμηλώνουν οι ενισχυτές και τα μικρόφωνα, το γκρουπάκι, που σημειωτέον εμφανιζόταν μόνο για δύο βραδιές, παίρνει τα κλασσικά όργανα παραμάσχαλα και επιδίδεται σε ένα ποτ πουρί αναμνήσεων που σού τρυπάνε τα εσώψυχα.

Δεν θυμάμαι ακριβώς τι ποτά χτυπήθηκαν σε κοκτέιλ στο στομάχι μου από τήν αρχή μέχρι το τέλος. Πρέπει να ήταν πρωινομεσήμερο πάντως όταν γυρίσαμε. Εγώ και κάτι άλλο που δεν καλοθυμάμαι.

Άψογος, παρά τη διαπίστωση ότι δεν έκανε και καμιά σοβαρή ανακάλυψη ο Γαλιλαίος όταν διατύπωσε τήν άποψη ότι η γη γυρίζει. Ας είχε έρθει ένα βράδυ μαζί μου και θα τα είχε καταλάβει όλα αυτά πολύ νωρίτερα. Για να μην πω για το Νεύτωνα και σιγά το βάρος στο κεφάλι που τού προκάλεσε ένα σάπιο κωλόμηλο το οποίο δεν έκανε τίποτα περισσότερο παρά να επιτελέσει το άχαρο έργο για το οποίο βρέθηκε πάνω στη γη. Να σαπίσει και να πέσει. Εδώ κινδυνεύει να πέσει κανείς δίχως να έχει σαπίσει καθόλου και το βάρος που νιώθει στο κεφάλι του δεν συγκρίνεται ούτε με το να είχε φάει κατακέφαλα καρπούζι Αμαλιάδος πάνω στην ωρίμανση, εκσφενδονισμένο από ταράτσα και με περιεχόμενο δυόμιση χιλιάδες κουκούτσια.

Δεν βρίσκομαι ακόμα στην ευχάριστη ή δυσάρεστη (ούτε αυτό το ξέρω) θέση να περιγράψω αν και τι μεσολάβησε πριν από τόν υποτιθέμενο ύπνο αλλά πρέπει να ήταν κάτι πολύ συγκλονιστικό γιατί όταν ξύπνησα νόμιζα πως ήμουν ο Αδάμ και κάπου εκεί κοντά έβλεπα και τήν Εύα. Ή αν δεν ήταν η Εύα σίγουρα ήταν εκείνο το κάτι άλλο που μπήκε στο σπίτι μου μαζί μου και τής έμοιαζε τόσο πολύ. Εκείνο που με μπέρδεψε είναι ότι παρά τις προσπάθειές μου κι αφού τριγύρισα σε όλο τόν παράδεισο δεν κατάφερα να βρω το πούστικο το φίδι να το πατήσω στο κεφάλι να κάνει ΣΚΛΑΤΣ!

Αυτά ως προς το αρχικό σοκ. Γιατί υπήρξε και επόμενο. Με το που φτάνω στο μπάνιο -μετά το ξύπνημα και τη διαδρομή από την κρεβατοκάμαρα ως εκεί και με πολύ κόπο γιατί στην αρχή δοκίμασα να πάω με κρόουλ νομίζοντας ότι βρίσκομαι καταμεσής τού πελάγους- έχω τήν σκατοσυνήθεια να ρίχνω μια ματιά στον καθρέφτη. Τι το ήθελα ο καψερός; Ανάμεσα από τις σχισμές τών γλαρωμένωνΕ και τσαχπινογαργαλιάρικων ματιώνΕ μου διακρίνω να με κοιτάζει θυμωμένος, αναμαλλιασμένος και με ένα ύφος που παρέπεμπε στον κόμη δράκουλα αγουροξυπνημένο και διψασμένο για φρέσκο αίμα, ο Τάρας Μπούλμπα! Ε, δεν ήθελα και πολύ μετά τήν ολονύχτια κραιπάλη, γέρνω στο πλάι και λιποθυμάω ξερός για κάνα δυο ωρίτσες ακόμα. Μπορεί να συντέλεσε που παρατάθηκε η λιποθυμία μου και το γεγονός ότι δεν είχα χορτάσει ύπνο.

Επιστρέφοντας από το μπάνιο στην κρεβατοκάμαρα, τουλάχιστον, με περίμενε κάτι πιο ευχάριστο. Γνωρίστηκα με ένα κοριτσάκι που κι αυτό -οποία σύμπτωσις- είχε βρεθεί σαν κι εμένα στο ίδιο μέρος αγνοώντας το πώς και το γιατί καθώς και κάθε δευτερεύουσα άρα και περιττή λεπτομέρεια. Λοιπόν, μεγάλο προσόν αυτό για τόν άνθρωπΑ. Να μη δίνει σημασία σε άχρηστες λεπτομέρειες και να μην κάνει τήν τρίχα τριχιά.

Τη συνόδευσα μέχρι τήν έξοδο εξηγώντας της όσο πιο ευγενικά μπορούσα ότι είχε κάνει ένα μικρό λάθος και πως δεν ήταν εδώ η στάση τού τρόλεϊ αλλά δυο στενά πιο κάτω και επέστρεψα κατάκοπος στην κρεβατοκάμαρα. Σύρθηκα στο μπάνιο και χώθηκα στη μπανιέρα αφήνοντας το κρύο νερό να τρέχει για κανένα μισάωρο σε όλο μου το σώμα. Καλό και δοκιμασμένο το σοκ και με συνέφερε τελείως. Φτιάχνω σκέτο καφέ και κατευθύνομαι στον υπολογιστή μου. Για να ρίξουμε μια ματιά στο μπλογκάκι μας. Ζουν όλα τα φιλαράκια ή κινδύνευσαν κι άλλοι σαν και μένα αυτό το εφιαλτικό Σαββατοκύριακο; Ώπα!

:-( Το χαμογελάκι σοβαρεύει…

Τελικά το blogging δεν είναι τόσο απλή υπόθεση. Γιατί όμως; Αναρωτιέμαι και ταυτόχρονα προσπαθώ να βρω κάποιες απαντήσεις μέσα μου. Γιατί ρε blogouli ασχολείσαι εσύ με το σπορ; Χμμμ… για να σκαλίσω λίγο τα εγκεφαλικά μου αρχεία... Μάλιστα. Πρώτα-πρώτα όχι για να βρω γκόμενα. Έχω. Ούτε και για να κάνω γνωριμίες, φίλους, παρέες. Κι απ' αυτούς έχω. Μήπως για να περιδιαβαίνω τών άλλων τα blog και να τήν λέω σε όποιον δεν μού κάνει κέφι; Μπα, τα τού οίκου μου και πάλι πολλά μού πέφτουν. Για να ενημερώνομαι μήπως; Ε, όχι δα. Υπάρχουν άλλες πηγές πολύ πιο αξιόπιστες. Για να διαβάζω ενδιαφέρουσες απόψεις λες; Αυτό ναι!

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν πράγματα να μού πουν. Άλλα blog με ενδιαφέρουν και άλλα όχι τόσο. Είτε αυτά είναι κοινωνικά, αισθηματικά, πολιτικά, τρέχουσας επικαιρότητας, χιουμοριστικά, αθλητικά ή ό,τι άλλο. Επίσης με ενδιαφέρουν άνθρωποι που γράφουν όμορφα είτε πρόκειται για ρομαντικές ιστορίες είτε ευθυμογραφήματα ή θεατρικά έργα. Υπάρχουν πολλοί επίσης που έχουν να μού προσφέρουν χρήσιμα πράγματα όπως πληροφορίες γενικού ενδιαφέροντος, ή τεχνολογικές πληροφορίες ή ακόμα οδηγίες για ένα σωρό πράγματα. Κι επίσης υπάρχουν πολλοί που απλά συμπαθώ. Ασχέτως με το τι γράφουν στα blog τους. Μού αρέσει ο τρόπος που τα γράφουν και μού αρέσουν επίσης και όσοι σκέφτονται δυνατά, όσοι αυτοσαρκάζονται και όσοι δεν κωλώνουν να τα βάλουν και με τον ίδιο τόν εαυτό τους κι ακόμα έχουν τα κότσια να αυτοτσαλακωθούν αν έτσι νιώσουν.

Προσωπικά δεν θα μπω σε blog αν διαπιστώσω ότι κάτι δεν μού κολλάει καλά, μόνο και μόνο για να τού καταθέσω τήν αντίθεσή μου. Σκέφτομαι ότι σε πολλούς άλλους ανθρώπους το συγκεκριμένο blog έχει πολλά να πει και ποιος είμαι εγώ που θα ασκώ κριτική σύμφωνα με τα δικά μου γούστα και με τη δική μου αισθητική. Αν κάποιος μού ζητήσει τη γνώμη του το πράγμα αλλάζει. Χωρίς να τόν προσβάλω θα τού πω τήν άποψή μου και τι θεωρώ εγώ σωστό, αλλά πάλι υποκειμενικό θα είναι κι αυτό. Τουλάχιστον όμως θα το κάνω όσο πιο ευγενικά μπορώ. Και κυρίως δεν ανήκω σ' εκείνη τήν ομάδα ανθρώπων που αρέσκεται να καταστρέφει αγάλματα επειδή αγνοεί τήν τέχνη να σμιλεύσει κι εκείνη ένα απ' αυτά.

Βρίσκω φίλους που ασχολούνται με τη λογοτεχνία. Αν μού αρέσουν αυτά που γράφουν θα τούς ενθαρρύνω με ένα κολακευτικό μου σχόλιο για να συνεχίσουν. Δεν θα το κάνω για να μού το ανταποδώσουν. Όμως πιστεύω ότι μια όμορφη κουβέντα είναι όπως κι ένα χειροκρότημα για τόν καλλιτέχνη. Τού δίνει φτερά να αποδώσει καλύτερα. Αν πάλι δεν με ενδιαφέρει ο λόγος τους θα προσπεράσω και δεν θα ασχοληθώ ξανά. Αλλά να τού πω ότι γράφει μαλακίες δεν θα το κάνω ποτέ ακόμα κι αν είναι έτσι. Προτιμώ τη σιωπή.

Μού αρέσει να παρακολουθώ τα σχόλια που γράφονται στα διάφορα blogs. Δεν έχω πρόβλημα με τήν ανωνυμία και τούς ανώνυμους σχολιαστές. Στο κάτω-κάτω όλοι ανώνυμοι είμαστε. Τι διαφορά κάνει αν υπογράφει κάποιος σαν "blogoulis" ή σαν "άγνωστος". Η κακοήθεια είναι που με χαλάει. Γράφει ο Λάκης Φουρουκλάς ότι οι απουσίες πληθαίνουν αλλά ευτυχώς το ίδιο γίνεται και με τις παρουσίες. Θα πρόσθετα κάποιες παρουσίες που εμφανίζονται χωρίς να έχουν δικό τους λόγο να αρθρώσουν, μόνο και μόνο για να τήν πουν σε όσους δεν συμπαθούν ή δεν τούς εκφράζουν. Όσο κι αν δεν ήθελα να το πιστέψω δυστυχώς το διαπιστώνω. Είδα κάποιο σχόλιο στο blog τού Λάκη όπου κάποιος με πολύ άσχημους χαρακτηρισμούς τόν επιπλήττει για τόν τρόπο γραφής του. Ακόμα κι αν είναι η άποψή του αυτή ποιο το νόημα αυτής τής ενέργειας; Αν δεν τού αρέσει ο Λάκης απλά μη τόν διαβάζει. Δεν έβαλε καμιά αγγελία ο Λάκης που να ζητά αναγνώστες. Έχει δικούς του και μάλιστα πιστούς. Θα μού πει κανείς είναι η άποψή του και τη λέει. Διαφωνώ. Αν θέλεις να συζητήσεις με κάποιον που σε ενδιαφέρει ανταλλάσσοντας απόψεις μαζί του το κάνεις με άλλον τρόπο. Αν δεν σε ενδιαφέρει γιατί να ασχοληθείς; Προσβάλεις κάποιον και μάλιστα χωρίς επιχειρήματα μόνον αν είσαι κακεντρεχής.

Σίγουρα πάρα πολλοί άνθρωποι έρχονται στο δικό μου blog, όπως και σε άλλα, βρίσκουν πως δεν ταιριάζει στην αισθητική τους και απλά δεν ξαναπερνάνε. Αυτό είναι υγιές. Ένας ανώνυμος (επαναλαμβάνω δεν έχω τίποτα με τούς ανώνυμους) γράφει σε σχόλιο χτες ότι η spark δεν διαφημίζει μεν το blog της αλλά δεν ήθελε πολύ για να δώσει το link της όταν τής το ζήτησε η Ρία. Μα αυτό ίσα-ίσα αποδεικνύει ότι όταν τής ζητήθηκε το έδωσε για να μη θεωρηθεί spamer. Αλλά είναι γούστο της και καπέλο της αν θα διαφημίσει το blog της ή αν θα το κρατάει για πάρτη της. Γράφει επίσης ότι δεν έχει χιούμορ ο Ιάσιος. Μπορεί να είναι άποψή του αλλά εγώ που θεωρώ ότι έχει και μάλιστα πολύ καλής ποιότητας δεν είμαι υποχρεωμένος να τήν ενστερνιστώ. Άλλο να συμφωνούμε με το χιούμορ ή με τις αντιλήψεις κάποιου και άλλο να τού κολλάμε ταμπέλες. Δεν το δικαιούμαστε.

Σε όλους μας κάτι αρέσει και κάτι δεν αρέσει και είναι συνήθως διαφορετικά τα γούστα μας από εκείνα κάποιων άλλων. Αν αναλωνόμαστε στο να κατηγορούμε όσους δεν ταιριάζουν στην αισθητική μας σπαταλάμε άδικα πολύτιμο χρόνο από τη ζωή μας. Εκείνα τα λεπτά που αφιερώνουμε για να κατηγορήσουμε ό,τι δεν μάς αρέσει, τα στερούμε από τόν χρόνο που θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε στην έρευνα εκείνων που μάς αρέσουν. Επίσης, άλλο το χοντροκομμένο χιούμορ αλλά με καλή προαίρεση και άλλο το λεπτό αλλά κακοπροαίρετο. Και τα δύο όμως αποτελούν δικαίωμα τού καθενός να τα εκφράζει όπως νιώθει. Λέει όμως και κάτι πολύ σωστό ο άγνωστος. "Εκτός αν όλα περιστρέφονται γύρω από τον εαυτό μας". Αυτή είναι μια παγίδα στην οποία δυστυχώς όλοι μας κινδυνεύουμε να πέσουμε μέσα κάποια στιγμή. Έστω και τότε όμως πρέπει να καταβάλουμε κάθε προσπάθεια για να βγούμε απ' αυτήν.

Κάπως πιο απλά αλλά ντόμπρα και σταράτα το διατυπώνει η θεία Ντόννα. "Ο καθένας ας κάνει ό,τι θέλει. Με το ζόρι παντρειά δεν γίνεται". Που σημαίνει, δεν ασχολούμαι παρά μόνο με ό,τι με αφορά και ο καθείς κατά τα έργα του και κατά τις επιθυμίες του πορεύεται. Σοφές και ξεκάθαρες κουβέντες. Εγώ ασχολήθηκα με τήν αποχώρηση τού Ιάσιου γιατί νιώθω άσχημα όταν βλέπω ανθρώπους που κατά τήν άποψή μου έχουν πολλά και σοβαρά πράγματα να πουν, κατά ένα τρόπο να εξαναγκάζονται να κλείσουν το στόμα τους. Επίσης μού αρέσουν άνθρωποι σαν τήν Ρία, σαν τήν θεία Ντόννα και πολλούς άλλους φίλους και φίλες που όντας ανοιχτά βιβλία δεν έχουν κανένα πρόβλημα να συναντηθούν, να προσκαλέσουν φίλους από το διαδίκτυο, να γνωριστούν, να κάνουν νέες παρέες. Ευχαριστώ προσωπικά για τήν πρόσκληση τη Ρία με τόν Ιάσιο. Για τήν spark δεν μπορώ να μιλήσω για λογαριασμό της γιατί δεν γνωριζόμαστε και δεν μού επιτρέπεται. Όπως μάλιστα εξήγησε χτες στη Ρία ζει στην επαρχία οπότε θα τής είναι δύσκολο να βρεθεί μαζί μας. Απλά κάπου δημιουργήθηκε μια λανθασμένη εντύπωση ότι γνωριζόμαστε προσωπικά και άρα θα μπορούσαμε να βρεθούμε όλοι μαζί. Και αφού κλείσω κάπου εδώ τήν… αγιογραφία μου για να πάμε λίγο παρακάτω… Ώπα!

:-) Ξανά χαμογελάκι πονηρό… Σκωτσέζικο ντους καταντήσαμε…

Εδώ μπαίνει στη μέση ο μύθος τού Blogouli ή Ευλογούλη για όσους το προτιμούν (τήν ευλογία μου) και οφείλω να τόν υπερασπιστώ διευκρινίζοντας κάποια πράγματα. Ο υποφαινόμενος και όπως διευκρινίζω και στον υπότιτλο τού blog μου (έπεσε από τόν ουρανό, είδε αφνούς, τόν είδαν αφνοί και τα ρέστα -να μην επαναλαμβανόμαστε) απερίγραπτος, βρίσκεται σε τούτον τόν πλανήτη ινκόγκνιτο. Άγνωστος μέσα σε αγνώστους. Στον δικό του πλανήτη είναι μια πολύ γνωστή και διάσημη προσωπικότητα (καλά, μιλάμε για μεγάλη ψωνάρα) που βρέθηκε στην ανάγκη να δραπετεύσει με τη διαστημική ντοματοσικλέτα του για να μη κινδυνεύσει να συληφθεί και να φυλακιστεί για ανατρεπτική δράση ενάντια στην εκεί τυραννική εξουσία (πώς τα λέω ο πούστης). Εδώ πάει η ρήση τού "άγνωστου": "ο κόσμος περιστρέφεται γύρω μου".

Επειδή δυνάμεις τού σκότους έχουν παρεισφρήσει κι αυτές στον πλανήτη σας σε μια ανελέητη καταδίωξη τής αφεντομουτσουνάρας μου με σκοπό να με γυρίσουν πίσω για να δικαστώ και να εκτελεστώ καταπίνοντας σφολδυλένιο (μια ουσία που επιφέρει αργό και βασανιστικό θάνατο), είμαι αναγκασμένος να κρύβομαι μέχρις ότου τούς αιφνιδιάσω και τούς εξοντώσω (δεν θυμάμαι σε ποια γαμωταινία το είχα δει αυτό). Τότε θα μπορώ να αποκαλυφθώ ελεύθερα και θα διοργανώσω ένα λαμπρό παραθαλάσσιο πάρτυ στο οποίο θα είστε όλοι καλεσμένοι μου και θα το κάψουμε μέχρι δευτέρας και τρίτης θα έλεγα παρουσ… εεε, πρωίας.

Ως τότε θα βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να αρνούμαι όσο πιο ευγενικά μπορώ τις εξαιρετικά τιμητικές για μένα προσκλήσεις σας και να αδυνατώ να σάς συναντήσω, παρά τη θέλησή μου και τη μεγάλη συμπάθεια που τρέφω προς το πρόσωπό σας. Σύντομα όμως όλα αυτά θα πάρουν τέλος. Ως τότε διατηρείστε ζωντανό τόν μύθο τού ακέφαλου καβ… εεε τού δικού σας όντος τού πεσόντος εκ τού διαστήματος. Τού γλυκού σας blogouli (καλά ε, φέτες τούς έκανα!)…

Πολλά φιλιά σε όλους και τήν αγάπη μου… Και μη ξεχνάτε:

Για κάθε πλάσμα που ζει και αναπνέει δίπλα σας: Έχετε έναν καλό λόγο να πείτε; Πείτε τον.
Έχετε έναν κακό; Δαγκώστε τη γλώσσα σας!

<Καλά ρε πούστη μου, με τέτοιο πονοκέφαλο πώς τα έγραψα όλα αυτά; Με... θαυμάζω!>

Ο blogoulis παίρνει απουσίες...

2008-08-02T19:27:00.005+03:00

Μείον ένας

Πέρασα χτες από ένα φιλικό blog να διαβάσω τα σχόλια και να αφήσω το δικό μου (η αλήθεια είναι πως είχα αρκετές μέρες να το κάνω) και έκπληκτος διαπίστωσα ότι ο ιδιοκτήτης του είχε πάρει τήν απόφαση να το θέσει σε αδράνεια. Με παρηγορεί αυτός ο όρος και τόν χρησιμοποιώ αυθαίρετα, αντί τού οριστικού κλεισίματος, αφού αφήνει μια χαραμάδα ανοιχτή για να υπάρξει αναθεώρηση τής τελικής απόφασης. Ο Ιάσιος, αφού γι' αυτόν πρόκειται, λαμπρός και ανιδιοτελής επιστήμων γιατρός (όχι από εκείνους που έχουμε συνηθίσει) και υπέροχος άνθρωπος, με πηγαίο χιούμορ, με αστείρευτες γνώσεις, με μεγάλη καρδιά και με τήν Ελλάδα μέσα του απ' άκρη σ' άκρη, θα πρέπει να το σκεφτεί λιγάκι πριν πάρει τήν οριστική του απόφαση να τραβήξει προς τήν έξοδο. Πικρίες θα υπάρχουν πάντα και απογοήτευση, όπως θα υπάρχουν και άνθρωποι που δεν συμφωνούν με τις δικές μας απόψεις αλλά στερούνται θάρρους να διατυπώσουν τήν αντίθεσή τους αντρίκια και παίρνοντας τήν ευθύνη τού λόγου τους, οπότε και καταφεύγουν σε μικροπρεπείς συμπεριφορές. Γιατί να τούς δοθεί η δυνατότητα να επιχαίρουν με μια τέτοια απόφαση, παρμένη κάτω από το καθεστώς τής απογοήτευσης, που εντέλει επιφέρει μεν μια βροντόφωνη παραίτηση αλλά στερεί από τούς πολλούς τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τόν πλούτο τών πληροφοριών που τούς χαρίζουν απλόχερα τέτοια σοβαρά ιστολόγια με ειλικρινείς καταθέσεις ψυχής; Θα το θεωρούσα μεγάλη τιμή αν κατάφερνα να συμβάλλω, έστω και στο ελάχιστο, για να αλλάξει ο Ιάσιος τήν απόφασή του. Χρειαζόμαστε τέτοιες φωνές ανάμεσά μας για να λειτουργούν και σαν αφύπνιση όταν μάς γλαρώνει γλυκά η απαλή ταλάντευση τού ταξιδιού και κινδυνεύουμε να βγούμε από τόν δρόμο μας…

Ο blogoulis και το ποτάμι του...

2008-07-31T15:43:00.011+03:00

Νεροζούζουνος

Κρυώνω. Έχει πέσει μια δροσιά απόψε που μού θυμίζει φθινόπωρο. Οι καλαμιές λυγάνε σα να θέλουν να αγγίξουν το νερό και να ξεδιψάσουν. Όπως τις κοιτάζω μού θυμίζουν καραβάνι σκονισμένων περιηγητών που έφτασαν κατάκοποι στην όαση και έτρεξαν όλοι μαζί να βρέξουν τα πρόσωπά τους.

Πόσα χρόνια πάνε που τρέχαμε, παιδιά κι οι δυο, πλάι στην όχθη, στοιχηματίζοντας ποιος θα φτάσει πρώτος στην αυτοσχέδια πιρόγα που είχε φτιάξει από ξύλο σημύδας ο πατέρας σου. Εικοσιπέντε ολόκληρα χρόνια πριν. Σημάδεψε τη ζωή μου το ποτάμι μας. Θυμάσαι; Το δικό μας ποτάμι. Τού είχαμε δώσει και το όνομα που μάς άρεσε παραβλέποντας το πραγματικό του. Εσύ το είχες διαλέξει. Νεροζούζουνος! Όποτε το θυμάμαι ένα αμυδρό χαμόγελο χαράζεται στα χείλη μου. Το έβγαλες έτσι από το θόρυβο που έκαναν τα νερά όταν κατέβαιναν ορμητικά. Όσο σκέφτομαι τήν τρομάρα που πήραν οι γονείς μας τη μέρα που κλέψαμε τήν πιρόγα για να περάσουμε απέναντι αλλά μάς παρέσυρε το ρεύμα. Αν δεν ερχόταν έγκαιρα ο πατέρας σου με τόν θείο μου που δούλευε επιστάτης στο κτήμα σας θα είχαμε φτάσει στον καταρράκτη και τίποτα πια δεν θα είχε σημασία. Σκληροί άντρες κι οι δυο, πέταξαν τα σκοινιά στην απέναντι όχθη που δούλευαν οι εργάτες και έστησαν όλοι μαζί ένα πρόχειρο φράγμα πάνω στο οποίο σταμάτησε η πιρόγα και ταυτόχρονα το ταξίδι μας στο άγνωστο.

Εκεί, στη δυτική μας όχθη, εκεί που περπατήσαμε, γελάσαμε, τραγουδήσαμε, κλάψαμε, ψαρέψαμε, δώσαμε το πρώτο μας φιλί, εκεί τριγυρίζω απόψε. Ώρες-ώρες αναρωτιέμαι αν υπήρξαμε ποτέ, αν τα ζήσαμε όλα αυτά. Ώσπου, έτσι χαμένος μέσα στις σκέψεις μου, φτάνω στο σημείο που βρισκόταν το ξύλινο σπιτάκι στο οποίο ξαπόσταιναν οι εργάτες που στέγνωναν τήν ξυλεία. Εκεί που κάναμε για πρώτη φορά έρωτα μια άγρια και σκοτεινή χειμωνιάτικη νύχτα. Ή έστω κάτι που νομίζαμε πως ήταν έρωτας. Αμούστακο παιδί στα δεκαπέντε εγώ κι εσύ δεκατριών χρονών κορίτσι. Αργήσαμε εκείνο το βράδυ να γυρίσουμε και μάς έψαχναν μέσα στη βροχή. Όταν μάς βρήκαν οι ένοχες ματιές μας τα έλεγαν όλα. Αποφάσισαν να μάς χωρίσουν. Εμένα με έστειλαν στην πόλη κι εσένα σε 'κείνη τήν ξερακιανή τη θεία σου στα βόρια.

Ξαναβρεθήκαμε φοιτητές και ζήσαμε για πέντε ευτυχισμένα χρόνια όσα είχαμε στερηθεί. Κι έπειτα ήρθε η καταστροφή. Με είδες με 'κείνη ένα βράδυ. Δεν σήμαινε τίποτα για μένα αλλά αυτός ο ανικανοποίητος αντρικός μου εγωισμός και η ηλίθια ανάγκη που νιώθουμε όλοι οι άντρες για διαρκή επιβεβαίωση με είχαν σπρώξει στο μοιραίο λάθος. Σού ζήτησα συγγνώμη. Έπεσα στα πόδια σου. Σε ικέτεψα. Ήσουν περήφανη. Ήξερα ότι δεν θα το ξεπερνούσες ποτέ. Χωρίσαμε οριστικά. Έφυγα στο εξωτερικό κι όταν γύρισα ήσουν ήδη παντρεμένη και είχες ένα χαριτωμένο κοριτσάκι. Πέρασα πολλά βράδια παρατηρώντας σε διακριτικά, από απόσταση. Δεν ήθελα να διαταράξω με τίποτα τήν ευτυχία σου. Έτσι νόμιζα. Ούτε και τότε ο τρελός δε φρόντισα να μάθω λεπτομέρειες. Μού αρκούσε αυτό που έβλεπα. Μετά χαθήκαμε για καιρό.

Έφτασε σαν κεραυνός στ' αυτιά μου το μαντάτο. Πήρα το πρώτο αεροπλάνο και γύρισα. Δεν ξέρω κι εγώ πώς τα κατάφερα να παραβρεθώ στην κηδεία σου. Τήν άλλη μέρα η μάνα μου μού περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια τη ζωή που ζούσες με τόν άντρα σου. Τούς ατέλειωτους καυγάδες, τη βάναυση συμπεριφορά του σε σένα και στο παιδί, το αδιέξοδο που ζούσες, τήν επιθυμία σου να φύγεις μακριά του. Μέχρι εκείνο το μοιραίο βράδυ που έπειτα από έναν έντονο καυγά πήρες το αυτοκίνητο και έφυγες αλαφιασμένη. Προσπαθώ να φέρω στο μυαλό μου τα όμορφα δακρυσμένα μάτια σου, το θυμωμένο και συνοφρυωμένο σου μουτράκι κι εκείνο το καταραμένο δευτερόλεπτο τής στραβοτιμονιάς. Πήγαινες προς το ποτάμι μού είπαν. Το αυτοκίνητο βρέθηκε τουμπαρισμένο πενήντα μέτρα από το ξύλινο σπιτάκι τών εργατών. Είχε κατέβει όλο το δρόμο μέχρι εκεί φέρνοντας τούμπες. Σε βρήκαν στο τιμόνι ξεψυχισμένη αλλά με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη σου. Και τι δεν θα 'δινα καρδιά μου να μπορούσα να σε σταματήσω στην προηγούμενη στροφή. Καμιά φορά, λένε, η αγάπη κάνει τούς ανθρώπους θεούς. Γιατί εγώ να μην έχω τη δικιά μου ευκαιρία για να καταφέρω να σε σώσω; Ας μπορούσα, έστω, να μάθαινα τι σκεφτόσουν εκείνη τη στιγμή. Τήν τελευταία. Τι είδες, τι πέρασε από το μυαλό σου και χαράχτηκε στα πανέμορφα χείλη σου αυτό το τελευταίο μαρμάρινο χαμόγελό σου;

Κοιτάζω γύρω μου. Πόσο έχουν αλλάξει όλα. Εργοστάσια ξεφύτρωσαν και στις δύο όχθες. Γερανοί δουλεύουν μέρα και νύχτα. Άνθρωποι πάνε κι έρχονται. Η βουή είναι ανυπόφορη. Απορώ πώς γλίτωσαν αυτές οι λιγοστές καλαμιές μέσα σε τούτη τήν τερατώδη τεχνολογική αυθαιρεσία. Πού να πήγαν τήν πιρόγα μας; Τι να απέγινε το ξύλινο σπιτάκι;

Κάνω μια απότομη στροφή και κατευθύνομαι προς το σπίτι σου. Το κρύο έχει αγριέψει και έχει σηκωθεί ένας δαιμονισμένος αέρας. Χτυπάω το κουδούνι αποφασιστικά. Ένα κοριτσάκι γύρω στα δεκατρία μού ανοίγει τήν πόρτα. Μένω σαν στήλη άλατος. Χριστέ μου, είσαι εσύ! Ανοίγω το στόμα μου αλλά δεν βγαίνει φωνή από μέσα μου. Έχει καρφωθεί το βλέμμα μου μέσα στα μάτια της. Μέσα στα μάτια σου. Και τότε μέσα στην ίριδα αυτών τών υπέροχων ματιών είμαι βέβαιος ότι τόν είδα. Κυλούσε αργά και επιβλητικά παρασύροντας κάτι λίγους κορμούς από λεύκες. Σήκωνε ένα σιγανό υπόκωφο βουητό. Ναι ήταν ο Νεροζούζουνος. Ήταν το ποτάμι μας που αργοκυλούσε μέσα από τα μάτια σου…

31 Ιουλίου 2008
by blogoulis

* παραγγελιά από τήν spark
και αφιέρωση στην ίδια

Ο blogoulis χειροκροτεί...

2008-07-30T12:25:00.005+03:00

Δύναμη

Εδώ σωπαίνουμε όλοι και χειροκροτάμε δυνατά...

Ο blogoulis προτείνει 11 μαύρο και 29 κόκκινο...

2008-07-29T21:58:00.012+03:00

Κάθε 11 και κάθε 29

29 τού Ιουλίου σήμερα. 2 και 9 μάς κάνει 11. Το 11 έχει συμβολικό χαρακτήρα για μένα. Ίσως φταίει που 1+1, από τότε που δημιουργήθηκε ο κόσμος, μάς κάνει 2. Μα όχι έτσι σκέτο. Μόνο του δεν μού λέει τίποτα το 2. Δεν μού λέει τίποτα επίσης και σαν 20, αφού για να κάνει 2 πρέπει να το προσθέσεις με το μηδέν.

Αριθμοί, μέρες, μήνες, μνήμες, ημερομηνίες, χρονολογίες, ώρες, σκέψεις, λεπτά, δευτερόλεπτα, στιγμές. Πλέουμε με το καραβάκι τού χρόνου πάνω στα κύματα τής ύπαρξής μας κι ένα χέρι που δεν θα σφίξουμε ποτέ έχει χαράξει τήν πορεία μας κι ένας νους που δεν θα διαβάσουμε ποτέ γνωρίζει μόνο εκείνος τόν προορισμό μας.

Κάθε 11 και κάθε 29 τού μήνα, κάθε μήνα, κάθε χρόνο, πάντα στις 11 και στις 29, κάτι πεθαίνει, κάτι γεννιέται, κάτι χάνεται, κάτι κερδίζεται.

Περιμένοντας με ανυπομονησία τήν επόμενη άνοιξη κινδυνεύουμε να χάσουμε το καλοκαίρι που ακόμα δεν χαρήκαμε.

Εμείς κι ο χρόνος είμαστε ένα, με μια διαφορά. Το πολύ του, απέναντι στο λίγο μας. Κι επειδή όλα τα περιορισμένης διάρκειας ταξιδέματα έχουν διπλάσια αξία από τα άλλα, τού άπλετου χρόνου, καταφέρνουν και αποκτούν μια διαχρονικότητα και μια δικιά τους μαγεία. Τη λένε μνήμη κι αυτή δεν κινδυνεύει από το χρόνο και τήν κάθε του φθορά. Ό,τι αγαπιέται θα μείνει για πάντα. Εδώ είναι τού πάντα το καθήκον κι όχι στις υποσχέσεις και στα ευχολόγια τού κάθε έρωτα…

Ο blogoulis γλωσσολόγος...

2008-07-27T18:14:00.006+03:00

Έλαααα... συγκεντρώσου στο μάθημα και δεν θέλω σκονάκια.

Μάθημα γλωσσολογίας

Τύπος σπαστικός που σού έρχεται να τού σκάσεις ξεγυρισμένη σφαλιάρα στο δόξα πατρί:
-Πλατσοκουτελοτριχοσάγωνος.

Γκόμενα από εκείνες που στέλνουν παλικάρια στη φυλακή:
-Αρχοντονοικοκυροσκατοκαριολοκουφαλοπουτανάρα.

Βλάχος με το πουρί να ξεχειλίζει από τις μασχάλες του και να στάζει μέσα στα τσαρούχια του:

-Βουτυρογιαουρτοτυρογαλοπύκτης.

Τσέλιγκας με μουστάκι καγκελωτό και κουδουνάκια στις άκρες:
-Ταγαροπροβατοκατσικοβουκολοροβολιστής.

Αμετανόητος λάτρης ανθυγιεινών εδεσμάτων:
-Σουβλακοσαλαμοτυροτζατζικολουκανικομπιφτεκοχάφτης.

Σπάνιες ασθένειες που προσβάλλουν συνήθως βαρεμένους:
-Πλεμονοκοιλιακή στηθοποδάγρα.
-Τσιλιβιθρινίαση.
-Γαγγρενομουνιακή εντεροκολίτιδα.

-Ελεφαντοπροβοσκιδοποδοκνημοδιάστρεμμα.

p.s. Τήν άλλη εβδομάδα θα μπει διαγώνισμα. Να διαβάσεις καλά.

Ο blogoulis τυλιγμένος στο blue...

2008-07-25T23:22:00.003+03:00

Μη φοβηθείς

Τήν βλέπεις να έρχεται. Σε πλησιάζει λίγο-λίγο. Το μπλε μεγαλείο της το νιώθεις να σε κυκλώνει. Μη φοβάσαι. Παρόλο που κάθε δική της απόχρωση γεννήθηκε για να γαληνεύει, ίσως εδώ να πρόκειται για αντιπερισπασμό. Καμουφλαρισμένη σε καταιγίδα σε τυλίγει σαν δαγκωματιά γλυκιά στο λαιμό που κανένα φόβο δεν εμπνέει, καμιά ανησυχία.

Πηγαίνεις ατάραχος καταπάνω της και σε κλείνει στην αγκαλιά της με προσοχή, σα να αγκαλιάζει κρυστάλλινη σφαίρα που μέσα της είναι γραμμένα με ανεξίτηλη γραφή όλα τού κόσμου τα μελλούμενα. Και λίγο πριν ξεσπάσει η θύελλα που θα σε στροβιλίσει στις παρυφές τού σύμπαντος χτυπώντας με μανία το κορμί σου πάνω σε βράχια κοφτερά, αδειάζοντας τήν ύπαρξή σου μέσα σε θάλασσες μολυβένιες και σε ποτάμια που ξερνάνε λάσπη και ξυλοκάρβουνο, νιώθεις απειλητική τήν πρώτη αύρα τών καιρών της να σού τυλίγει τήν επιδερμίδα με παγωμένο μετάξι φτιαγμένο από δροσοσταλίδες αναμνήσεων κι από νιφάδες λησμονιάς.

Κρυώνεις. Ανατριχιάζεις μέχρι τα βάθη τού είναι σου. Θυμήσου. Τήν έβλεπες να έρχεται. Δεν έκανες καμιά προσπάθεια να προφυλαχτείς. Τώρα κλεισμένος στο κουκούλι που σε τύλιξε δεν ξέρεις τι νοσταλγείς περισσότερο. Τόν κόσμο που απαρνήθηκες για χάρη της ή τη σύγκρουσή σου με τη γλυκιά της καταιγίδα; Θα έρθει πάλι να σε ελευθερώσει. Να το θυμάσαι. Μη φοβηθείς...

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΟΡΙΖΟΝΤΑ
"Σοφός δεν είναι αυτός που ξέρει να μιλάει, αλλά αυτός που σκέφτεται προτού μιλήσει"

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΤΙΣ ΑΚΡΕΣ ΤΩΝ ΧΕΙΛΙΩΝ

"Ποτέ μη τα βάζεις με ένα γουρούνι. Και οι δυο θα βρωμίσετε αλλά το γουρούνι θα το ευχαριστηθεί" David Miles

Ο blogoulis εμπύρετος...

2008-07-24T20:01:00.008+03:00

Γκομενοπαγίδες και άλλα πολλά εμπριμέ

Πώς σού φαίνομαι; Είμαι χλωμός; Δεν θα σού το κρύψω. Δε νιώθω καθόλου καλά τελευταία. Βουίζει το κεφάλι μου και έχω παραισθήσεις. Με κυκλώνουν άνθρωποι. Πολλοί άνθρωποι. Άλλοι κρατάνε στα χέρια κότινους, άλλοι μικρόφωνα και άλλοι μπλοκάκια και μολύβια. Κι από πάνω έχω φάει τα μαγαζιά να βρω μια… γκομενοπαγίδα!

"Τι είναι αυτό κύριος;", με ρωτάει ο σαχλοκούδουνος τζερεμές με το Απολαπωλείο.

"Άμα ήξερα ρε τραχανέμπορα θα τήν είχα αγοράσει ήδη".

"Αν θέλεις τίποτα σε ποντικοπαγίδα να το κουβεντιάσουμε", μού πετάει ο άλλος ξύπνιος παπαρομαλακοπώλης.

Στο μεταξύ οι πονοκέφαλοι συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό. Τώρα έχουν προστεθεί και κάποιοι ίλιγγοι μαζί με έντονη υπνηλία. Οι άνθρωποι με τα μαρκούτσια, τούς κότινους και τα μπλοκάκια, πολλαπλασιάζονται σαν τούς γυρίνους στη στέρνα. Τώρα έχουν φέρει και κάμερες. Μού έχουν κάνει τη ζωή κόλαση. Χάθηκαν οι ιδιαίτερες στιγμές μου.

Ρε μπας και ήμουν είδωλο στην προηγούμενη ζωή μου; Θέλω να γράψω κάτι για τα άστρα. Ένα ωροσκόπιο ίσως. Μαγειρική έχω βάλει, ψυχολογία μαστορεύω κάπου-κάπου (αναλύω κι αυτοαναλύομαι), ένας πίνακας με τα ζώδια λείπει από τη συλλογή μου. Βοήθεια! Πρέπει να γίνω διάσημος. Βοήθα με να γίνω διάσημος σε παρακαλώ. Ο πιτσιρίκος τι έχει παραπάνω από μένα δηλαδή;

Θέλω μια γκομενοπαγίδα επειγόντως! Το βασίλειό μου για μια γκομενοπαγίδα είπα! Πες μου έστω, πώς σταδιάλα είναι μια γκομενοπαγίδα; Δέχτηκα παραγγελιά ποσταρίσματος και πιάστηκα αδιάβαστος. Θα γελάνε οι θαυμαστές και οι θαυμάστριές μου. Δε λέει. Πάει, ξεφτίλα έγινα.

Ένας μαλάκας με ένα συμβόλαιο στο χέρι με πιέζει να υπογράψω.

"Φύγε μακριά σού λένε ρε. Δεν αγοράζω εγκυκλοπαίδεια! Τι πράγμα; Α, μα τότε αλλάζει. Πέρασε στο φτωχικό μου. Αν μιλάμε για τριετές συμβόλαιο συνεργασίας με 50% ποσοστά θα μπορούσαμε να το συζητήσουμε".

Πελάτη μου! Βοήθεια. Με κλέβουν από τα χέρια (και τα μάτια) σου οι εκδοτικές πολυεθνικές! Μη με τραβάς ρε! Άσε με να γίνω διάσημος!

Μάλλον έχω πυρετό. Καίει το πρόσωπό μου. Μάλλον δεν καίει, παγώνει. Τι στο δια…

"Γιατί μού έριξες την κανάτα με το παγωμένο νερό ρε μάνα;"

"Παιδάκι μου, παραμιλούσες στον ύπνο σου και τρόμαξα".

"Και τι έλεγα ρε μάνα;"

"Κάποιον μάλωνες. Με κάποιον τα είχες βάλει. Έλεγες συνέχεια: Πάρε την κάμερα από πάνω μου, δεν θα κάνω δηλώσεις. Φέρτο εδώ το κωλόχαρτο να το υπογράψω. Θα τα βρεις με τους δικηγόρους μου. Πιτσιρίκο πες αλεύρι. Τέτοια έλεγες. Συγγνώμη αλλά τρόμαξα πολύ παιδί μου. Και στο τέλος είπες και κάτι που δεν το κατάλαβα".

"Τι είπα ρε μάνα;"

"Είπες: Θα μού φέρει κανένας πούστης αυτή τη γαμημένη τήν γκομενοπαγίδα να μη γαμήσω κανένα κωλαράκι; Ντράπηκα πολύ παιδί μου. Εσύ δεν έβριζες ποτέ".

"Καλά έκανες και με έβρεξες ρε μάνα. Να 'ξερες πόσες φορές χρειαζόμαστε μια ψυχρολουσία για να συνέλθουμε αλλά δεν βρίσκεται δίπλα μας κανένας να μάς δροσίσει…"

Παραγγελιά από τήν spark

και αφιέρωση στην ίδια

Ο blogoulis πρεσβευτής...

2008-07-23T12:38:00.011+03:00

Επιστολή στους Μακυδώνιες

Αγαπητοί γείτονες Μακυδώνιες. Η καλή μου φίλη Ρία με παρακάλεσε να συντάξω και να σάς αποστείλω μια διευκρινιστική τών προθέσεών μας επιστολή:

Λόγω τού νεαρού τής ηλικίας σας σαν λαού, αφού μετά βίας συμπληρώνετε 60 χρόνια ύπαρξης, αντιλαμβανόμαστε και κατανοούμε όλα τα συμπτώματα τών παιδικών ασθενειών που σάς ταλανίζουν. Δεν φταίτε εσείς φυσικά που ο Τίτο το 1944 ξύπνησε ένα πρωί έχοντας δει στον ύπνο του ότι έπρεπε να μετονομάσει τη Νότια Σερβία σε "Μακεδονία", αφού βέβαια πήρε και τήν έγκριση τού κολλητού του, τού Στάλιν. Μιλάω για τότε που τούς είχε πιάσει μια λιγούρα για θαλασσινά και έπρεπε ντε και καλά να αποκτήσουν πρόσβαση σε θάλασσα πραγματική, με τούς μεζέδες της και το αυξημένο ph της. Νότια λιμάνια ονειρευόντουσαν και ο μόνος τρόπος να φτάσουν σ' αυτά ήταν να βρουν κάποιο να το κατακτήσουν. Δεν είχαν εφευρεθεί βλέπετε ακόμα τα πυροσβεστικά αεροπλάνα να γεμίσουμε καμιά δεκαριά απ' αυτά με θάλασσα και να τούς τήν αδειάσουμε στα κεφάλια. Όλο και καμιά γαριδούλα και κανένα μπαρμπουνάκι θα έπεφτε στο πιάτο τους και θα είχαμε γλιτώσει κι εμείς κι εσείς από τη σημερινή σας μαλακοπάθεια. Anyway.

Α, μια και πέταξα τήν αμερικανιά μου θυμήθηκα αυτούς τούς μαλακοπίτουρες τούς όψιμους συμμάχους σας. Γιατί όψιμους; Ελάτε που κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε. Σάς το λέω εμπιστευτικά και να το έχετε υπόψη σας γιατί σύντομα θα τήν πάθετε κι εσείς. Οι Αμερικανοί είναι τρομερά ξεχασιάρηδες! Όταν ο Τίτο, όπως σάς έλεγα, ξύπνησε καυλωμένος για καλαμαράκια και αποφάσισε πως η Μακεδονία διαθέτει τέτοια θάλασσα-μεζεδοπωλείο, άρα πρέπει να τήν σαβουριάσει, οι Αμερικανοί τσαντίστηκαν. Ναι, αμέ, τι νομίζατε, ότι από πάντα το έπαιζαν κολλητοί σας; Ο τότε υπουργός Εξωτερικών τής κυβέρνησης Ρούσβελτ, Εdward R. Stetinius Jr, με τήν υπ' αριθμ. 868014/26-12-44 εγκύκλιό του, είχε δηλώσει τα εξής:

"Η κυβέρνηση αυτή θεωρεί ότι οποιαδήποτε αναφορά σε "Μακεδονικό Έθνος", "Μακεδονική Πατρώα Γη" ή "Μακεδονική Εθνική Συνείδηση" είναι αδικαιολόγητη και δημαγωγική, δεν αντιπροσωπεύει εθνική ή πολιτική πραγματικότητα, ενώ διαβλέπει, στην παρούσα αναβίωσή της, πιθανό μανδύα για επιθετικές ενέργειες εναντίον τής Ελλάδας. Η επίσημη πολιτική αυτής τής κυβέρνησης είναι να λάβει τα αναγκαία μέτρα εναντίον εκείνων που θα βοηθήσουν τη Γιουγκοσλαβία και τη Βουλγαρία στη δημιουργία "Μακεδονικού Ζητήματος" σε βάρος τής Ελλάδας".

Τι με κοιτάτε σαν αγουροξυπνημένοι μπούφοι ωρέ; Δεν τα είπα εγώ. Οι νυν κολλητοί σας τα έλεγαν. Την πολιτική τους αυτή ενίσχυσαν και νεώτεροι Πρόεδροι ως και τα νομοθετικά σώματα τών ΗΠΑ. ΟΙ ανωτέρω δηλώσεις αποδείχθηκαν προφητικές αφού ο Τίτο και ο Στάλιν πράγματι ξεκίνησαν επιθετική ενέργεια εναντίον τής Ελλάδας στην οποία οι ΗΠΑ αντέδρασαν με το Δόγμα Τρούμαν και βοήθεια προς τήν Ελλάδα, το 1947, προκειμένου να προστατευθεί η εδαφική της ακεραιότητα από κομμουνιστική κατοχή. Τήν ανωτέρω άποψη-στάση τών ΗΠΑ ενίσχυσαν επίσης, μεταξύ άλλων, ο ΟΗΕ, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος και οι ομολογίες Στάλιν και Δημητρώφ.

Αν καταλάβατε εσείς πώς ξαφνικά σήμερα σάς αναγνώρισαν με το όνομα "Μακεδονία", να το πείτε και σε μένα. Φανταστείτε τι σάς περιμένει στο άμεσο μέλλον αν δεν κρατάτε σωστά το ρυθμό με το κορμί σας όταν θα σάς βαράνε το ντέφι τους.

Έπειτα θέλετε να μιλήσουμε για Μακεδονικό πληθυσμό. Σύμφωνα με ένα άρθρο στο περιοδικό Christian Science Monitor, στις 28 Οκτωβρίου 1992, στη σελίδα 19, από τόν C.M.Woodhouse, πολύ γνωστό ιστορικό και πρώην μέλος τού Βρετανικού Κοινοβουλίου, ο οποίος υπηρέτησε τη Μεγάλη Βρετανία στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια και μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ο πληθυσμός σας αποτελείται από 40-45% Σλάβους, 30% Αλβανούς, 10% Έλληνες και 10% Τσιγγάνους και λοιπούς. Τούς Μακεδόνες πού στην ευχή τούς κρύψατε;

Καταλάβετέ το, δεν αντιπροσωπεύετε ούτε εθνική ούτε πολιτική πραγματικότητα καπηλευόμενοι ονόματα καθαρά Ελληνικά, αναφορικά με τήν προέλευσή τους και επίσης δεν υπάρχει Μακεδονική φυλή. Η χρήση τών ονομάτων αυτών στην αρχαία Ελλάδα, ακόμη και σε προσδιορισμούς όπως "Βασίλειο τής Μακεδονίας τού Φιλίππου τού Β' ή τού Μεγάλου Αλεξάνδρου" έδειχνε γεωγραφική περιοχή και όχι εθνότητα. Οι Μακεδόνες όπως οι Αθηναίοι, οι Σπαρτιάτες, οι Θηβαίοι, οι Κύπριοι κ.λπ. ήταν όλοι Έλληνες.

Αν παρά ταύτα επιμένετε να σάς αφήσουμε να έχετε κάτι από εμάς μπορούμε να σάς προτείνουμε κάποιες λύσεις. Με μια μικρή παραλλαγή στο όνομα θα σάς φωνάζουμε Μακυδωνία. Ελάτε τώρα, για ένα γράμμα μιλάμε και για μια ορθογραφική παρέμβαση. Άλλωστε κι αυτό γεωγραφικός προσδιορισμός είναι. Προσδιορίζει τη χώρα που παράγει κυδώνια. Λίγο σας πέφτει; Μπορούμε να σάς προσαρτήσουμε και σαν ελληνική επαρχία μπας και δείτε θεού πρόσωπο, αν το επιθυμείτε. Έπειτα αν θέλετε τόσο πολύ κάτι δικό μας μπορούμε να σάς στείλουμε, αύριο κιόλας, καμιά πεντακοσαριά τανκς, τρία-τέσσερα σμήνη φάντομ και κάνα δυο τάγματα πεζοναύτες. Με παρεξηγήσατε αδέρφια. Για να σάς φυλάνε το πρότεινα. Εδαφικές διεκδικήσεις εμείς δεν προβάλλουμε. Α, μάς περισσεύει και ένας πρώην υπουργός εξωτερικών με ειδικό εκτόπισμα. Πάγκαλο τόν λένε. Να τόν βάλω κι αυτόν;

Εκεί που θα σάς δώσω δίκιο πάντως είναι στην ύπαρξη Μακυδωνικής μειονότητας στην Ελλάδα. Ναι, ναι, το προσυπογράφω και το επιβεβαιώνω κι εγώ. Τούς έχω δει με τα μάτια μου. Μακεδονομάχων 25 στα Σεπόλια μένουν, όλοι μαζί σε μια γκαρσονιέρα.

Ρε σκατοκουφαλίτσες, μεταξύ μας τώρα, αφού δεν έχετε ούτε γλώσσα δικιά σας βρε. Με τών άλλων τη γλώσσα γλύφετε. Η "Μακεδονική γλώσσα" που λέτε ότι χρησιμοποιείτε στην περιοχή τών Σκοπίων εμπεριέχει αυτοτελή Σλαβική γλώσσα και ήταν τελείως άγνωστη μέχρι το 1944. Και όσο πολύ και αν προσπαθήσετε δεν θα βρείτε τίποτα που να αποδεικνύει τήν ύπαρξή της. Η γλώσσα που χρησιμοποιούσαν οι Σλαβόφωνοι κάτοικοι τής Νότιας Γιουγκοσλαβίας και τής Νοτιοδυτικής Βουλγαρίας ήταν ένα γλωσσικό ιδίωμα τής Βουλγαρικής. Μετά τη δημιουργία τής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας τής Μακεδονίας, για προφανείς πολιτικούς λόγους, στρατολογήσατε ένα πολύ μεγάλο αριθμό φιλολόγων και υποτρόφων τής φιλολογίας προκειμένου να δημιουργήσετε μια ξεχωριστή γραπτή γλώσσα. Αφού πήρατε το ήδη ομιλούμενο Βουλγαρικό γλωσσικό ιδίωμα σαν σημείο εκκίνησης και αφού δανειστήκατε ευρύτατα από τήν Ελληνική, τη Σερβική, τη Ρωσική και άλλες Σλαβικές γλώσσες, δημιουργήσατε μια φιλολογική γλώσσα, τήν αποκαλούμενη "Μακεδονική γλώσσα" η οποία αναγνωρίστηκε από το Γιουγκοσλαβικό Σύνταγμα σαν μια από τις τρεις επίσημες γλώσσες τής χώρας. Το γεγονός ότι δεν υπάρχει ούτε ένα κείμενο, ούτε μια επιγραφή σε αυτή τη γλώσσα πριν από το 1944 αποδεικνύει, χωρίς αμφιβολία, ότι δεν έχετε καμιά σχέση με τούς αρχαίους Μακεδόνες και τούς απογόνους τους που μιλούσαν πάντοτε Ελληνικά. Φέρτε μας έστω και ένα γραπτό ή μη μνημείο, χάρτη ή άλλο εύρημα, προ τού 1944 που να μην είναι Ελληνικό και τότε συζητάμε όποια παραχώρηση θέλετε.

Άντε και χαιρετισμούς στον φίλο σας τόν πρόεδρα Μ-πούσ-τη…

* Χρησιμοποιήθηκαν στοιχεία από το άρθρο τού αντιναυάρχου εν αποστρατεία τού Πολεμικού Ναυτικού Π. Καβαλιέρου "Λόγοι για τούς οποίους τα Σκόπια δεν δικαιούνται τόν όρο "Μακεδονία" και τα παράγωγά του για τόν κρατικό και εθνικό τους προσδιορισμό".

* Η παραγγελιά ήταν τής φίλης μου Ρίας

Ο blogoulis στιχουργός...

2008-07-23T00:23:00.006+03:00

Σειρά παίρνει η παραγγελιά τής spark. Μόνο που έκανα μια παρασπονδία. Μού ζήτησε μια καλοκαιρινή ιστορία κι εμένα μού βγήκε τραγούδι. Φιλαράκι πειράζει;

Καλοκαιρινή ιστορία

Μια ιστορία ζητάς καλοκαιρινή
να 'χει φεγγάρια και θάλασσες και φωνή
να 'χει αστέρια τις νύχτες κι ένα πανί
πάνω του να σού προβάλλω κάθε σκηνή.

Κλείσε τα μάτια σου κι άκουσε μια στιγμή
πώς ψιθυρίζει το κύμα στου βράχου τη ρωγμή
και τόν αφρό πώς χαράζει τής βάρκας το κουπί
όλα μπορεί να στα πει μια βαθιά σιωπή.

Τού φεγγαριού δες το χρώμα το χρυσαφί
δώσ' μου το χέρι σου να στα διαβάσω με τήν αφή
σ' ένα ξημέρωμα κρύβεται κάθε αρχή
κι όπως θα βγαίνει ο ήλιος αλλάζεις εποχή.

Μη σε τρομάζει που δεν είναι πια γιορτή
το παραθύρι σου άνοιξε στη ζωή
χίλια ταξίδια να κάνεις βρες αφορμή
είν' η καρδιά καραβάκι, λιμάνι το κορμί.

Αν βρήκες κάτι στην ιστορία αυτή
να μού το πεις να τήν κλείσω σ' ένα κουτί
σε παραλία να τήν αφήσω ερημική
κι ίσως σε πάει τ' αστέρι σου ως εκεί.

Γράψε τήν ιστορία μου σ' ένα χαρτί
και φύλαξέ την από τού καιρού τ' αυτί
φυσάει ο χρόνος και παίρνει κάθε τι

απ' τη ζωή μας όλοι είμαστε σκαστοί.

22 Ιουλίου 2008

by blogoulis

Ο blogoulis ανεβάζει πίεση...

2008-07-22T19:06:00.003+03:00

Ποιους είπες χοντρούς μωρή;

Τα έχω πάρει στο κρανίο κανονικά. Μιλάμε έχω πάθει μια φούντωση, μια φλόγα. Ανοίγεις μαγαζί κυρά μου, εντάξει, το καταλαβαίνω αυτό. Αλλά τι πουλάς; Ρούχα, μάλιστα. Για πιάσε μια πουκαμίσα για μένα και ένα σορτσάκι για τήν κοπέλα. Τι είναι αυτά καλέ; Σού φαινόμαστε για άνθρωποι που πάσχουν από αβιταμίνωση; Είναι πουκαμίσα τώρα αυτό ή μπάλωμα για το παντελόνι τού Πινόκιο; Τι το πέρασες το κορίτσι μαντάμ; Μπεκατσοσαρδέλα; Και τα πιασιματάκια του τα έχει και τόν στηθαίο του τόν διαθέτει. Πού το πας το παιδικό σορτσάκι; Δεν βγαίνει σε μεγαλύτερο; Ωραίοι είσαστε! Δηλαδή δικαίωμα στο ντύσιμο να έχει μόνο μέχρι το νηπιαγωγείο ο άνθρωπος. Μετά να βολεύεται με λινάτσες και τσουβάλια. Κελεμπία να βάλεις εσύ που είσαι σα ρέγγα με ζιπ κιλότ. Επειδή ο άντρας σου φοράει πυτζάμες με μία ρίγα κι επειδή εσένα άμα ξεχνάς τα κλειδιά σε περνάνε κάτω από τη χαραμάδα τής πόρτας εμείς πρέπει να στερηθούμε το δικαίωμα να φοράμε μαγιό; Για μίλα καλύτερα να μη γίνει τής Κορέας εδώ μέσα που θα μάς πεις και χοντρούς. Κοίτα μωρή μη περάσεις πάνω από κανένα υπόνομο και πέσεις μέσα από τις χαραμάδες. Τα μαγαζιά δεν τα ανοίγουνε για τα μούτρα τους οι άνθρωποι αλλά για να εξυπηρετούνε τούς άλλους. Ποιους είπες ελέφαντες ρε καρακατσουλιό; Που σού ζητήσαμε μαγιό και μάς έφερες το βετέξ για τα πιάτα. Α να χαθείς παρτάλι, παλιολινάτσα, χλεμπονιάρα, ξυλάγγουρο, φουστανέλα με μία πιέτα… Συγχύστηκα πάλι σήμερα…

Παραγγελιά τής φίλης μου Αδαμαντίας

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ:

Από σήμερα μπορείτε να παραγγέλνετε τα ποστ τής αρεσκείας σας. Οι παραγγελίες σας θα εκτελούνται στο δυνατόν συντομότερο χρονικό διάστημα.

Εκ τής διεύθυνσης

Ο blogoulis παρέα με τους Θεούς...

2008-07-22T01:23:00.002+03:00

Μια καταιγίδα

Σκεφτόμουν σήμερα εκείνη τη μέρα που μάς έπιασε η καταιγίδα στην εκδρομή προς τόν Όλυμπο και γίναμε μούσκεμα πάνω στη μηχανή. Σού είχα προτείνει να σταματήσουμε κάπου να κοπάσει η βροχή κι εσύ μού ζήτησες να συνεχίσουμε. Πρέπει να είμαστε τρελοί και οι δύο. Η βροχή δυνάμωνε κι εμείς συνεχίζαμε να ανεβαίνουμε τις στροφές προς τήν κορυφή τού βουνού. Όταν φτάσαμε πια στο καταφύγιο είχαμε γίνει παπί, παρά τα δερμάτινα μπουφάν που φορούσαμε. Μπήκαμε μέσα κι εγώ άναψα το τζάκι. Βγάλαμε όλα τα ρούχα μας και τα βάλαμε δίπλα στη φωτιά ενώ γέμισα τα ποτήρια μας με μπράντυ. Ξαπλώσαμε πάνω στη φλοκάτη και κοιτούσαμε τη φωτιά. Είχες τρυπώσει στην αγκαλιά μου ολόκληρη και έτρεμες. Μάς βρήκε το ξημέρωμα αποκαμωμένους έπειτα από μια νύχτα τρελού έρωτα μέσα στο ξύλινο σπιτάκι, εκεί στα 1.200 μέτρα υψόμετρο. Όταν ντυθήκαμε και βγήκαμε έξω είχες μείνει με το στόμα ανοιχτό απολαμβάνοντας το βρεγμένο απ' άκρη σ' άκρη τοπίο και τις μυρωδιές τής νωπής γης που αναδύονταν γύρω μας. Γύρισες και μού είπες:

"Σ' αγαπώ. Πέρασα απόψε μαζί σου τήν ομορφότερη νύχτα τής ζωής μου και περνάω πάλι σήμερα πλάι σου τήν ομορφότερη μέρα τής ζωής μου".

Δεν θα τα ξεχάσω ποτέ αυτά τα λόγια σου...

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΟΡΙΖΟΝΤΑ
"Αυτός που δεν μπορεί να καταλάβει τη σιωπή σου, δεν μπορεί να καταλάβει ούτε τα λόγια σου"

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΤΙΣ ΑΚΡΕΣ ΤΩΝ ΧΕΙΛΙΩΝ

"Μάθε από τα λάθη τών άλλων γιατί η ζωή είναι πολύ σύντομη για να τα κάνεις όλα μόνος σου"

Ο blogoulis σκαλίζει...

2008-07-20T00:51:00.006+03:00

Για να μην ξεχνιόμαστε

Εκείνο το μποϋκοτάζ που θα έκανες κάθε Πέμπτη στις αγορές τροφίμων, τι να απέγινε; Όχι, γιατί προχτές συνάντησα κατά τύχη τόν Σκλαβενίτη μαζί με τόν Βερόπουλο και μού φάνηκαν λίγο ιδρωμένοι!

Ο δολοφόνος τού Σεργιανόπουλου, μάλλον, θα βρεθεί μαζί με τόν δολοφόνο τού Ταχτσή. Στην ίδια σπηλιά κρύβονται!

Το ορυκτέλαιο που κατάπινες με τούς κουβάδες εξαφανίστηκε ως δια μαγείας. Τα τσακάλια τής αγορανομίας το ανακάλυψαν όλο και το απέσυραν. Τώρα δεν θα έχουν άλλα αποθέματα για να αναμειγνύουν τα σπορέλαια οι απατεωνίσκοι Ουκρανοί. Κι αν έχεις πάθει ένα στερητικό σύνδρομο από τήν έλλειψη, σού έχω λύση. Σε κάθε αλλαγή λαδιών τού αυτοκινήτου σου να ζητάς τα παλιά πίσω. Κάνουν μια σαλάτα μούρλια!

Κάτι ντοπαρισμένους αρσιβαρίστες, κολυμβητές, αθλητές στίβου και πάει λέγοντας που μάς προέκυψαν πρόσφατα μη τούς είδες, μη τούς απάντησες πουθενά; Άκουσες να επέστρεψε κανείς κάποιο μετάλλιο σε ένδειξη ευθυξίας, μετάνοιας, ντροπής, συγγνώμης; Εμένα το αυτί μου πήρε ότι μπορεί να βρεθεί τρόπος να συμμετάσχουν τελικά στους Ολυμπιακούς τού Πεκίνου. Να αυτοπυρποληθώ τώρα ή να περιμένω τήν τελετή έναρξης;

Αυτούς τούς γείτονές μας, τούς ΜαΚυδώνιες, που έχουν φάει τα λυσσακά τους να τούς αναγνωρίσουμε το όνομα, τήν πατρότητα τού Ήλιου τής Βεργίνας, τού βασιλιά Φιλίππου, τού Μεγάλου Αλεξάνδρου, τής γοργόνας αδερφής τού Μεγάλου Αλεξάνδρου, τής νεράιδας πρωτοξαδέρφης του και τού ξωτικού βαφτιστήρα του και οι οποίοι περάσανε σήμερα τα σύνορα με προορισμό τήν Μελίτη τής Φλώρινας για να συνεορτάσουν μαζί μας (sic) στο πανηγύρι τού Προφήτη Ηλία, μήπως κάποιος έπρεπε να τούς ενημερώσει ότι οι Έλληνες, επειδή πίνουν πολλά υγρά, πάσχουν από συχνοουρία; Όχι, γιατί μπορεί καμιά μέρα να μαζευτούν εκεί στα σύνορα τής Νίκης καμιά πενηνταριά χιλιάδες σκασμένοι στο κατούρημα και με πρησμένες τις φούσκες (και τα αρχίδια μαζί από τις μαλακίες που λένε οι Σκοπιανοί) Έλληνες και να κατουρήσουν προς τη μεριά τής ΜαΚυδωνίας τους με αποτέλεσμα να πάνε όλοι από πνιγμό. Άει σιχτίρι πια. Πάντως μην ανησυχείς. Θα είναι εκεί ο Γιώργος Λιάνης ο οποίος δήλωσε για τήν ύπαρξη ή μη ΜαΚυδωνικής μειονότητας στην Ελλάδα. "Για να υπάρξει μειονότητα ενός έθνους σε μια άλλη χώρα, πρέπει πρώτα να υπάρχει το έθνος. Και τέτοιο έθνος δεν υπάρχει". Γιώργοοοο! Ακούς τι λες; Είσαι καλά; Όχι, γιατί σε κόβω λιγάκι χλωμό. Α, ρε πώς μεταμορφώνεται κανείς άμα καλείται να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας!

Εκείνα τα εισιτηριάκια τού μετρό που θα τα άφηνες πάνω στα μηχανήματα και πάντα προς τήν κατεύθυνση που τα είχες εκδώσει ώστε να τα βρίσκουν οι επόμενοι επιβάτες και να μην ακυρώνουν δικά τους, για να αντιδράσεις στις πανάκριβες τιμές τών εισιτηρίων, τι απέγιναν; Ρε Έλληνα, όλες σου οι διαμαρτυρίες μιας χρήσεως έχουν καταντήσει. Θα αποφασίσεις επιτέλους να σοβαρευτείς;

Κάτι τέως τριανταπεντάρες και νυν τριανταεξάρες, κάτι κομιστές με DVD και χωρίς τέτοια, κάτι χοντροί που έπεφταν από ψηλά και κάτι δικηγόροι που τράκαραν με φορτηγά πού στο διάολο πήγαν; Μήπως τούς πήρε το μάτι σου; Αυτή δεν είναι χώρα τελικά. Το τρενάκι τού τρόμου έχει καταντήσει!

Ο ΟΤΕ θέλει τόν Γερμανό του. Η Siemens θέλει τόν Γερμανό της. Η τελευταία θέση στο Euro θέλει τόν Γερμανό της. Ρε μπας και κάναμε μεγάλη μαλακία που τούς διώξαμε στην κατοχή;

Ο ένας πήρε τόν Βαλβέρδε. Ο άλλος πήρε τόν Τεν Κάτε και ο έτερος πήρε τόν Δώνη. Κοινό ζητούμενο; Οι αυτοματισμοί. Μα καλά, κανείς δεν τούς είπε ότι ο ειδικός στους αυτοματισμούς είναι μόνο ο… Siemens;

Εκείνο το άμοιρο το Ιράκ που το βομβάρδιζαν οι συμμαχικές δυνάμεις τού κακού επί διετία, πάντα για το καλό του, δεν μάς ενημέρωσε κανείς αν τελικά το βρήκε αυτό το "καλό" του. Αν είναι να ζητήσουμε κι εμείς κανένα ψιλοβομβαρδισμό από τούς συμμάχους μας!

Και μετά τήν τραγωδία τού αυτοκράτορα Ότο και τής Εθνικής ποδοσφαίρου στις Αυστρελβετίες, ξανά εθνικά υπερήφανοι από σήμερα με τόν δράκο και τήν παρέα τής Εθνικής μπάσκετ που προκρίθηκε στους Ολυμπιακούς τού Πεκίνου. Κι όταν πας με δράκο στην Κίνα μπορείς να ελπίζεις ότι όλο και κάποιον θα καταφέρεις να φοβίσεις!

Ο blogoulis πετάει βότσαλα...

2008-07-18T23:15:00.005+03:00

Θα σού φανερωθώ

Αν κοιτάξεις με προσοχή μέσα από το τζάμι, αν καταφέρεις να δεις πίσω από τόσο γαλάζιο, ίσως και να με αναγνωρίσεις...

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΟΡΙΖΟΝΤΑ
"Τήν αληθινή αγάπη είναι δύσκολο να τήν βρεις, εύκολο να τήν χάσεις και ακατόρθωτο να τήν ξεχάσεις"

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΤΙΣ ΑΚΡΕΣ ΤΩΝ ΧΕΙΛΙΩΝ
"Χρειάζεσαι κάποιον να σ' αγαπάει όσο ψάχνεις να βρεις αυτόν που θ' αγαπήσεις" (S. Delaney)

Ο blogoulis στα βατράχια...

2008-07-17T01:19:00.003+03:00

Αυτός ο άλλος Αριστοφάνης

Δροσερή βραδιά η αποψινή, με ένα αεράκι που σού άγγιζε τα εσώψυχα, καλή και η παρέα κι ακόμα πιο καλή η απόφαση να ανηφορήσουμε για το νταμάρι. Νάτσος με λιωμένο τσένταρ και παγωμένη μπύρα στο χέρι και η παράσταση αρχίζει.

Μιλάω για το Θέατρο Βράχων στον Βύρωνα όπου απολαύσαμε τούς Βάτραχους τού Αριστοφάνη σε διασκευή και σκηνοθεσία τού Δημήτρη Λιγνάδη. Frog όπερα κατά τόν ίδιο τόν δημιουργό και αν κάποιος πιστεύει ότι πρόκειται για μια απλή διασκευή πέφτει τελείως έξω. Μιλάμε για μια σαφώς άλλη εκδοχή τού έργου που όμως εκτυλίσσεται πέρα για πέρα προς όφελος τού θεατή.

Ο Μαρκουλάκης και ο ίδιος ο Λιγνάδης κεντάνε. Ο Γιώργος Μαρίνος, αυτός ο αιώνια έφηβος πολυτάλαντος καλλιτέχνης, λειτουργεί σαν γέφυρα ανάμεσα στο κοινό και στους καλλιτέχνες δείχνοντας πως το ταλέντο δεν έχει ούτε όρια ούτε ηλικία. Εκείνη που κλέβει το αυθόρμητο χειροκρότημα τού κοινού είναι η Στεφανία Γουλιώτη που αποδεικνύει επίσης ότι δίκαια βραβεύτηκε πέρυσι σαν καλύτερη πρωτοεμφανιζόμενη ηθοποιός. Διαθέτει τρομερά αποθέματα ταλέντου τα οποία αν συνεχίσει να τα ξεδιπλώνει με τούς ρυθμούς που ξεκίνησε σύντομα θα μιλάμε για ένα γνήσιο διαμάντι στο χώρο τού θεάτρου. Θα ήθελα να πω και για τη Δήμητρα Ματσούκα παρόμοια λόγια αλλά θα αρκεστώ να καταγράψω τήν ειλικρινή και φιλότιμη προσπάθεια που καταβάλλει να σταθεί επάξια δίπλα σε συναδέλφους με πολύ μεγαλύτερο καλλιτεχνικό εκτόπισμα από εκείνο που διαθέτει η ίδια.

Όπως και να 'χει ήταν μια υπέροχη βραδιά και τούς καλλιτέχνες τίμησαν πολλοί άξιοι συνάδελφοί τους, μεταξύ τών οποίων η Κάτια Δανδουλάκη, αλλά και άλλοι επίσημοι.

Κρατώ για επιμύθιο μια ερμηνευτική εκδοχή τού Δημήτρη Λιγνάδη για τόν ορισμό τής έννοιας "κείμενο", όπως τήν κατέθεσε σε μια πρόσφατη συνέντευξή του:

"Το θέατρο ορίζεται από το κείμενο, αρκεί να ορίσουμε τι είναι κείμενο. Κείμενο, λοιπόν, είναι ένα σήμα, ένας κώδικας, δεν είναι ούτε νεκρό γράμμα ούτε μια άναρθρη κραυγή ασυδοσίας. Αφού αποφασίσεις τι είναι το κείμενο με ανοιχτά μάτια (αν θέλεις με χειρουργικά γυαλιά και όχι με χειρουργική αποστειρωμένη λαβίδα), τότε ναι, μπορείς να πεις ότι το κείμενο σε οδηγεί."

Ο blogoulis εξηγεί επιστημονικά...

2008-07-15T15:45:00.006+03:00

Να τι φταίει για το φαινόμενο τού θερμοκηπίου

Επιστήμονες πιστεύουν ότι το σύστημα πέψης τής αγελάδας είναι ένας από τούς βασικούς παραγωγούς μεθανίου στον πλανήτη με μεγάλη μάλιστα συμβολή στο φαινόμενο τού θερμοκηπίου. Συμβάλλει δε, στο φαινόμενο αυτό, πολύ περισσότερο από το διοξείδιο τού άνθρακα.
Σε μία προσπάθεια να γίνει κατανοητή η συμβολή τού αγελαδινού μεθανίου στην παγκόσμια αύξηση τής θερμοκρασίας, επιστήμονες συλλέγουν τα αέρια τής αγελάδας κατευθείαν από τα στομάχια τους με τη χρήση ειδικών πλαστικών δεξαμενών που τοποθετούν στις πλάτες τους. Οι Αργεντινοί επιστήμονες που πραγματοποιούν τα πειράματα, προσπαθούν να βρουν τρόπους ώστε να βελτιώσουν τήν πέψη τών αγελάδων μέσω τής διατροφής τους και ενδεχομένως να μειώσουν τήν παγκόσμια αύξηση τής θερμοκρασίας λόγω τού φαινομένου τού θερμοκηπίου. Η Silvia Valtorta, του "Εθνικού Συμβουλίου τών επιστημονικών ερευνών" τής Αργεντινής, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι σιτίζοντας τήν αγελάδα με τριφύλλι αντί τού σιταριού μειώνονται οι εκπομπές μεθανίου κατά 25 τοις εκατό!

Το δημοσίευμα αλίευσα από το πολύ καλό blog exastal

Κατάλαβες τώρα γιατί κοντεύουμε να σκάσουμε σαν τα ποντίκια πάνω σε τούτη τήν περιστρεφόμενη χωματόμπαλα; Δεν φταίει καλό μου η βιομηχανία και τα αέρια που ξερνάνε καθημερινά τα φουγάρα της. Δεν φταίει το φρέον που ξεχύνεται ορμητικά από τα εκατομμύρια σπρέι που σαν ηλίθιοι εξακολουθούμε να χρησιμοποιούμε. Δεν φταίει η παγκόσμια παραγωγή υδρογονανθράκων που βομβαρδίζοντας μ' αυτούς τήν ατμόσφαιρα κατάφεραν να ανοίξουν πάνω από τήν Ανταρκτική μια τρύπα στο στρώμα τού όζοντος, μεγαλύτερη σε έκταση και από αυτή τών Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Όχι, σε γελάσανε όποιοι σού τα είπαν αυτά. Ούτε ευθύνεται η Αμερική που υπήρξε η μοναδική χώρα η οποία αρνήθηκε να υπογράψει το μνημόνιο περιορισμού τών χλωροφθοριούχων ενώσεων τού άνθρακα. Όχι καλό μου.

Για όλα φταίνε οι κλανιές τών αγελάδων! Αμέ! Προτείνω να αποδεχτούμε το πόρισμα τού μαλάκα που έσπευσε να δώσει στη δημοσιότητα τήν ανακοίνωση και να εξοντώσουμε πάραυτα και το παραμικρό δαμάλι που παρεπιδημεί στον πλανήτη πριν αλλάξουν γνώμη και πουν ότι για τήν καταστροφή τού οικοσυστήματος φταίνε οι κλανιές τών ανθρώπων!

Ο blogoulis στην πινακοθήκη τών αναμνήσεων...

2008-07-13T15:14:00.003+03:00

Όλα στη θέση τους

Είχα πάει μια βόλτα προχτές. Στο λιμανάκι μας. Δεν σε ρωτάω αν θυμάσαι γιατί είμαι βέβαιος, όσο βέβαιος είμαι και για τόν εαυτό μου. Εκείνο το απόγευμα είχες βαλθεί να μού μαζέψεις κοχύλια και βότσαλα για να διακοσμήσω τα γυάλινα βάζα μου. Θεέ μου, δεν είχες κουραστεί; Τα διάλεγες προσεκτικά σα να επρόκειτο για πολύτιμα πετράδια. Τώρα που τα κοιτάζω εδώ μπροστά μου, μοιάζουν πραγματικά με μικρό θησαυρό. Γυαλίζουν ακόμα και κάτω από το ημίφως τού δωματίου μου. Κι ο πίνακας που επέλεξα δεν είναι τυχαίος. Είναι ένας από τούς λατρεμένους σου. Θυμάμαι που έκανες σαν παιδί όταν είχαμε πάει στην έκθεση, στην Πινακοθήκη. Μετά ανακάλυψες τήν ιστοσελίδα στο ίντερνετ και μού έστελνες όσους αγαπούσες. Τίποτα δεν πήγε χαμένο, ακούς; Όλα είναι εδώ όπως τα άφησες. Τα πάντα βρίσκονται στη θέση τους...

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΟΡΙΖΟΝΤΑ
"Αποτυχία σημαίνει να αποκτάς συνήθειες"

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΤΙΣ ΑΚΡΕΣ ΤΩΝ ΧΕΙΛΙΩΝ

"Έχω να σού πω δυο μυστικά για να διατηρήσεις τόν γάμο σου σε άψογη κατάσταση. Πρώτον, όποτε έχεις κάνει λάθος, ομολόγησέ το. Δεύτερον, όποτε έχεις δίκιο, βγάλε το σκασμό"

O blogoulis βλέπει το μέλλον...

2008-07-11T18:22:00.009+03:00

Βουβές αστυνομίες

Τα παιδιά πετάχτηκαν έντρομα από τόν ύπνο τους. Ποιος ήταν τούτος ο δαίμονας που με τόση θρασύτητα χτυπούσε το παράθυρο τού αυτοκινήτου και τούς έβγαζε από τη γλυκιά ραστώνη τού μεσημεριανού ύπνου τους;

"Χαι... χαι... χαίρετε... Προσ... Προσ... Προσκύνιος Καρ... Καρ... Καρφόπουλος..."

"Μια στιγμή", τόν διέκοψε ο επικεφαλής τών κοιμωμένων τού περιπολικού.

Δυνάμωσε τήν ένταση τού ασυρμάτου απ' όπου ακουγόταν η φωνή τού εκφωνητή, κάπως αλαφιασμένη, να περιγράφει κάποιον ύποπτο που καταζητείτο.

"Είναι ψηλός, περίπου 1,48, φοράει λαχανί σακάκι, κόκκινο παντελόνι, μωβ πουκάμισο με κίτρινη γραβάτα και αθλητικά παπούτσια. Έχει μαύρα πυκνά μαλλιά πιασμένα σε αλογοουρά με ένα λουλακί λαστιχάκι. Προς όλους τούς σταθμούς. Προχωρήστε άμεσα στη σύλληψή του. Είναι επικίνδυνος!"

"Τι θέλετε κύριε;", στράφηκε πάλι στον τραυλίζοντα παρείσακτο.

"Ακ... ρι... ρι... βώς γι' αυτό σα... σα... σάς ήθ... ήθελα. Το... το... τόν ξέ... ξέ... ρω τόν ύπ... ύποπτο τρο... τρο... τρομοκράτη. Είναι έ... έ... ένας blogger!"

"Και πώς τόν λένε; Πού θα τόν βρούμε; Λέγε γρήγορα όσα ξέρεις".

"Να... να... νάτος, εκεί απέ... απέ... απέναντι κά... κά... κάθεται".

"Μα αυτός φοράει μπλουτζίν και μαύρο μπλουζάκι και δεν έχει κοτσίδα τα μαλλιά του".

"Μη δί... δί... δίνεται ση... ση... σημασία. Το κά... κά... κάνει για να σα... σα... σάς μπε... μπε... μπερδέψει!"

Με τήν τσίμπλα στο μάτι τα καλά, έξυπνα μα και αγουροξυπνημένα παλικάρια δεν χάνουν ούτε στιγμή. Σε χρόνο μηδέν έχουν μπαγλαρώσει τόν έκπληκτο τυπάκο που κουνάει τα πόδια αδυνατώντας να καταλάβει γιατί τόν μπουζουριάζουν μεσημεριάτικα.

"Σκάσε και προχώρα", είναι η εντολή και δεν σηκώνει αντιρρήσεις.

... Η παράδοση τού ύποπτου έχει τελειώσει με επιτυχία. Κάτω από τόν πλάτανο κάθονται τρία παλικάρια. Ο ήλιος ζεματάει και σπρώχνει τα βλέφαρα γλυκά-γλυκά να συναντηθούν. Το δεξί χέρι τού ενός προσπαθεί να απωθήσει μια ενοχλητική μύγα που στριφογυρίζει μέσα στη μύτη του.

"Γαμημένο ζωύφιο", πετάγεται πάνω ζοχαδιασμένος. Τραβάει το περίστροφο χωρίς να το σκεφτεί δεύτερη φορά και πυροβολεί εξ επαφής. Ένα μεταλλικό "κλικ" ακούγεται καθώς πέφτει ο κόκορας στην άδεια από σφαίρες θαλάμη και ταυτόχρονα ένα ενοχλητικό βουητό από τη μύγα που στρογγυλοκάθεται θρασύτατα πάνω στη μύτη του και τού κλείνει πονηρά το ένα από τα χίλια μάτια της...

Ο blogoulis διαφημιστής...

2008-07-09T15:15:00.006+03:00

Διαφημιστικό διάλειμμα

Το blogάκι έκανε κοιλιά και ξέμεινε από φράγκα. Έτσι, είμαι υποχρεωμένος να προχωρήσω στην καταχώριση ορισμένων διαφημιστικών σποτ μπας και λαδώσω λιγάκι το αντεράκι μου. Αναγνώστη υπομονή! Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικό σου θα' ναι!

Φανουροκρεμμυδόπιτα

Τ' είν' αυτό, τ' είν' αυτό
μα, με τι να δεις μού μοιάζει
ντρέπομαι και να το πω
νιώθω το αίμα μου να βράζει.

Είν' χοντρό και στρογγυλό
που το βλέπεις και τα χάνεις
τριάντα πόντους μακρουλό
κι άμα το γευτείς θα κλάνεις.

Τ' είν' αυτό, τ' είν' αυτό
δε μπορώ, θα δοκιμάσω
ζουμερό και ζεστό
θα το αρπάξω μη το χάσω.

Είναι ντούρο και στητό
φουσκωμένο σαν το πιάνεις
θεέ μου τι λαχταριστό
φάτο όλο κι ας πεθάνεις.

Νέα φανουροκρεμμυδόπιτα από τη Χαμψιάδης Α.Ε.
τώρα και σε ρολά τών τριάντα πόντων.

Η απόλαυση στη γεύση!

----------------------------------------------------------------------------------

Φημισμένοι κατασκευαστές

Σύντομα θα ανεγερθεί στο κέντρο της Αθήνας το ψηλότερο οικοδόμημα που έχει γίνει ποτέ στη χώρα μας. Ένας σύγχρονος πύργος 102 ορόφων, χτισμένος με τις πιο αυστηρές οικοδομικές προδιαγραφές, θα κοσμεί τήν πόλη τών Αθηνών από τόν καινούριο χρόνο. Τήν επίβλεψη αλλά και τήν ευθύνη τού όλου εγχειρήματος, έχει αναλάβει ο παγκοσμίως γνωστός για τήν ευρηματικότητά του σε θέματα αντισεισμικής προστασίας, Ιταλός κατασκευαστής Κιανπέσι Τοστιρίζι, σε συνεργασία με τόν διεθνούς φήμης συνεργάτη του πολιτικό μηχανικό, ιαπωνικής καταγωγής αλλά πολιτογραφημένο Ιταλό, Σανκουνάι Πεστεκάτο. Ο σχεδιασμός τού κτιρίου θα γίνει μέσα στις φυλακές τής Αττάλειας, όπου οι δύο φυλακισμένοι εκτίουν ποινή κάθειρξης 25 ετών για εγκληματικές παραλείψεις σε νεοαναγειρόμενες οικοδομές τους που κατέρρευσαν κατά τόν περσινό φονικό σεισμό τής Κωνσταντινούπολης.

----------------------------------------------------------------------------------

Τι είναι αυτό;

Η κοπέλα μπαίνει στο χώρο αεράτη όταν ξαφνικά διακρίνει πάνω σε ένα τραπεζάκι το προϊόν τυλιγμένο στη συσκευασία του. Σταματάει απότομα ξαφνιασμένη και πλησιάζει με αργές κινήσεις.
Το παίρνει στα χέρια της και με φανερή απορία, αφού πρώτα το επεξεργάζεται αρκετά, αναφωνεί:

"Τι είναι αυτόοοο;"

Με βιαστικές κινήσεις σκίζει το περιτύλιγμα και γουρλώνει τα μάτια.

"Δεν το πιστεύω! Σοκολατοπρασογκοφρέτα τής ΦΤΟΥΣΟΥ! Και το 'λεγα Θεούλη μου χτες το βράδυ που έκανα τήν καλή μου πράξη δίνοντας μια ελαφριά σπρωξιά σ' εκείνη τη γιαγιάκα που φοβόταν να κατέβει τις κυλιόμενες, ότι δε μπορεί, από στιγμή σε στιγμή θα με ανταμείψεις".

Δαγκώνει γεμάτη απόλαυση, κλείνοντας τα μάτια με ύφος ταξιδιάρικο.

Ο blogoulis πάει τρένο...

2008-07-08T00:57:00.003+03:00

Το τρένο τής μεγάλης φυγής

"Τα τρένα που φύγαν αγάπες μού πήρανε", "Το τρένο φεύγει στις 8"… Χιλιοτραγουδισμένα αλλά και κατηγορημένα για πολλά υπήρξαν τα τρένα. Μέχρι που τούς χρεώσανε τήν έλλειψη από μάγκες επειδή λέει κάποιο απ' αυτά τούς πάτησε και μάς τελείωσαν.

Για μένα το τρένο είναι ένα σύμβολο ελευθερίας. Γραπώνεται πάνω στις ράγες του και ρίχνεται στη μάχη με το χρόνο ξεπερνώντας σε ταχύτητα κι αυτόν ακόμα τόν άνεμο.

Ανεξάρτητο, δεν καταδέχεται καμιά συνύπαρξη με άλλα οχήματα, τα βάζει με όλους τούς καιρούς, μαζεύει ταξιδιώτες σε κάθε του διαδρομή κι ανακυκλώνει στα κουρασμένα του βαγόνια όλες τους τις ιστορίες. Καμιά φορά εκτροχιάζεται κάποιο αλλά πάντα γι' αυτό τήν ευθύνη φέρει ένας απαίδευτος οδηγός ή κάποιος ασυνείδητος κλειδούχος. Ή ίσως κάποιος μικρόνους ή απελπισμένος που πίστεψε ότι μπορεί να σταθεί εμπόδιο στο πέρασμά του καταθέτοντας θυσία τήν ύπαρξή του.

Τίποτα δεν στέκεται ικανό να σταματήσει ένα τρένο κι αν θες να δοκιμάσεις κάτι τέτοιο δεν έχεις παρά να σταθείς πάνω σε μια αφύλαχτη διάβαση. Μόνος ή με την πανοπλία σου κι ακόμα αν σού χρειάζεται και με το σιδερένιο άρμα σου. Το τρένο θα περάσει από πάνω σου αδιαφορώντας για τις όποιες σου αντιστάσεις.

"Το τρένο τής μεγάλης φυγής", μία από τις αγαπημένες μου ταινίες. Γιατί εκτός από τραγουδισμένα τα τρένα υπήρξαν σημείο αναφοράς και αποτέλεσαν το φως τής έμπνευσης για σεναριογράφους και σκηνοθέτες.

Υπάρχουν φορές που ονειρεύομαι ένα ταξίδι με τρένο στην άκρη τής γης. Να αλλάζω παραστάσεις από σταθμό σε σταθμό και από χώρα σε χώρα. Κίνηση πάνω σε δυο παράλληλες ράγες, σαν τις παράλληλες ζωές τών ανθρώπων που κινούνται προς τήν ίδια κατεύθυνση μια ολόκληρη ζωή αλλά ξέρουν καλά ότι δεν πρόκειται να συναντηθούν ποτέ.

Να μη με περιμένει κανένας σε κανένα σταθμό. Να διασχίσω τις Ινδίες, Βομβάη, Καλκούτα, Νέο Δελχί, να κοιτάξω πίσω από ένα μισάνοιχτο παράθυρο όλες τις εικόνες τού κόσμου σε αργή και σε γρήγορη κίνηση. Όπως τις περισσότερες φορές κυλάει και η ζωή μας.

Να τρέχω σε κάμπους και σε βουνά, να περνάω από κρεμασμένα στο χάος γεφύρια, από ερήμους κι από πολύβουες πολιτείες. Και κάπου στον τελευταίο σταθμό, λίγο πριν από τήν άκρη τού κόσμου, να αδειάσω όλους τούς επιβάτες και να τραβήξω μόνος εγώ και το τρένο για το σημείο που κόβονται οι ράγες, λίγο πριν από το κενό.

Να φουλάρουν οι μηχανές στη μεγαλύτερη ταχύτητα κι όπως θα ανεβαίνει ψηλά το τελευταίο αποκομμένο τμήμα τής σιδηροτροχιάς, να δώσει μια το τρένο μου και να πετάξει στον ουρανό.

Να μπούμε σε τροχιά στο διάστημα και να περνάω μια φορά το χρόνο λίγο πιο χαμηλά από τη σελήνη και να τραβάω σαν αόρατος μηχανοδηγός τη μπουρού για να χαιρετήσω όλα τούτα που άφησα πίσω μου. Του του τουουουουου……

Ο blogoulis τώρα δικαιώνεται...

2008-07-07T15:49:00.003+03:00

"Καμπάνα" στους ταξιτζήδες

"Περισσότερα από 175 πρόστιμα, συνολικού ύψους 75.223 ευρώ επέβαλε σε οδηγούς ταξί η Νομαρχία Πειραιά και το υπουργείο Μεταφορών, ύστερα από καταγγελίες επιβατών και τη διενέργεια των σχετικών ελέγχων.
Η Διεύθυνση Μεταφορών της Νομαρχίας επεξεργάστηκε τα στοιχεία που συγκέντρωσε και κατηγοριοποίησε τις παραβάσεις.
Σε ποσοστό 26,7% οι αυτοκινητιστές αρνούνταν τη μίσθωση, ενώ σε ποσοστό 14,2% έκαναν επιλογή πελατών.
Το 12,5% δεν είχε αναρτημένο κατάλογο και το 6,8% δεν εξέδιδε αποδείξεις ταμειακής μηχανής.
Επίσης, οι οδηγοί σε ποσοστό 5,7% δεν διέθεταν ειδική άδεια, και σε 5,1% είχαν ληγμένη άδεια και απαιτούσαν υπερβολικό κόμιστρο.
Οι περισσότερες παραβάσεις διαπιστώθηκαν στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος και ακολουθούν η ευρύτερη περιοχή της Αθήνας και του Πειραιά, της Σαλαμίνας και τέλος το λιμάνι του Πειραιά."

Το αλίευσα από τη "Ζούγκλα" τού Μάκη Τριανταφυλλόπουλου και αισθάνθηκα όσο να 'ναι μια δικαίωση για το ποστ που ανέβασα στις 15 Ιουνίου με τίτλο "Ο Blogoulis κιτρινίζει…" με θέμα τούς Χιροχίτο τής κυκλοφορίας.

Σκέψου ότι αυτά τα καθίκια μόνο στη Νομαρχία Πειραιά -όπου σημειωτέον γίνεται πολύ καλή δουλειά στον τομέα προστασίας τών καταναλωτών- έπεσαν 175 πρόστιμα και μάλιστα για παραβάσεις που μόνο σε ευνομούμενη πολιτεία δεν παραπέμπουν.

Δεν εξέδιδαν αποδείξεις, δεν διέθεταν άδεια (άκουσον άκουσον !!!), απαιτούσαν υπερβολικό κόμιστρο (μπα! αυτά τα… καλά παιδιά;), αρνούνταν τη μίσθωση (έλα τώρα, δεν σε πιστεύω!), έκαναν επιλογή πελατών (αυτό κι αν είναι ανήκουστο!).

Κι αντί να παραδειγματιστεί το κράτος από τα όσα προέκυψαν μόνο σε μια Νομαρχία και να πλακωθεί στις ανακλήσεις αδειών, σφυρίζει αδιάφορα κλείνοντας τα μάτια. Δώστε τις άδεις σε ανθρώπους με παιδεία και με μεγάλη ανάγκη να δουλέψουν και στείλτε αυτούς τούς λεχρίτες να πεταλώνουν καβούρια τώρα που είναι γεμάτες οι ακτές από δαύτα και που δεν πρόκειται να πεινάσουν.

Κάθεστε και μού ανέχεστε τούς αχρείους να περνάνε τόν κόσμο για υποτακτικούς τους λες και δεν τούς πληρώνει με ζεστό χρήμα αλλά είναι υποχρεωμένος να χορεύει ανάλογα με τόν σκοπό που αποφασίζουν να τού παίξουν.

Όλες οι παραβάσεις προήλθαν από καταγγελίες αγανακτισμένων πολιτών και οφείλω να συγχαρώ, τόσο τόν κόσμο που αρχίζει να ξυπνάει και να μη δέχεται να πιαστεί άλλο κορόιδο, όσο και τη Νομαρχία Πειραιά που αποδεικνύει πως όταν θέλει κάποιος φορέας να κάνει καλά τη δουλειά του μπορεί να τήν κάνει.

Οι συγκεκριμένοι λωποδύτες δεν χρειάζονται κανέναν οίκτο. Και στο κάτω-κάτω αν δεν τούς αρέσει αυτό που διάλεξαν να κάνουν ας ασχοληθούν μόνοι τους με κάτι πιο εποικοδομητικό. Εμείς σαν πολίτες που δεχόμαστε καθημερινά στο πετσί μας κάθε βάρβαρη συμπεριφορά, που διακρίνουμε τούς λογής-λογής κλέφτες να χώνουν τα βρωμόχερά τους βαθιά στις τσέπες μας, πρέπει όπου τούς ανακαλύπτουμε να τούς ξεδοντιάζουμε για να καταλάβουν και οι λοιποί υποψήφιοι μακρυχέρηδες τής ζωής μας ότι η ανοχή μας έφτασε επιτέλους στο τέρμα της.

Κάθε τρις και λίγο οι καταναλωτικές οργανώσεις μάς προτρέπουν να πάρουμε μέρος σε μποϋκοτάζ κατά τής ακρίβειας. Ένα μποϋκοτάζ κατά τών πρωτοξάδερφων τού λήσταρχου Νταβέλη δεν σκέφτηκαν να οργανώσουν; Να μη μετακινείται κανένας με ταξί για μία εβδομάδα. Κι έπειτα από αυτό να δούμε αν θα δεχτούν να βάλουν νερό στο κρασί τους. Άντε γιατί μερικά λαμόγια τής κοινωνίας πρέπει κάποτε να αρχίσουμε να τα αντιμετωπίζουμε όπως τούς αξίζει…

Ο blogoulis Μέγας Αλέξανδρος...

2008-07-04T21:08:00.005+03:00

Εγώ το σκότωσα το φίδι!

Είχα πολύ καιρό να δω όνειρο. Από τότε μ' εκείνο το καταραμένο το τσουνάμι. Αλλά πάλι τότε τήν ευθύνη για τόν εφιάλτη είχαν αναλάβει κάτι σουβλάκια σε συνδυασμό με μια σοκολατίνα γύρω στις 12 τα μεσάνυχτα. Τι να σού κάνει και το όνειρο μετά από τέτοια κραιπάλη. Μετατρέπεται σε φιλμάκι Γκραν Γκινιόλ.

Χτες, λοιπόν, ονειρεύτηκα ένα μεγάλο μπερντέ. Ήταν ένα ολοζώντανο θέατρο σκιών κι εγώ βρισκόμουν, λέει, από τη μέσα μεριά. Εκεί δηλαδή που διαδραματιζόταν η ιστορία. Δεν ένιωθα καθόλου σαν χάρτινη φιγούρα όμως. Ήμουν πέρα για πέρα αληθινός. Σάρκινος μέχρι το τελευταίο μου μόριο. Και θα μού πεις, πώς θα το καταλάβαινα αν ήμουν μια σκέτη φιγούρα στα χέρια κάποιου καραγκιοζοπαίχτη; Ε, όσο να 'ναι μια ενόχληση στην πλάτη θα τήν ένιωθα από το μαρκούτσι με το οποίο θα με χειριζόταν ο επίδοξος Ευγένιος Σπαθάρης.

Συνομιλούσα με ένα ανθρωπάκι αδύνατο, με μυτερό γενάκι και μακριά κελεμπία. Προσπαθώ να θυμηθώ το όνομά του αλλά μπερδεύομαι. Χατζικάπως τόν έλεγαν πάντως. Στεκόμαστε έξω από ένα τεράστιο σαράι κι εγώ κάπου-κάπου σήκωνα το χέρι μου και τού έχωνα κάτι σφαλιάρες, μα κάτι σφαλιάρες. Ξεγυρισμένες! Αυτός διαρκώς παραπονιόταν αλλά εγώ εκεί, το βιολί μου. Το είχα πεθάνει στις φάπες το ανθρωπάκι. Σε μια στιγμή εκείνος πήγε και στάθηκε λίγο πιο μακριά μου αλλά, χωρίς να μπορώ να εξηγήσω στην αρχή πώς στο δαίμονα το κατάφερνα, εγώ τόν έφτανα πάλι και τόν καταχέριαζα. Μετά πρόσεξα το δεξί μου χέρι πως ήταν τουλάχιστο άλλο τόσο σε μήκος από το αριστερό και πάγωσα!

"Ρε, πώς είμαι έτσι", αναρωτήθηκα. Ήταν και κάτι τρομερά ενοχλητικό που ένιωθα να φουσκώνει στην πλάτη μου και κάνα δυο περαστικοί με φώναξαν καμπούρη. Εγώ όμως δεν έδωσα καμία σημασία γιατί ξέρω καλά πόσο κακός είναι ο κόσμος και πόσο με ζηλεύει.

Μετά ο εφιάλτης χειροτέρεψε. Εγώ βρέθηκα σε μια ξύλινη παράγκα έτοιμη να καταρρεύσει πάνω στο κεφάλι μου και γύρω-γύρω μου τρέχανε κάτι σκασμένα κουτσούβελα απαίσια στην όψη τα οποία, δεν φτάνει που έμοιαζαν σαν παιδιά τού Μητσοτάκη, με φώναζαν και μπαμπάκο από πάνω!

Άρχισα να ιδρώνω και να αισθάνομαι ζαλάδα. Μού φάνηκε ότι σκεφτόμουν δυνατά γιατί μέσα στη θολούρα μου κατάλαβα να μαζεύεται κόσμος γύρω μου. Παραληρούσα. Κάτι ακατάληπτα για τούς άλλους λόγια που όμως εγώ μέσα μου τα καταλάβαινα πολύ καλά άρχισαν να ξεπηδάνε από το στόμα μου:

"Αφήστε με κάτω ρε! Εγώ το σκότωσα το φίδι! Ναι ρε, εγώ που με βλέπετε! Εγώ είμαι ρε ο Μέγας Αλέξανδρος! Ο ομορφότερος και ο πιο γενναίος άντρας. Κάτω τα χέρια από τόν πολέμαρχο βρε ανάξιοι. Ποιος είναι αυτός με τη μουστάκα και τη γκλίτσα; Ο άλλος με το κεφάλι σαν αεροδρόμιο και τη μυταρόλα; Τι θέλετε από εμένα όλοι σας;".

Μετά σηκώθηκα και ζήτησα ένα τηγάνι. Μού το έφεραν και αφού έβαλα λάδι να κάψει στη φωτιά άρχισα σα μανιακός να τηγανίζω γραβάτες. Πολλές γραβάτες. Γραβάτες πουά, γραβάτες ριγέ, λαχούρ γραβάτες.

Μετά έχασα τόν κόσμο γύρω μου. Μού φάνηκε σα να πέρασαν αιώνες όταν ένιωσα κάτι δροσερό στο μέτωπό μου. Κάποιος είχε ακουμπήσει ένα κομμάτι βρεγμένο πανί στο πρόσωπό μου και με δρόσιζε.

"Συνήλθες Καραγκιόζη μου; Εγώ είμαι, η Αγλαΐα σου!".

Παναγία μου και Χριστέ μου! Τι τέρας τής αποκάλυψης ήταν αυτό που αντίκρισαν τα μάτια μου; Μια χοντρή ξεμαλλιασμένη, με κάτι σκόρπια μπικουτί, πασαλειμμένη λάδια και αβγά, βρωμούσε σκόρδο και κρεμμύδι ανακατεμένα με παστουρμά! Φρίκη! Με μια κίνηση ακούμπησε πρώτα το χέρι της και μετά το ιδρωμένο της μάγουλο στο μέτωπό μου για να δει αν έχω πυρετό. Αυτό ήταν! Τούτη τη φορά λιποθύμησα για τα καλά.

Ούτε που ξέρω πόσες ώρες πέρασαν όταν άνοιξα τα μάτια μου. Κάποια κοιμόταν δίπλα μου, στην αγκαλιά μου και πάνω που ετοιμαζόμουν να ξαναλιποθυμήσω διαπίστωσα πως ούτε χοντρή ήταν, ούτε βρωμούσε. Γλυκό μουτράκι, ωραίο κορμάκι, είχε τυλιχτεί πάνω μου και με έσφιγγε σαν τανάλια. Κοιμόταν σαν πουλάκι χωρίς να ροχαλίζει ή να βγάζει τίποτα άλλους περίεργους ήχους και μοσχομύριζε αφρόλουτρο και άρωμα. Βέβαια δεν μού θύμιζε και τίποτα σημαντικό αλλά και μόνο που κατάλαβα ότι αυτή τη φορά βρισκόμουν στην πραγματικότητά μου και είχα ξυπνήσει κανονικά, μού έφτανε. Σιγά-σιγά άρχισε να ξεκαθαρίζει το τοπίο. Τήν κοπελίτσα τήν είχα γνωρίσει στο πάρτι ενός φίλου χτες το βράδυ. Τα ψιλοήπιαμε και βρεθήκαμε στο σπίτι μου. Εκείνο που διαπίστωσα τελικά είναι πως δεν ευθύνεται μόνο το βαρύ φαγητό πριν από τόν ύπνο για να βολτάρεις νυχτιάτικα σε κάποιον εφιάλτη, αλλά και η μεγάλη κατανάλωση αλκοόλ.

Πάει, το αποφάσισα. Βάζω φρένο στις καταχρήσεις!

Ο blogoulis χορεύει...

2008-07-01T15:50:00.002+03:00

Χορεύοντας στη δύση

Σε διώχνω και σε ξαναφέρνω. Μέσα στο μυαλό μου όλα αναβοσβήνουν. Τίποτα δεν είναι αληθινό, το ξέρω. Στην πραγματικότητα μόνο σε έδιωξα χωρίς να σε ξαναφέρω ποτέ.

Θυμάμαι μιαν απέραντη αμμουδιά. Άρχιζε ακριβώς όπου τελείωνε η πόλη και μάς άρεσε να βλέπουμε από εκεί το ηλιοβασίλεμα. Ήταν τότε, μόλις έπεφτε το σούρουπο, που ο Γερμανός ιδιοκτήτης τής βίλας που δέσποζε πάνω από το κεφάλι μας έβαζε στο πικ απ εκείνο το ταγκό.

Θυμάσαι; Πάντα το ίδιο. Είμαι σίγουρος ότι για μάς το έβαζε. Μάς είχε δει τήν πρώτη φορά που το χορέψαμε τόσο παθιασμένα και ενθουσιάστηκε από το θέαμα. Θεέ μου, σε έσφιγγα στην αγκαλιά μου και νόμιζα ότι κρατούσα ένα κομμάτι πορσελάνης που έπρεπε να το αγγίζω πολύ προσεκτικά για να μη θρυμματιστεί μέσα στα χέρια μου. Ήσουν αέρινη μα και εκθαμβωτική κάτω από το χλωμό φως του ήλιου που έδυε στο βάθος τού ορίζοντα. Από τότε έχω συνδέσει τη δύση τού ήλιου με κάθε τι εύθραυστο. Και πάνω απ' όλα μ' αυτή τήν ίδια τήν αγάπη...

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΟΡΙΖΟΝΤΑ
"Εκείνο που μάς διακρίνει, αυτό το ίδιο μάς χωρίζει"

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΤΙΣ ΑΚΡΕΣ ΤΩΝ ΧΕΙΛΙΩΝ

"Γεννιόμαστε γυμνοί, υγροί και πεινασμένοι. Μετά τα πράγματα χειροτερεύουν"

Ο blogoulis ακούει μουσική...

2008-06-30T23:07:00.005+03:00

Τραγουδάκι ιδιαίτερο και εμπνευσμένο, για ομαλή μετάβαση στον καινούριο μήνα. Είθε να βρούμε όλοι τόν φύλακα άγγελό μας και να αποτελέσουμε και οι ίδιοι τόν φύλακα άγγελο κάποιου άλλου. Καλό μήνα σε όλους!

Ένας φύλακας άγγελος αλήτης

Στίχοι-Μουσική-Ερμηνεία: Active Member

"Σ' έχω δει στα πιο παράξενα και όμορφα μέρη

όπου κρατούσα μικρόφωνο βρισκόσουν εκεί

με ένα τσιγάρο ή μ' ένα ποτήρι στο χέρι

κάπου στο βάθος μακριά από τη σκηνή.

Σ' είδα χειμώνα σ' ένα χώρο ζεστό, μικρό

και καλοκαίρι σε φευγάτο νησί

σ' είδα σε γήπεδο σε κάποιο μακρινό χωριό

και στην Αθήνα σε μεγάλο μαγαζί.

Σ' είδα κι αλλού με κόσμο πολύ στριμωγμένο

και σε μέρος που ήμασταν εμείς κι εμείς

σ' είδα να γελάς και άλλοτε θυμωμένο

και γούσταρα λόγω τιμής.

Σ' έχω ακούσει δυνατά να τραγουδάς και να φωνάζεις

να τα κάνεις τριγύρω σου κομμάτια

σ' έχω πιάσει για ώρα προσεκτικά να κοιτάζεις

τα 'χουμε πει τόσες φορές με τα μάτια.

Σ' είδα να μού χτυπάς τήν πλάτη και να φεύγεις

να δακρύζεις και το κεφάλι να σκύβεις

σ' έψαχνα κάπου στο φως, αλλά κι εσύ τ' αποφεύγεις

στην αρχή μού φαινόταν πως κι εσύ κάτι κρύβεις.

Με τήν πάρτη σου που λες είχαν πολλοί τρελαθεί

σ' είχαν περάσει για χαμένο ή ασφαλίτη

τώρα ξέρω το Low Bap όπου βρεθεί

έχει ένα φύλακα άγγελο αλήτη.

Ρε, δε με νοιάζει από πού 'ρθες σού λέω

κι εμείς εδώ είμαστε περαστικοί

στον ουρανό ν' ανέβω και να τα λέω

πάω στοίχημα πως θα 'σαι και εκεί.

Ρε, δε με νοιάζει ποιος σ' έστειλε, τι θες

ούτε αν είσαι από άλλο πλανήτη

εδώ χρωστάμε λύπες και χαρές

σ' ένα φύλακα άγγελο αλήτη.

Δε σ' έχω πιάσει πάνω απ' άλλους να θέλεις ν' ακουστείς

όμως μαντεύω πως καλά με τα λόγια θα τα πας

δεν αγριεύεις χωρίς λόγο κι αν πιαστείς

τότε κουλάρεις ξανά και στον τοίχο ακουμπάς.

Υποψιάζομαι περίπου ποιο τραγούδι γουστάρεις

και νιώθω πως ακούς πάντα τ' "Ονειρολόγιο"

ωραία, ακόμα ένας τρελός ταξιδιάρης

που είν' η ζωή του ένα Low Bap δρομολόγιο.

Υπάρχουν φίλοι που δεν έχουν δώσει δραχμή

ενώ εσύ πληρώνεις μάλλον εισιτήριο

υπάρχουνε κι αυτοί που δεν είχανε τιμή

ποιο θα τούς διάλεγες, για πες μου, εσύ μαρτύριο.

Υπάρχουν κι άλλοι, όχι και τόσο κουρασμένοι

θυμίζουν μαθητές μέσα στην τάξη

μπροστά που κάθονται οι καλά οι διαβασμένοι

και πίσω αυτοί που είναι αλλού μα και οι εντάξει.

Μού 'παν στα δύσκολα πως ρώταγες για μένα

τότε γέλασα πολύ κι η ψυχή μου το χάρηκε

τούς είπα να σε βρουν, όμως τα ίχνη σβησμένα

κάποιος τούς είπε πως ο αλήτης χάθηκε.

Εγώ όμως ξέρω, τήν επόμενη φορά

όταν θα ψάξω από πάνω απ' τη σκηνή

σε μια γωνιά, στην τελευταία τη σειρά

πάω στοίχημα ξανά πως θα 'σαι εκεί"

Ο blogoulis σε πηγαδάκι...

2008-06-28T15:25:00.004+03:00

Προεδράρα κάνε μεγάλη τήν ομάδα και μεγαλύτερη τήν… τσέπη σου

Γιατί ξαφνικά νεόκοποι και μη επιχειρηματίες κόπτονται να επενδύσουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο; Γιατί ομάδες από τις λεγόμενες μικρές αποτελούν μήλον τής έριδος για γνωστούς και άγνωστους λεφτάδες; Η απάντηση είναι μάλλον εύκολη. Υπάρχει καλύτερη προοπτική από τη διαχείριση μιας ομάδας που αποτελεί φυτώριο νέων ταλέντων όταν έχεις εξασφαλισμένη πελατεία έτοιμη να σφαχτεί στα πόδια σου;

Έχουμε και λέμε: Πηλαδάκης στη Λάρισα, Πανόπουλος στην Ξάνθη, Τσακίρης στον Πανιώνιο, Σκόρδας στον Άρη, Θεοδωρίδης στον Πανσερραϊκό, Ψωμιάδης στην Καβάλα, Κούγιας στα Γιάννινα, Καϋμενάκης στον Αστέρα Τρίπολης, Παπουτσάκης στον Εργοτέλη, Ρόδης στον Θρασύβουλο, Κομπότης στον Λεβαδειακό, Βατσινάς στον ΟΦΗ. Αν σ' αυτούς προσθέσουμε τούς: Ζαγοράκη στον ΠΑΟΚ, Ρέμο στον Ηρακλή αλλά και τούς πολυμετοχικούς Νικολαΐδη, Κανελόπουλο, Κούλη, Γκούμα, Θανόπουλο, Παπά, Φαναρά, Χατζηιωάννου και τούς υπό ένταξη: Μελισσανίδη, Ρέστη, Λαυρεντιάδη, Γεωργιόπουλο στην ΑΕΚ, τούς: Βαρδινογιάννη, Αφους Γιαννακόπουλους, Βγενόπουλο, Πατέρα στον Παναθηναϊκό και Κόκαλη στον Ολυμπιακό (ε, ρε φραγκάτοι που υπάρχουν στην Ψωροκώσταινα!) έχουμε μπροστά μας ολόκληρη τη σύνθεση μιας αγοράς με τεράστιες προοπτικές κέρδους για όλους.

Η πρώτη παρτίδα, τών αποκαλούμενων και… φτωχών συγγενών, δημιουργεί ομάδες προπομπούς ή αλλιώς θυγατρικές τών τριών μεγάλων. Μαζεύουν ό,τι ταλεντάκι πέσει στην αντίληψή τους ή αγοράζουν φτηνά από τη διεθνή αγορά και στη συνέχεια εκμεταλλευόμενοι τόν επενδυτικό πυρετό τών μεγαλύτερων (κυρίως Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού) που διαθέτουν τα χοντρά φράγκα και βρίσκονται σε διαρκή ανταγωνισμό, γεμίζουν τις τσέπες τους με εκατομμύρια ευρώ και οι επιχειρήσεις τους γνωρίζουν μια πρωτόγνωρη ανθοφορία.

Αλλά και η δεύτερη παρτίδα, αυτή τών μεγάλων, δεν πάει πίσω. Μόνο που αυτοί πάνε για πιο μεγάλα ψάρια. Αγοράζουν από τούς μικρούς ή από τούς δευτεροκλασάτους τής Ευρώπης, τής Λατινικής Αμερικής, τής Αφρικής, ακόμα και τής Ωκεανίας και πουλάνε στις αγορές τού εξωτερικού όπου τα οικονομικά μεγέθη είναι πια δυσθεώρητα.

Τα τελευταία χρόνια οι πωλήσεις ποδοσφαιριστών από μικρούς προς μεγάλους και από μεγάλους προς ομάδες τού εξωτερικού, μιλάνε από μόνες τους. Πρωταθλητής στο σπορ τής αγοραπωλησίας έχει αναδειχτεί ο δαιμόνιος ιδιοκτήτης τής Skoda Ξάνθης, ο γνωστός Πανόπουλος. Έχει πουλήσει: στον Ολυμπιακό τούς Άντζα, Τοροσίδη, στον Παναθηναϊκό τόν Μάλαρντζ, στην ΑΕΚ τούς Ρίκκα, Έμερσον, και παλιότερα τούς Ζήκο, Μαλαδένη, Σέμπουε, Κωστένογλου, Μαρσέλο και στον ΠΑΟΚ τόν Βρύζα. Ακολουθεί ο Τσακίρης τού Πανιωνίου με Σπυρόπουλο στον Παναθηναϊκό -ενώ ετοιμάζει Τζιμπούρ και Μάκο- και Φερνάντεζ στο Ισραήλ, ο Παπουτσάκης τού Εργοτέλη με Κοιλιάρα τάχα μου στον Πανιώνιο αλλά στην ουσία στον Παναθηναϊκό που τόν παραχώρησε σαν αντάλλαγμα για τόν Τζιμπούρ, ο Ζαγοράκης τού ΠΑΟΚ με Σαλπιγγίδη και τώρα Χριστοδουλόπουλο στον Παναθηναϊκό και Φερναντέζ (Πορτογάλο) στο εξωτερικό, ο Πηλαδάκης τής Λάρισας με Κλέιτον στον Παναθηναϊκό και Γκαλίτσιο στον Ολυμπιακό, ο Ρέμος τού Ηρακλή με Παπαδόπουλο στον Ολυμπιακό και ακολουθεί ο Πάρντο, ο Σκόρδας τού Άρη που κάνει τόν δύσκολο με Αβραάμ Παπαδόπουλο στους δυο μεγάλους για να πετύχει καλύτερη τιμή, ο Καϋμενάκης τού Αστέρα Τρίπολης που ετοιμάζει Καρντόσο και Φιλουμένο για το… νυφοπάζαρο, ο Κομπότης τού Λεβαδειακού που πούλησε ήδη τόν Σέριτς στον Ολυμπιακό και θα έδινε ευχαρίστως ό,τι άλλο τού βρίσκεται πρόχειρο.

Πέρυσι ο Κόκαλης πούλησε τόν Καστίγιο που είχε αγοράσει τσάμπα από τη Λατινική Αμερική, στους Ρώσους εισπράττοντας 15 εκατομμύρια ευρώ! Παλιότερα είχε κάνει το ίδιο με τόν Γιαννακόπουλο στην Μπόλτον ενώ διαπραγματεύεται τήν πώληση τών Τοροσίδη, Λεντέσμα.

Ο Βαρδινογιάννης ξεπούλησε σχεδόν ολόκληρο τόν μεγάλο Παναθηναϊκό με τήν εκπληκτική πορεία στην Ευρώπη, διαβάστε ονόματα: Νικοπολίδης, Χαλκιάς, Σεϊταρίδης, Φύσσας, Κυργιάκος, Λυμπερόπουλος, Καραγκούνης, Γκέκας, Κωνσταντίνου.

Ο Νικολαΐδης πούλησε τόν Κατσουράνη στη Μπενφίκα αντί 2,5 εκατομμυρίων ευρώ ενώ δεν έχει αντίρρηση να πουλήσει Λυμπερόπουλο, Δέλλα, Μάχο και διαπραγματεύεται επίσης το μεγάλο ταλέντο τής ομάδας του, τόν Παπασταθόπουλο.

Το ποδόσφαιρο πια είναι μπίζνες. Όποιος δεν το έχει καταλάβει και νομίζει ότι υπάρχουν άνθρωποι που αγαπάνε τις ομάδες τους και κόπτονται να τις καταστήσουν κυρίαρχες δυνάμεις σε Ελλάδα και Ευρώπη είναι τουλάχιστον αφελής. Να ανεβαίνει η αξία τού εμπορεύματος είναι που τούς καίει, για να εισρέουν ολοένα και μεγαλύτερα ποσά στις τσέπες τους. Δεν πρέπει πια να παραμυθιάζεται κανείς.

Ο blogoulis βηματίζει ανάποδα...

2008-06-27T19:14:00.005+03:00

Ένας περίπατος

Σού έδειχνα το δρόμο και δεν κοίταζες. Χίλιες δυο ομορφιές σε μιας ώρας ταξίδι κι εσύ χαμένη μέσα σου, στα δικά σου τοπία. Έπειτα έπρεπε να σού πω να φύγεις κι ήταν δύσκολο. Τόσο δύσκολο που στο τέλος έφυγα εγώ. Πώς να μιλήσεις σ' ένα παιδί προσπαθώντας να τού εξηγήσεις τη χρησιμότητα τού τέλους στα παραμύθια; Εκείνο πάντα θα κλαίει αναζητώντας τη συνέχεια. Πίσω από κάθε "λοιπόν", κάτω από κάθε "και που λες", δυο τεράστια απορημένα μάτια ψάχνουν με αγωνία το μετά τής κάθε ιστορίας. Κι όταν έρχεται η ώρα τού "και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα", το καθάριο βλέμμα τους καλύπτεται από μιαν απέραντη κι αφτιασίδωτη πικρόχολη ειρωνεία. Για τα παιδιά δεν υπάρχουν εξηγήσεις. Μόνο αλήθεια υπάρχει. Αλήθεια και συνέχεια. Κι είναι η δική τους αλήθεια που τα κάνει σίγουρα ότι κανένας δεν έζησε καλά και πως πάντως εμείς δεν ζήσαμε καλύτερα...

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΟΡΙΖΟΝΤΑ
"Ζωή είναι αυτό που μάς συμβαίνει τήν ώρα που εμείς κάνουμε άλλα σχέδια" John Lennon

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΤΙΣ ΑΚΡΕΣ ΤΩΝ ΧΕΙΛΙΩΝ
"Οι στατιστικές λένε ότι ένας στους τέσσερις ανθρώπους υποφέρει από κάποια διανοητική διαταραχή. Σκέψου τούς τρεις καλύτερους φίλους σου. Αν είναι υγιείς, τότε έχεις πρόβλημα!"

Ο blogoulis μποϋκοτάρει...

2008-06-26T08:24:00.009+03:00

Μποϋκοτάζ τροφίμων κάθε Πέμπτη

ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΚΡΙΒΕΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΓΟΝΑΤΙΣΕΙ

ΔΙΚΑΙΕΣ ΤΙΜΕΣ ΣΤΑ ΤΡΟΦΙΜΑ! Το ζητάμε και το δικαιούμαστε.

Αλλιώς, ΚΑΘΕ ΠΕΜΠΤΗ ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ

ΗΜΕΡΑ ΔΗΛΩΣΗ ΑΠΟΧΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΚΡΙΒΕΙΑΣ

P.s. Πάντως αγαπητές μου καταναλωτικές οργανώσεις που συμπράξατε σ' αυτή τήν πολύ ορθή απόφαση, δεν καταλαβαίνω γιατί προβήκατε σ' εκείνη τήν πολύ... καθιστή εξαίρεση. Τι θα πει δηλαδή: "Εκτός από τις λαϊκές αγορές;". Δεν κατάλαβα. Τον κώλο πίσω έχουν οι λαϊκές αγορές; Ή μάς κλέβουν λιγότερο; Ή λυπόσαστε που θα αναγκαστούν να πετάξουν την πραμάτεια τους; Πώς θα τσούξει αλλιώς; Ή μήπως φοβόσαστε να τα βάλετε με τούς βαρύμαγκες και τα κουτσαβάκια που τις απαρτίζουν; Όταν παίρνετε μια απόφαση να είναι προς κάθε κατεύθυνση και χωρίς κανόνες και εξαιρέσεις. Μάς κλέβουν ΟΛΟΙ και πρέπει να αντιδράσουμε απέναντι σε ΟΛΟΥΣ. Τα υπόλοιπα είναι τού πρωκτού τα εννιάμερα. Εγώ να στηρίξω τήν απόφαση αλλά κάποια πράγματα με κάνουν να απορώ και δεν γουστάρω καθόλου, μικρό παιδί, να μένω με τις απορίες μου. Εικόνα δεν βάζω κανενός ινστιτούτου και καμιάς καταναλωτικής οργάνωσης γιατί, υποθέτω, όλες κάνατε τόν αγώνα σας. Θα βάλω δικιά μου.

Ο blogoulis πιλότος...

2008-06-25T11:32:00.002+03:00

Να πάρει ο διάλας...

Ασταδιάλα... Ποιος άσχετος πήγε κι έχτισε το σπίτι του πάνω στον διάδρομο προσγείωσης;

Ο blogoulis αλλού...

2008-06-24T14:50:00.005+03:00

Έρχεται μπόρα

Πρέπει να φύγεις. Ο καιρός χάλασε κι έρχεται μπόρα. Ναι, εντάξει, εκεί θα ζήσουμε μια μέρα. Μαζί. Στο αγαπημένο μας νησί. Θ' αγοράσουμε κι ένα πέτρινο σπίτι στο ορεινό χωριό που λατρέψαμε. Εκεί, ακριβώς πάνω από το χάσμα τού κόσμου. Εσύ θα ζωγραφίζεις όλη μέρα κι εγώ θα γράφω. Εντάξει, μα τώρα πρέπει να φύγεις. Μαύρα σύννεφα άρχισαν να μαζεύονται, όπου να 'ναι θα ξεσπάσει η μπόρα. Ναι, ναι, θα ζωγραφίζεις τα εξώφυλλα στα παραμύθια μου κι εγώ θα φροντίζω τόν κήπο μας. Στο υπόγειο θα φτιάξουμε το κελάρι μας, θα έχουμε κι αρμαθιές με ξεραμένες πιπεριές. Κρασί δικό μας, κόκκινο. Φύγε τώρα, θα χαλάσει ο κόσμος σε λίγο. Θα αγοράσουμε και μια βαρκούλα. Θα κάνουμε το γύρο τού νησιού και θα διαλέγουμε τις πιο απόμακρες παραλίες για να κρυβόμαστε. Θα το πετύχεις αυτό το απειλητικό μολυβί τού ουρανού; Και πώς θα αποτυπώσεις τόση μανία που κουβαλάει ο άνεμος; Άκου πώς σφυρίζει ανάμεσα στα βράχια. Άσπρο πάτο δυο ρακές, κρεμασμένοι στο απόκρημνο χαγιάτι τής Αγάπης. Καιρός να πηγαίνεις. Έρχεται μπόρα και πώς θα προφυλαχτείς; Πώς θα τήν κόψεις στα δυο τήν καταιγίδα; Φύγε σού λέω, δεν μ' ακούς; Γιατί γαμώτο δεν φεύγεις από μέσα μου;

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΟΡΙΖΟΝΤΑ
"Αυτός που δεν κάνει λάθη, συνήθως δεν κάνει τίποτα" Edward John Phelps

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΤΙΣ ΑΚΡΕΣ ΤΩΝ ΧΕΙΛΙΩΝ"

"Μην εκνευρίζεσαι αν ο γείτονάς σου έχει το στέρεο ανοιχτό στις δύο το πρωί. Τηλεφώνησέ του στις τέσσερις και πες του πόσο σού άρεσε"

O blogoulis θυμάται και χαμογελάει...

2008-06-23T11:58:00.006+03:00

Τι θα πει να είσαι Γκαγκαούκας

-Να χτίζεις εξοχικό στο Κακοσάλεσι και να δίνεις οδηγίες στον αρχιτέκτονα να το κάνει φτυστό σαλέ τού Σάλτσμπουργκ με σκεπή επικλινή για να φεύγει το χιόνι, "όσο και αν κοστίσει".

-Να βουτάς στην πλαζ τής Βούλας με πλήρη στολή δύτη, μαχαίρι στο πόδι και ψαροντούφεκο για φαλαινοκαρχαρίες (στη Βούλα ως γνωστόν, οι φαλαινοκαρχαρίες έρχονται μέχρι έξω και τούς πετάνε παπάρες οι θαμώνες τών παραλιακών ρεστοράν).

-Να αφήνεις τη σχάρα τού σκι στο αυτοκίνητο όλο το χρόνο (διότι δεν ξέρεις καμιά φορά, στη Μύκονο είναι και πονηρός ο καιρός).

-Να έχεις να κάνεις μπάνιο 9 ½ εβδομάδες και να φοράς κολόνια να καλύψεις τήν ιδρωτίλα. (το κουνάβι τής περιοχής σας, σάς εύχεται καλό Δεκαπενταύγουστο).

-Να έχεις 23 τασάκια μπροστά σου και να πετάς τα τσιγάρα στις γλάστρες (παρντόν ξεροβήχει η αζαλέα ή μού φαίνεται; Μπα, παίζει και μπεγλέρι;).

-Να βγάζεις κόσμο έξω για τη γιορτή σου και να τούς αφήνεις να πληρώσουν το λογαριασμό (ευχαριστώ παιδιά, περάσαμε τέλεια, αφού μάλιστα είχε τέτοια επιτυχία λέω να το κάνω συχνότερα και όπως βγαίνετε πάρτε μου και τσιγάρα).

-Να σκυλοβρίζεις τις γκόμενες που δεν σού κάθονται (αϊ σιχτίρ μωρή λινάτσα, δε φταίει κανείς, εγώ φταίω που κάθομαι και ασχολούμαι μαζί σου. Να περνάει η ώρα γιατί στις 5 έχω οδοντίατρο και βάζω στοίχημα ότι σού αρέσει και η Ντέμι Μουρ, ανώμαλη, που σού κακοπέφτει ο Μπάμπης. Και πρόσεξε, εγώ σού ρίχνω χυλόπιτα, όχι εσύ σε μένα). Ιιιιιιιιι… (Σπινάρισμα τσατισμένης αποχώρησης. Τελικά όλες πουτάνες είναι. Εκτός από τη μαμά).

-Να μην έχεις λεφτά να πάρεις μια μηχανή τής προκοπής και να οδηγείς "φτιαγμένο" (έτοιμο το παπί με καρμπυρατέρ από φρεγάτα κύριε Μπάμπη μας. Θα σκίσεις πάλι! Αλήθεια εκείνο το σκέιτμπορντ με χειρολαβές από διαστημικό λεωφορείο το έχεις ακόμη ή το έδωσες στο Δημόκριτο να το θάψουν;).

-Να έχεις καράφλα και να κολλάς όλο το μαλλί μονόπαντα (κλααααατς, άντε χτενιστήκαμε και σήμερα!).

-Να δοκιμάζεις με ύφος ειδήμονα σε ταβέρνα, κρασί Δεμέστιχα Ιουνίου 2004 (μτς, μτς, μτς... - η γλώσσα πλαταγίζει στον ουρανίσκο - "Από δυτική πλαγιά δεν είναι;". "Τι να σου πω ρε μάστορα, όπως πας για Λιόσα, όλο ευθεία". "Αρκετά καλό, αν και…", μικρή παύση, "φρουτώδες". "Εντάξει παιδί μου, σερβίρισε και τήν κυρία").

-Να πίνεις ουίσκι 12άρι με κόκα-κόλα (Γκαγκαουγκιά; Γιατί ρε παιδιά; Αφού και το ούζο 12 μια ζωή έτσι το έπινα!).

-Να φτύνεις το χέρι σου για να μετρήσεις λεφτά. (χρρρρρρ, φτουουου, 2.000 ευρώ, χρρρρρ, φτουουου, 2005 ευρώ, χρρρρρ, φτουουου, 2010 ευρώ, "Ρε Γιάννη, πού το πας το ατμοσίδερο;").

-Να φοράς σούπερ επαγγελματικό ρολόι καταδύσεων ενώ κινείσαι στο τρίγωνο Κυψέλη - Παγκράτι - Κ. Πετράλωνα (τούτο δω το πραματάκι που βλέπεις αντέχει μέχρι 800 μέτρα βάθος, 35 ατμόσφαιρες πίεση, 5 εκρήξεις υποθαλάσσιων ηφαιστείων και 2 τρακαρίσματα με πυρηνικό υποβρύχιο, ενώ διαθέτει και φακό για τήν άβυσσο, ανοιχτήρι για στρείδια, πυροφάνι για καλαμάρια, κλουβί για τα σκυλόψαρα, μπιμπερό για ορφανά φαλαινάκια και άμα δεις, εδώ δεξιά, πατάς ένα κουμπί και φωσφορίζει η φωτογραφία τού Κουστώ. Άσε, δε μπορείς να φανταστείς πόσο με έχει βολέψει!).

-Να φυλάς σακούλες από ακριβά μαγαζιά στυλ bulgari, DKNY, Νέο Κατοικείν κλπ. και να βάζεις μέσα τα ψώνια τού μανάβη ("Καλέ τι πήρες από τού Βερσάτσε;". "Μπα τίποτα, 3 κιλά γιαρμάδες, ένα πεπόνι και μια θημωνιά άνηθο").

-Να είσαι σερβιτόρος ή ταξιτζής και να παριστάνεις ότι ψάχνεις για ψιλά ώσπου να σού πουν "κράτα τα" (λοιπόν, έχω 2 5λεπτα, ένα 10λεπτο, 10λεπτο λέω, τι είναι ένα 10λεπτο μπροστά στην αιωνιότητα, ένα τίποτα, α, να και ένα 20λεπτο, που ισούται με 2 10λεπτα ή αλλιώς 4 5λεπτα, που λέτε μαντάμ παλιά με τη δραχμή μια χαρά ήμασταν. Με 100 δραχμές παίρναμε έναν τοματοπολτό Κύκνος! "Τι κορνάρεις ρεεεε, δε βλέπεις ότι δίνω ρέστα στην κυρία;").

-Να κουνάς τήν Καΐρ πριν τήν ανοίξεις (Χάπι μπερθντει τού γιου, Χάπι μπερθντει ντίαρ Πανάγος... μπαμ, φρρρρρρρρστ… Παναγιά μου βόηθα δραπέτευσε ο Ρωχάμης!).

P.s. Παλιό Ιντερνετικό αλλά καλό.

Ο blogoulis πείνασε...

2008-06-19T00:39:00.019+03:00

Καιρός για συνταγούλα. Να χαλαρώνουμε ελαφρώς. Πάει καιρός από τήν τελευταία. Μαγειρεύεται με παρέα το έτερον ήμισυ (ένα, ενάμιση, δύο, δυόμιση, ό,τι σού βρίσκεται πρόχειρο-εσύ ξαπλώνεις κι εκείνο μαγειρεύει). Ακολουθεί ιεροτελεστία με τα σχετικά κηροπήγια, τα κρυστάλλινα ποτήρια και το καλό κόκκινο κρασί. Γιατί έχει και η ζωή τις δικές της όμορφες στιγμές.

Κοτόπουλο Βιετκόνγκ

(Κοτόπουλο Βιετναμέζικο)

Ασιατικής προέλευσης

Υλικά

-2 στήθη και 2 μπούτια κοτόπουλο φιλέτο κομμένα σε μικρά κομμάτια
-½ κιλό μανιτάρια φρέσκα
-½ πιπεριά πράσινη
-½ πιπεριά κόκκινη
-1 κρεμμύδι
-2 καρότα
-2 πατάτες
-1 κούπα ζωμός κοτόπουλου
-ελαιόλαδο
-αλάτι
-πιπέρι
-1 κουταλιά γλυκού ξίδι
-1 κουταλιά γλυκού ζάχαρη

-½ κουταλιά γλυκού σάλτσα σόγιας
-1 κουταλιά γλυκού κορν φλάουερ
-½ κούπα ζωμός κοτόπουλου

Εκτέλεση

-Σε ένα τηγάνι καις το ελαιόλαδο και προσθέτεις το κοτόπουλο που έχεις αλατοπιπερώσει μέχρι να ροδίσει από όλες τις πλευρές.
-Το αφαιρείς και στο ίδιο σκεύος βάζεις τα μανιτάρια, τις πιπεριές που έχεις κόψει σε τετράγωνα κομμάτια, τα καρότα, τις πατάτες κομμένες σε κύβους και το κρεμμύδι.
-Αφού ροδίσουν χαμηλώνεις τη φωτιά, προσθέτεις το κοτόπουλο και τα 2/3 του ζωμού, σκεπάζεις με καπάκι και τα αφήνεις να σιγοβράσουν για 15'.
-Σε ένα μπολάκι ετοιμάζεις τη σος με 1 κουταλιά γλυκού ξίδι, 1 κουταλιά γλυκού ζάχαρη, 1 κουταλιά γλυκού κορν φλάουερ, ½ κουταλιά γλυκού σάλτσα σόγιας και 1/3 από τόν ζωμό.
-Αφού περάσουν τα 15' ανοίγεις το καπάκι και περιχύνεις το φαγητό με τη σος που έχεις ετοιμάσει.
-Σερβίρεις με ρύζι και σαλάτα.

p.s. 1 Ρία, κοίτα βρε αφερεμένο μη ξεχαστείς και βάλεις μέσα τις πιπεριές γιατί θα σε ψάχνουμε σε κανένα κέντρο δηλητηριάσεων. Αλλά ξέχασα, δεν κινδυνεύεις. Αφού στην κουζίνα σου μπαίνεις μόνο για να πιεις νερό...

p.s. 2 Τήν ιδέα προσθήκης σάλτσας σόγιας και αντικατάστασης τών κονσερβοποιημένων μανιταριών με φρέσκα είχε η θεία Ντόννα που είναι γνωστή για τήν τρομερή κουζίνα της και μάλιστα σε επαγγελματικό επίπεδο.

Ο blogoulis σώζει τη blogόσφαιρα...

2008-06-18T00:55:00.003+03:00

Γιατί να γίνω εσύ;

Διαβάζω με ενδιαφέρον όσα blog μπορώ και διαπιστώνω ότι δεν είναι λίγοι εκείνοι που νομίζουν ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από τόν εαυτό τους.

Το λέω με βαριά καρδιά αυτό γιατί ποτέ δεν έχω ειρωνευτεί, ποτέ δεν έχω απαξιώσει ή δεν έχω κοροϊδέψει κανέναν για τη μορφή που έχει δώσει στο blog του. Αλλά διαβάζω μερικούς να επιπλήττουν κάποιους άλλους και με ύφος χιλίων καρδιναλίων να προσπαθούν να κατευθύνουν προς τα εκεί που οι ίδιοι θεωρούν σωστό δρόμο, όσους bloger δεν έχουν τήν ίδια ματιά με τη δική τους. Απαξιώνουν το καλαμπούρι ή το ελαφρύ ύφος που πολλοί επιλέγουν να προσδώσουν στον γραπτό λόγο τους και τούς κατακεραυνώνουν με φράσεις που κάθε άλλο παρά τιμούν το σοβαροφανές προφίλ τους. Αποκαλούν μαλακίες τα blogοπαίχνιδα και συνεπώς μαλάκες όσους ασχολούνται μ' αυτά και θεωρούν ότι χάνουν το χρόνο τους τη στιγμή που δίπλα μας η κοινωνία διαλύεται, η blogόσφαιρα απειλείται, ο πλανήτης καταρρέει και η φώκια μονάχους-μονάχους κινδυνεύει με αφανισμό.

Για κουλάρετε βρε φίλοι σοβαρουδάκηδες. Κανείς δεν σάς κορόιδεψε για τη διαρκή και μονόχνοτη ενασχόλησή σας με τα "κοινά". Αμάν πια αυτά τα "κοινά". Τα καταντήσαμε τόσο "κοινά" που τα "παίρνουμε" όλοι και μάλιστα χωρίς αμοιβή.

Νομίζετε ότι όσοι δεν ξημεροβραδιάζονται στα πληκτρολόγιά τους αναθεματίζοντας τούς μοχθηρούς σερίφηδες τής εξουσίας δεν έχουν ανησυχίες; Έχετε τήν εντύπωση ότι όσοι δεν κατέκλυσαν τήν Πλατεία Συντάγματος, όπως εσείς, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τήν πιθανή κατάθεση ενός νομοσχεδίου που ούτε καν έχει συζητηθεί στα σοβαρά, δεν θα πάρουν θέση και δεν θα αντισταθούν αν και όποτε αυτό χρειαστεί; Δηλαδή είστε οι μόνοι αυτοδιορισμένοι Ρομπέν τών Χαζών και έχετε αυτοανακηρυχθεί σε μπροστάρηδες κάθε μελλοντικού κινήματος με σκοπό τήν ελευθερία τού λόγου και τήν αυτοδιάθεση τών Απάτσι τού διαδικτύου; Μήπως διαβάζατε πολύ Μικρό Σερίφη και Μικρό Ήρωα στα νιάτα σας;

Εντελώς φιλικά θέλω να σάς πω ότι στην blogοκοινότητα, που διατυμπανίζετε ότι κινδυνεύει και κόπτεστε για τήν ελευθερία τών blogers, άλλοι έχουν ανοίξει blog για να βγάλουν το απωθημένο τους που ήταν η δημοσιογραφία, άλλοι για να το χρησιμοποιούν σαν ημερολόγιο που θα καταθέτουν τα εσώψυχά τους, άλλοι για να γράφουν για τήν αγαπημένη τους ομάδα, άλλοι για να σχολιάζουν ό,τι τούς κατεβάζει η κούτρα τους, άλλοι για να προβάλλουν τόν κρυμμένο εαυτό τους, άλλοι για να θέσουν υπό τήν κρίση ενός άγνωστου αναγνωστικού κοινού -και πιθανώς ενός γνωστού εκδοτικού οίκου- τις λογοτεχνικές τους ανησυχίες, άλλοι για να βρουν αδελφές ψυχές με σκοπό τήν παρέα, τη φιλία ή ό,τι άλλο ήθελε προκύψει, άλλοι για να καταγγέλλουν ό,τι πετάει και ό,τι κολυμπάει, άλλοι για να μοιράζονται τις γνώσεις τους γύρω από τήν τεχνολογία και να ανταλλάσσουν απόψεις, άλλοι για να καταθέτουν τόν πόνο τους για τις χαμένες τους αγάπες, άλλοι για να καταπολεμήσουν τήν θανάσιμη μοναξιά τους, άλλοι για να ανταλλάσσουν μουσικές, βιντεάκια και φωτογραφίες, άλλοι για να μοιράζονται τις εμπειρίες τους γύρω από το κοινό τους χόμπι και κάποιοι για να κάνουν χαβαλέ, να επικοινωνούν με ανθρώπους που γουστάρουν, να καλαμπουρίζουν, να παίζουν blogοπαίχνιδα, να γκρινιάζουν, να αστειεύονται, να φιλοσοφούν, να κάνουν πλάκες μεταξύ τους. Γιατί όλοι αυτοί πρέπει να γίνουν "κάτι σαν και σάς"; Γιατί όλους αυτούς εσείς τούς απαξιώνετε και αναγνωρίζετε το δικαίωμα στην διαδικτυακή ύπαρξη μόνο σε όσους έχουν πάρει τη ζωή πολύ στα σοβαρά ή σε όσους φιλοδοξούν να γίνουν μικροί εκδότες κάποιου διαδικτυακού Ριζοσπάστη;

Ειλικρινά σάς το λέω: Υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν γεμάτοι και που περνάνε καλά με τήν παρεούλα τους στο διαδίκτυο όσο και με τις παρέες τους έξω απ' αυτό. Δεν έχουν σηκωμένα λάβαρα, δεν είναι έτοιμοι για επαναστάσεις και δεν επιθυμούν να σώσουν τόν κόσμο. Τουλάχιστον όχι στο προσεχές μέλλον. Αργότερα βλέπουμε.

Θα πρότεινα να χαλαρώσετε λιγάκι και να ελαφρώσετε κάπως το βλέμμα σας. Πέρα από το βλοσυρό ύφος, τήν καχυποψία, τήν άσκηση ελέγχου σε κάθε μορφή εξουσίας, που δεν λέω, καλή και χρήσιμη είναι, υπάρχει και η ζωή, το χαμόγελο, το κέφι, η παρέα, η πλάκα, η φιλία, ο έρωτας, τα χόμπι, οι βόλτες, τα βιβλία, η μουσική, οι εκδρομές, η θάλασσα, ο ήλιος, τα ταβερνάκια. Χαλαρώστε και αρχίστε να δοκιμάζετε κι απ' αυτά τα πιάτα. Θα ικανοποιήσετε τη γεύση σας αλλά και τις υπόλοιπες αισθήσεις και θα ανακαλύψετε ότι η ζωή διαθέτει τόσες πολλές πτυχές που ούτε καν τις είχατε φανταστεί μέχρι σήμερα. Και αν ποτέ παραστεί κίνδυνος από οποιαδήποτε πλευρά τού βουνού, τής θάλασσας ή τού αέρα και αντιληφθούμε ότι το blogοχωριό μας κινδυνεύει, να είσαστε σίγουροι πως όλοι μαζί θα αντισταθούμε. Δεν θα σάς αφήσουμε μόνους σας στο μέτωπο. Ξέρουμε όλοι να αγωνιζόμαστε για τα κεκτημένα μας. Σε ένα πόλεμο που θα διακυβεύονται τόσα πολλά όπως η ανεξαρτησία μας, η εδαφική μας ακεραιότητα, τα ιδανικά μας, η πίστη μας, η πατρίδα, η οικογένεια, όλοι θα δώσουμε τη μάχη μας. Ακόμα κι εμείς οι… Ι 5 τού διαδικτύου δίπλα σε σάς τούς μπροστάρηδες θα βρεθούμε. Στα ίδια χαρακώματα!

Ο blogoulis κοιτάζει πίσω...

2008-06-17T15:56:00.005+03:00

Ληγμένη αγκαλιά

Όσα έκλεισε, έκλεισε εκείνη η αγκαλιά. Τα άλλα που δεν πρόλαβε, έμειναν απ' έξω και τα παρέσυρε το κύμα. Κάθε φορά που το παρατηρώ να σκάει αφρισμένο στα πόδια μου, σκέφτομαι ποιες διαδρομές τάχα να ακολούθησε μέχρι να με συναντήσει. Τι να σού πήρε και τι να σού έφερε αναζητώντας μιαν αγκαλιά που πάνω της είχε γραμμένη καθαρά τήν ημερομηνία λήξης...

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΟΡΙΖΟΝΤΑ
"Η αγάπη μετριέται με ό,τι απαρνιέται κανείς για χάρη της. Ακόμα και τήν ίδια τήν αγάπη"

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΤΙΣ ΑΚΡΕΣ ΤΩΝ ΧΕΙΛΙΩΝ

"Η γυναίκα μου κι εγώ ζούσαμε ευτυχισμένοι για 25 ολόκληρα χρόνια. Μετά γνωριστήκαμε"

Ο blogoulis αποκαλύτει...

2008-06-16T12:54:00.007+03:00

Δυόμιση μούφες και μιάμιση αλήθεια

Σχετικά με το τελευταίο παιχνιδάκι, το επονομαζόμενο και "παιχνίδι τής αλήθειας" αποκαλύπτω τήν αλήθεια και ανακηρύσσω τούς νικητές. Τα έπαθλα θα τα στείλω με delivery.

Το 1 θα μπορούσε να είναι αλήθεια αν είχα ζήσει μερικές δεκαετίες νωρίτερα. Άλλωστε δεν το ψήφισε κανείς.

Το 2 κρύβει μισή αλήθεια μέσα του αλλά επειδή πρόκειται για πολύ ιδιαίτερο θέμα ας μη το αναλύσουμε περισσότερο. Το ψήφισε ο Σέργιος και επειδή έκρυβε μισή αλήθεια θα τού στείλω μισό σουβλάκι και μάλιστα οικολογικό. Χωρίς κρέας. Επίσης η Ρία που αναφώνησε "το βρήκα, το βρήκα", όμως ενώ περιέγραψε το 2 ψήφισε το... 3, κανονικά θα έπρεπε να καταγραφεί στους χαμένους, αλλά επειδή είμαι στις καλές μου και τήν συμπαθώ ιδιαίτερα, κερδίζει ένα τρίτο δώρου που ισούται με μια φέτα ντομάτα, μία ροδέλα κρεμμυδιού και ένα τέταρτο καλοψημένης πίτας. Το κρέας παχαίνει είπαμε!

Το 3 επίσης δεν το ψήφισε κανείς. Όπως με πληροφόρησε ο Σέργιος δεν υπάρχουν κροκόδειλοι στον Αμαζόνιο (φτου γαμώτο, τότε εγώ σε ποιο ποτάμι είχα διανυκτερεύσει;). Οπότε παίκτες μου καλά κάνατε και δεν το ψηφίσατε.

Το 4, που ήταν και το πιο αληθοφανές, είναι η αληθινή ιστορία και οι άξιοι νικητές είναι η θεία Ντόννα μου, η Ζαχαρένια και η Σταλαματιά. Εντός τής εβδομάδας να αναμένετε από ένα δίπιτο σουβλάκι και μάλιστα κομπλέ (αμέ, εσείς θα φάτε και κρέας) κι όχι μόνο αυτό. Δεν εξαντλείται εδώ το μεγάλο μας έπαθλο. Θα ακολουθήσει και μια πάστα σεράνο για να ολοκληρωθεί η γευστική πανδαισία. Με ξετινάξατε οικονομικά αν το καταλάβατε.

Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι ο Ευλογούλης (μεγάλη η χάρη του) δεν είναι καλός στα ψέματα. Γι' αυτό άλλη φορά εκείνο που σάς μοιάζει πιο αληθινό, εκείνο να ψηφίζετε κιόλας. Τήν ευλογία μου...

Ευχαριστώ όλους όσοι συμμετείχαν στο παιχνιδάκι και με χαρά και ορμή, σαν γνήσια χαρωπά και ελαφρώς άτακτα παιδάκια, τραβάμε για το επόμενο blogοπαίγνιο. Κι ας μάς κατηγορούν μερικοί σοβαροφανείς ότι πάσχουμε από παλιμπαιδισμό.